Eugeniusz Rodziewicz

Eugeniusz Rodziewicz (ur. 28 stycznia 1872 w Tyflisie, zm. 7 listopada 1934 w Druskiennikach) – generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 28 stycznia 1872 w Tyflisie, w rodzie Adolfa i Marii z Szafrańskich. W latach 1882–1889 uczył się w Tyfliskim Korpusie Kadetów. W latach 1889–1891 uczył się w Konstantynowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. Ukończył też w 1908 Carskosielską Oficerską Szkołę Artylerii. Początkowo służył w 24 Brygadzie Artylerii. W czasie I wojny światowej brał udział w walkach jako dowódca 3 baterii w 1 Finlandzkim Strzeleckim Dywizjonie Artylerii. Od 11 stycznia 1916 dowódca 3 Finlandzkiej Brygady Artylerii. Od września 1917 do stycznia 1918 dowódca dywizjonu moździerzy w I Korpusie Polskim w Rosji, następnie do maja 1918 dowódca I Brygady Artylerii I Korpusu.

„Szczególnie odznaczył się podczas walk pod Witebskiem z bolszewikami, wyprowadzając z okrążenia artylerię korpusu /od 28 I do 14 II 1918/, co pozwoliło szybko odtworzyć siłę bojową formacji pod Bobrujskiem ”. Za tę postawę otrzymał Order Virtuti Militari.

W maju 1918 z rozkazu generała Józefa Dowbor-Muśnickiego awansowany do stopnia generała podporucznika. W wyniku demobilizacji I Korpusu do lipca 1918 przebywał w Warszawie. Jako oficer I. byłego korpusu polskiego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopniaDz. Rozp. Kom. Wojsk. Nr 1 z 28 października 1918, s. 8.. 11 listopada 1918 został mianowany inspektorem artyleriiDz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 116.. 20 listopada 1918 Józef Piłsudski zatwierdził go w stopniu generała podporucznika ze starszeństwem od 17 czerwca 1918Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 96.. Później został mianowany generalnym inspektorem artylerii.

Podczas wojny polsko-ukraińskiej w czerwcu 1919 z ramienia Naczelnego Dowództwa WP pełnił funkcję przewodniczącego polskiej delegacji rozejmowej podczas rozmów we Lwowie. 16 czerwca podpisana została umowa wojskowa Rodziewicz-Delwig o zawieszeniu broni i ustaleniu linii demarkacyjnej, jednak ostatecznie nie weszła ona w życie.

13 kwietnia 1920, na własną prośbę, został zwolniony z czynnej służby i przeniesiony do Rezerwy armii. Został członkiem Dyrekcji Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” SA w Warszawie. 27 lipca 1920 wiceminister spraw wojskowych generał porucznik Kazimierz Sosnkowski wydał rozkaz nr 141 oddający generała Rodziewicza do dyspozycji Naczelnego Dowództwa WP „celem powierzenia mu jednostki bojowej”. 6 sierpnia 1920 „zgłosił się dobrowolnie do służby”, został zaliczony do służby czynnej i wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii Wojskowego Gubernatorstwa Warszawy, a następnie dowódcy artylerii 1 Armii. Z dniem 1 lipca 1921 został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji.

Będąc w stanie spoczynku był jednym z organizatorów Stowarzyszenia Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”, którego został honorowym członkiem, oraz wiceprezesem FIDAC. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze Dowborczyków. (kwatera A18, rząd 5 grób 1).

Był żonaty z Wilhelminą z domu Tilgman (Tilzman), z którą miał troje dzieci: Mikołaja (1897–1986), majora artylerii, Marię (ur. 1898) i Alfreda (1913–1939), podporucznika artylerii rezerwy, dowódcę plutonu w tzw. 5 baterii 11 Dywizjonu Artylerii Konnej.

Awanse podporucznik – 5 sierpnia 1891 porucznik – 25 lipca 1895 (10 sierpnia 1894) sztabskapitan – 13 lipca 1897 kapitan – 29 sierpnia 1904 podpułkownik – 5 sierpnia 1910 pułkownik – 17 września 1915 (17 kwietnia 1917) generał brygady – 1 listopada 1918

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6680 – 10 maja 1922 Krzyż Oficerski Legii Honorowej (1921 – zezwolenie Naczelnika Państwa)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208) Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”) – 1925 Order Świętego Włodzimierza 3 stopnia Order Świętego Włodzimierza 4 stopnia Złoty Oręż Świętego Jerzego Order Świętego Jerzego 4 stopnia (1916) Order Świętej Anny 2 stopnia Order Świętego Stanisława 2 stopnia (1911) Order Świętej Anny 3 stopnia (1906) Order Świętego Stanisława 3 stopnia

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kryska-Karski Tadeusz, Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski niepodległej, Figaro Press, Londyn 1976.

Stawecki Piotr Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.

Linki zewnętrzne Biografia po rosyjsku Biografia po rosyjsku

Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny” Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Tbilisi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Polacy odznaczeni Bronią Złotą Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1934 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego (Rada Regencyjna)