Szczegółowe przepisy instrukcji określają m.in.: pojęcie i przedmiot pomiarów sytuacyjnych normy dokładnościowe pomiarów związek pomiarów ze szczegółową geodezyjną osnową poziomą typowe metody i sposoby pomiarów zasady techniczno-porządkowe
Pomiary sytuacyjne określone niniejszą instrukcją definiowane są jako czynności mające na celu określenie na mapie położenia, kształtu i wielkości obrazu szczegółów terenowych stanowiących jej treść, natomiast przedmiotem szczegóły terenowe ogólnego znaczenia, m.in.: granice (w tym jednostek terytorialnego podziału administracyjnego Państwa) użytki gruntowe budynki i ogrodzenia budowle energetyczne, przemysłowe i hydrotechniczne obiekty drogowe studnie oraz budowle i urządzenia ziemne
Zgodnie z instrukcją szczegóły terenowe były podzielone na trzy grupy ze względu na różne wymagania dokładnościowe (I, II, III), a tereny na cztery kategorie (A, B, C, D). Dokładność pomiaru (mp) zależała więc od grupy szczegółów oraz skali mapy i kategorii terenu (najbardziej dokładne były pomiary szczegółów I grupy w terenie kat. A i B dla skali 1:1000 – 0,10 m, najmniej dokładne pomiary szczegółów III grupy w terenie kat.