Karol Fiedor (ur. 25 lipca 1927 w Koniakowie, zm. 28 października 2010 we WrocławiuPrzegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 16, Nr 11 (172), listopad 2010 – 9/10, s. 32.) – polski historyk, specjalizujący się w historii najnowszej, historii Niemiec, historii Polski i powszechnej, metodyce nauczania historii, nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Wrocławskim.

Życiorys Młodość i studia Urodził się w 1927 roku w Koniakowie w ubogiej i licznej rodzinie góralskiej. Mając 7 lat rozpoczął edukację uczęszczając do szkoły podstawowej, którą przerwał po wybuchu II wojny światowej, w której trakcie pracował przy wyrębie lasuPrzegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 17, Nr 1 (174), styczeń 2011 – 1/10, s. 23.. Po zakończeniu wojny w 1945 roku przeniósł się z rodziną do Paczkowa, gdzie nadrabiając zaległości szkolne zdał maturę w 1950 roku. W tym samym roku rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które ukończył w 1955 rokuPrzegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, op. cit., s. 24..

Praca naukowo-dydaktyczna Bezpośrednio po zakończeniu studiów rozpoczął pracę w Archiwum Państwowym we Wrocławiu, a potem w szkolnictwie, najpierw podstawowym, a następnie średnim. Na Uniwersytet Wrocławski powrócił w 1963 roku do Katedry Historii Polski i Powszechnej XIX i XX w., kierowanej przez prof. Henryka Zielińskiego, u którego doktoryzował się w 1964 roku. W 1978 roku habilitował się na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W 1982 roku został na Uniwersytecie Wrocławskim profesorem nadzwyczajnym, a w 1988 roku profesorem zwyczajnym. Pełnił wiele funkcji na Wydziale Filozoficzno-Historycznym, m.in. prodziekana (1969–1971) i dziekana (1971–1972). W 1973 roku zorganizował od podstaw Zakład Dydaktyki Historii, będąc jego pierwszym kierownikiem. W latach 1975–1980 piastował stanowisko prorektora do spraw studentów i wychowania w ekipie rektora Kazimierza Urbanika. W 1979 roku przeszedł do Instytutu Nauk Politycznych UWr, gdzie w latach 1980–1983 był kierownikiem początkowo Zakładu, a następnie Katedry Badań Niemcoznawczych. W latach 1984–1986 był zastępcą dyrektora Instytutu Nauk Politycznych. Ponadto pracował w Instytucie Śląskim w Opolu i Wyższej Szkole Studiów Międzynarodowych w Łodzi. W 2006 roku w wyniku choroby zrezygnował z wszelkiej działalności naukowo-dydaktycznej. Zmarł w 2010 roku we Wrocławiu i został pochowany w rodzinnym Koniakowie.

Karol Fiedor wykształcił liczne grono historyków, politologów i specjalistów stosunków międzynarodowych. Był promotorem około 400 prac magisterskich, jak i również 16 dysertacji doktorskich. W 1995 roku był promotorem doctora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego, wiceprzewodniczącego Bundestagu Helmutha Beckera.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotym Krzyżem Zasługi.

Jego żoną była Ryszarda, lekarz-pediatra, z którą miał córkę Małgorzatę, doktora germanistyki.

Dorobek naukowy Specjalizował się w stosunkach polsko-niemieckich XIX i XX wieku, w sprawach śląskich oraz polsko-czeskich. Odbył wiele staży naukowych archiwalno-bibliotecznych w RFN i NRD (Berlin, Lipsk, Poczdam, Bonn, Koblencja i Monachium). W jego dorobku naukowym znalazły się liczne studia, artykuły, monografie, a także opracowania syntetyczne (łącznie ponad 350 prac). Do najważniejszych z nich należą książki: Walka z nazewnictwem polskim na Śląsku w okresie hitlerowskim (1933–1939), Wrocław 1966. Polscy robotnicy rolni na Śląsku pod panowaniem niemieckim (1918–1932), Wrocław 1968. Antypolskie organizacje w Niemczech (1918–1933), Wrocław 1973. Bund Deutscher Osten w systemie antypolskiej propagandy, Warszawa-Wrocław 1986. Militaryzmowi i faszyzmowi – nie. Carl von Ossietzky, Warszawa 1986. Niemieckie plany integracji Europy na tle zachodnioeuropejskich doktryn zjednoczeniowych. 1918–1945, Wrocław 1991. Niemiecki ruch obrońców pokoju. 1892–1933, Wrocław 1993. Austria. Od gospodarki żarowej do Unii Europejskiej, Opole 2000. Polska i Polacy w Trzeciej Rzeszy 1933–1939, Łódź 2005.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Przegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 17, Nr 1 (174), styczeń 2011 – 1/10, s. 23-24.

Kategoria:Ludzie związani ze Śląskiem Cieszyńskim Kategoria:Ludzie związani ze Śląskiem Opolskim Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Łodzi Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2010 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Absolwenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Polscy dydaktycy historii