Klub Wysokogórski (KW) – organizacja taternicka i alpinistyczna, istniejąca w latach 1935–1974, a 3 marca 1974 przekształcona w Polski Związek Alpinizmu.

Historia Klub utworzono z połączenia kilku wcześniej działających zrzeszeń: Sekcji Turystycznej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (funkcjonującej od 1903 r.), Sekcji Taternickiej AZS w Krakowie (od 1923 r.) oraz Koła Wysokogórskiego przy Oddziale Warszawskim PTT (od 1930 r.). Za właściwy rok założenia przyjmowany jest 1903 r., gdy powstała Sekcja Turystyczna Towarzystwa Tatrzańskiego.

W latach 1935–1950 Klub Wysokogórski był oddziałem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Po zjednoczeniu PTT z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym początkowo należał do struktur organizacyjnych PTTK, jednak w 1952 r. pogorszenie stosunków między KW a PTTK spowodowało zawieszenie działalności. W latach 1952–1954 w miejsce Klubu Wysokogórskiego ustanowiono Komisję Taternictwa Zarządu Głównego PTTK, a w latach 1954–1956 – Sekcję Alpinizmu ZG PTTK i GKKF. Ponowne powołanie do życia Klubu Wysokogórskiego, już jako samodzielnej organizacji z siedzibą w Warszawie, podlegającej GKKF, miało miejsce w grudniu 1956 r.