Praca naukowo-dydaktyczna Bezpośrednio po zakończeniu studiów rozpoczął pracę w Archiwum Państwowym we Wrocławiu, a potem w szkolnictwie, najpierw podstawowym, a następnie średnim. Na Uniwersytet Wrocławski powrócił w 1963 roku do Katedry Historii Polski i Powszechnej XIX i XX w., kierowanej przez prof. Henryka Zielińskiego, u którego doktoryzował się w 1964 roku. W 1978 roku habilitował się na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W 1982 roku został na Uniwersytecie Wrocławskim profesorem nadzwyczajnym, a w 1988 roku profesorem zwyczajnym. Pełnił wiele funkcji na Wydziale Filozoficzno-Historycznym, m.in. prodziekana (1969–1971) i dziekana (1971–1972). W 1973 roku zorganizował od podstaw Zakład Dydaktyki Historii, będąc jego pierwszym kierownikiem. W latach 1975–1980 piastował stanowisko prorektora do spraw studentów i wychowania w ekipie rektora Kazimierza Urbanika. W 1979 roku przeszedł do Instytutu Nauk Politycznych UWr, gdzie w latach 1980–1983 był kierownikiem początkowo Zakładu, a następnie Katedry Badań Niemcoznawczych. W latach 1984–1986 był zastępcą dyrektora Instytutu Nauk Politycznych. Ponadto pracował w Instytucie Śląskim w Opolu i Wyższej Szkole Studiów Międzynarodowych w Łodzi. W 2006 roku w wyniku choroby zrezygnował z wszelkiej działalności naukowo-dydaktycznej.