Marian Pióro (ur. 1925 w Zbywaczówce, zm. 15 lutego 2011 w Wadowicach) – żołnierz Armii Krajowej i partyzantki antykomunistycznej, działacz społeczny.
Życiorys Urodził się we wsi Zbywaczówka w 1925 roku. W latach 1943–1945 był żołnierzem Armii Krajowej w okręgu „Barwałd” dowodzonym przez kpt. Feliksa Kwarciaka. Pióro był zaangażowany w ratowanie życia wielu uciekinierom z niemieckich obozów jenieckich i koncentracyjnych. Jego grupa organizowała przerzuty więźniów i przesiedleńców przez rzekę Skawę w Wadowicach. Był też zaangażowany w ratowanie Żydów z wadowickiego getta przed jego likwidacją.
Zakończenie II wojny światowej nie oznaczało zakończenia walki. Dla niego i jego przyjaciół nastąpiła tylko zamiana okupacji z hitlerowskiej na sowiecką. We wrześniu 1945 roku wszedł w skład tworzącego się niepodległościowego oddziału partyzanckiego Armii Polskiej w Kraju dowodzonego przez por. Mieczysława Wądolnego ps. „Granit” vel. „Mściciel”.
W latach 1945–1947 uczestniczył w wielu akcjach bojowych z bronią w ręku. Po rozbiciu oddziału w styczniu 1947 roku przez UB i śmierci dowódcy oddziału „Mściciela”, Pióro ukrywał się. Na podstawie tzw. amnestii i zgody kpt. Kwarciaka partyzanci ujawnili się w marcu 1947 roku.
Pomimo amnestii w kolejnych latach był szykanowany i represjonowany przez komunistyczne władze. W 1951 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i posądzony o nielegalne posiadanie broni. Skazany, na wolność wyszedł na mocy amnestii w 1956 roku.
W latach 80. XX wieku Marian Pióro nawiązał współpracę z wadowicką Solidarnością i zaczął działać w opozycji demokratycznej.
Po 1989 roku był zapraszany do szkół jako prelegent. Był inicjatorem urządzenia symbolicznych grobów ofiar nazizmu i komunizmu w Wadowicach. Od 1995 roku pełnił funkcję prezesa Zarządu koła Wadowice Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.
19 czerwca 2008 roku podporucznik Marian Pióro – wraz z kolegą z oddziału partyzanckiego „Burza” sierż. Rudolfem Buckim – został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „Polonia Restituta”. Decyzja prezydenta została odczytana jako oficjalna rehabilitacja żołnierzy por. Mieczysława Wądolnego..
Zmarł 15 lutego 2011 roku w Wadowicach. Msza święta żałobna została odprawiona w bazylice Ofiarowania Najświętszej Marii Panny. Następnie kondukt żałobny z pocztami sztandarowymi przeszedł przez miasto na cmentarz komunalny, gdzie odbyła się ceremonia pogrzebowa.
Order Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2008) za wybitne zasługi dla niepodległości Polski, za działalność na rzecz środowisk kombatanckich.
Filmografia O Niepodległą – powojenne losy oddziału Mściciela (film dokumentalny, 2009).
Życie prywatne Jego żoną była Wiesława Pióro.
Przypisy
Bibliografia Maciej Korkuć, Apolonia Ptak, Żołnierze porucznika Wądolnego. Z dziejów niepodległościowego podziemia na ziemi wadowickiej 1945–1947, Kraków 2001.
Kategoria:Ludzie związani z Wadowicami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Uczestnicy akcji „Burza” Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej w Kraju