Instrukcja techniczna C-I – archiwalna instrukcja geodezyjna w Polsce, będąca częścią przepisów Pomiary szczegółów terenowych (dział "C" Powszechnych Przepisów o Pomiarach Kraju) i obowiązująca w latach 1968–1979, wprowadzona i zatwierdzona zarządzeniem nr 20na podstawie dekretu z 13 czerwca 1956 o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej. Dz.U. nr 25, poz. 115 oraz zarządzenia nr 68 Ministra Spraw Wewnętrznych z 15 kwietnia 1957 w sprawie uprawnień Prezesa GUGiK Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (GUGiK) z 11 lipca 1967 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji "Pomiary sytuacyjne". Instrukcja została opracowana w latach 1966–1967 w Biurze Techniki GUGiK. Wydanie pierwsze instrukcji miało miejsce w grudniu 1967 roku.
Instrukcja zawiera zbiór, jednolitych pod względem merytorycznym, technicznym i porządkowym, zasad dotyczących wykonywania bezpośrednich pomiarów sytuacyjnych, które służyły do sporządzania i aktualizowania mapy zasadniczej w skalach od 1:5000 do 1:1000, jak i również innych map inżynieryjno-gospodarczych w zakresie szczegółów sytuacyjnych ogólnego znaczenia.
Szczegółowe przepisy instrukcji określają m.in.: pojęcie i przedmiot pomiarów sytuacyjnych normy dokładnościowe pomiarów związek pomiarów ze szczegółową geodezyjną osnową poziomą typowe metody i sposoby pomiarów zasady techniczno-porządkowe
Pomiary sytuacyjne określone niniejszą instrukcją definiowane są jako czynności mające na celu określenie na mapie położenia, kształtu i wielkości obrazu szczegółów terenowych stanowiących jej treść, natomiast przedmiotem szczegóły terenowe ogólnego znaczenia, m.in.: granice (w tym jednostek terytorialnego podziału administracyjnego Państwa) użytki gruntowe budynki i ogrodzenia budowle energetyczne, przemysłowe i hydrotechniczne obiekty drogowe studnie oraz budowle i urządzenia ziemne
Zgodnie z instrukcją szczegóły terenowe były podzielone na trzy grupy ze względu na różne wymagania dokładnościowe (I, II, III), a tereny na cztery kategorie (A, B, C, D). Dokładność pomiaru (mp) zależała więc od grupy szczegółów oraz skali mapy i kategorii terenu (najbardziej dokładne były pomiary szczegółów I grupy w terenie kat. A i B dla skali 1:1000 – 0,10 m, najmniej dokładne pomiary szczegółów III grupy w terenie kat. D dla skali 1:5000 – 1 m).
Ponadto instrukcja C-I określała wymagania dotyczące: zakładania ciągów sytuacyjnych i wcięć szczegółowej osnowy poziomej zakładania linii pomiarowych pomiaru długości i kątów dla celów wykonywanych pomiarów.
1 stycznia 1968, z dniem wejścia w życie zarządzenia wprowadzającego tę instrukcję do stosowania, straciło moc obowiązującą obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Pomiarów Kraju z 17 listopada 1949 roku o wprowadzeniu instrukcji B-IV "Pomiary sytuacyjne"MP nr A-94, poz. 1132 oraz 3 zarządzenia ją zmieniająceDz.Urz. nr 4, poz. 21 z 11.08.1951; Dz.Urz. nr1-2, poz. 4 z 3.02.1958; Dz.Urz. 4, poz. 17 z 21.04.1965, a także wszelkie inne przepisy GUGiK w zakresie unormowanym nową instrukcją.
Instrukcję techniczną C-I zastąpiła w 1979 instrukcja techniczna G-4 ("Pomiary sytuacyjne i wysokościowe") oraz wytyczne techniczne do tej instrukcji.
Zobacz też Standardy techniczne dotyczące geodezji w Polsce
Przypisy
Kategoria:Instrukcje i wytyczne techniczne w geodezji