Klub Wysokogórski (KW) – organizacja taternicka i alpinistyczna, istniejąca w latach 1935–1974, a 3 marca 1974 przekształcona w Polski Związek Alpinizmu.
Historia Klub utworzono z połączenia kilku wcześniej działających zrzeszeń: Sekcji Turystycznej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (funkcjonującej od 1903 r.), Sekcji Taternickiej AZS w Krakowie (od 1923 r.) oraz Koła Wysokogórskiego przy Oddziale Warszawskim PTT (od 1930 r.). Za właściwy rok założenia przyjmowany jest 1903 r., gdy powstała Sekcja Turystyczna Towarzystwa Tatrzańskiego.
W latach 1935–1950 Klub Wysokogórski był oddziałem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Po zjednoczeniu PTT z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym początkowo należał do struktur organizacyjnych PTTK, jednak w 1952 r. pogorszenie stosunków między KW a PTTK spowodowało zawieszenie działalności. W latach 1952–1954 w miejsce Klubu Wysokogórskiego ustanowiono Komisję Taternictwa Zarządu Głównego PTTK, a w latach 1954–1956 – Sekcję Alpinizmu ZG PTTK i GKKF. Ponowne powołanie do życia Klubu Wysokogórskiego, już jako samodzielnej organizacji z siedzibą w Warszawie, podlegającej GKKF, miało miejsce w grudniu 1956 r.
Do 1947 r. Klub miał trzy koła regionalne: w Zakopanem (późniejszy Klub Wysokogórski Zakopane), Krakowie i Warszawie (założyciele Klubu Wysokogórskiego). 12 października 1949 powstało Koło Śląskie Klubu Wysokogórskiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Katowicach (późniejszy KW Katowice) W grudniu 1950 r. powstało Koło Poznańsko-Pomorskie KW (od 5 stycznia 1975 KW Poznań) W 1951 r. powstało Koło Wrocławskie Klubu Wysokogórskiego PTTK we Wrocławiu (późniejszy KW Wrocław, od 1997 Wrocławski Klub Sportów Górskich, od 2006 Wrocławski Klub Wysokogórski) W 1951 r. powstała Sekcja Łódzka Krakowskiego Klubu Wysokogórskiego PTTK (późniejszy Łódzki Klub Wysokogórski) 14 listopada 1953 powstała w Szczecinie Sekcja Taternictwa przy Zarządzie Okręgu PTTK (późniejszy KW Szczecin) W sumie liczba kół regionalnych wzrosła do 14 w 1962 r. i 15 w 1971 r. 3 marca 1974 Klub Wysokogórski został przekształcony w Polski Związek Alpinizmu, a koła regionalne w Kluby Wysokogórskie zrzeszone w tej organizacji. Do nowo powstałego PZA nie przystąpił jedynie Polski Klub Górski (do 1966 r. Klub Turystów Górskich), który przez kolejne trzy lata działał niezależnie i dopiero 25 stycznia 1977 stał się członkiem PZA.
Klub Wysokogórski był wydawcą czasopisma „Taternik”.
Władze Prezesami KW byli: Marian Sokołowski (1935–1936, 1937–1939) Stefan Bernadzikiewicz (1936–1937) Walery Goetel (1939–1944) Justyn Wojsznis (p.o. 1940–1944, 1945–1946) Stanisław Siedlecki (1945, p.o. 1950–1951) Jan Kazimierz Dorawski (1946–1950) Włodzimierz Marcinkowski (1952–1954, jako przewodniczący Komisji Taternictwa ZG PTTK) Wawrzyniec Żuławski (1954–1956, jako przewodniczący Sekcji Alpinizmu ZG PTTK i GKKF, 1956–1957) Tadeusz Orłowski (p.o. 1957–1958) Czesław Bajer (1958–1960, 1965–1969) Jerzy Fiett (1960–1963) Leszek Łącki (1963–1965) Antoni Janik (1969–1974)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Organizacje związane z Tatrami Kategoria:Organizacje wspinaczkowe Kategoria:Nieistniejące polskie związki sportowe