– japoński seiyū, aktor, muzyk, narrator, reżyser, gitarzysta i wokalista zespołu Slapstick.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Kazuyuki Sogabe urodził się 16 kwietnia 1948 roku w Tosa w prefekturze Kōchi na wyspie Sikoku. Kiedy miał dwa lata, jego rodzina przeniosła się do Funabashi w prefekturze Chiba i takie jego pochodzenie podaje wiele źródełアニメディア 1981年11月号 | Anim'Archive [online], https://animarchive.tumblr.com/tagged/アニメディア+1981年11月号/page/6 [dostęp 2024-09-20].. Był jedynakiem, ale wychowywał się z trzynaściorgiem kuzynów w domu, gdzie z racji okresu powojennego brakowało jedzenia. Jego ojciec Toshitaka (敏孝), zgodnie z rodzinną tradycją potomek rodu Chōsokabe, był księgowym i prowadził miejskie dojo "Shunpūkan" (春風館) w Funabashi (od października 1953 do marca 1958 roku pełnił funkcję sekretarza generalnego tamtejszej federacji kendo). Ojciec od najmłodszych lat zabierał syna do dojo ze sobą, więc Sogabe dostał pierwszą zbroję (bōgu), kiedy był w pierwszej klasie podstawówki i miał około pięciu bambusowych mieczy. Ćwiczył kendo cztery razy w tygodniu, pojedynkując się głównie z policjantami z Funabashi. Szczególnie dobrze wychodził mu cios kote. Uczęszczał do Miejskiej Szkoły Podstawowej Katsushika w Funabashi (船橋市立葛飾小学校). Jak wspominał w wywiadzie, był tam "grzecznym dzieckiem" i członkiem samorządu klasowego. Ze względu na odbywające się zaraz po lekcjach treningi kendo nie miał czasu na spotkania z kolegami, ale żal mu było się z nimi rozstawać, kiedy w szóstej klasie przeniósł się do szkoły podstawowej Ogawa w Kanda w okręgu Chiyoda (千代田区立小川小学校) w Tokio. Dojeżdżał tam z Funabashi linią Sōbu wraz z ojcem do stacji Ochanomizu (御茶ノ水駅), co pozwalało im na 30 minut rozmowy - Sogabe stwierdził, że poznał wtedy ojca na nowo. Po ukończeniu szkoły podstawowej uczęszczał do gimnazjum Hitotsubashi (一橋中学) w okręgu Chiyoda w Tokio, gdzie w 1962 roku wygrał konkurs na slogan promujący uczciwe wybory (był jednym z 18 laureatów na 6250 uczestników)千代田区広報 No.121 昭和37年（1962年）2月5日号 [online], https://www.city.chiyoda.lg.jp/documents/16294/no121.pdf, s. 3.. Najlepiej radził sobie z matematyką, językiem angielskim i muzyką, nie lubił zajęć z klasycznego języka japońskiego i historii Japonii poza okresem Sengoku. W drugiej klasie gimnazjum zdobył pierwszy dan w kendo. Kontynuował naukę w liceum Hitotsubashi (一橋高校). W drugiej klasie liceum, w sierpniu 1965 roku, zdobył drugi dan w kendo ku radości ojca, który - jak syn później zrozumiał - już wtedy chorował na ostrą białaczkę i w październiku zmarł. Wybuch rodzinnego sporu o spadek po ojcu był dla Sogabe wejściem w świat dorosłych.
Po ukończeniu liceum, pracując dorywczo, wstąpił na Uniwersytet Keiai (w tamtym czasie: Uniwersytet Ekonomiczny Keiai, 敬愛経済大学) w mieście Chiba, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom, że syn podąży podobną ścieżką, jak jego ojciec - kierownik działu księgowości w dużej firmie. Ostatecznie, pamiętając zapracowanego ojca, który rzadko się z nim bawił, pomimo sprzeciwu matki Sogabe porzucił studia na czwartym roku tuż przed ich ukończeniem. Wiedząc, że zawiódł matkę, a krewni potępili jego decyzję, nie szukał u nich wsparcia. Formalnie pozostając studentem uniwersytetu (co trwało łącznie osiem lat), wstąpił do Centrum Szkolenia Talentów Nippon TV (日本テレビタレント養成所, Nihon Terebi Tarento Yōsei-jo) z zamiarem zostania piosenkarzem. Była to szkoła, którą wybierały także osoby zainteresowane aktorstwem, więc choć Sogabe zapisał się na kurs muzyczny, członek trupy aktorskiej Izumiza (泉座) poprosił go o zagranie w sztuce. Sogabe obejrzał wtedy (w 1970 roku) spektakl Théâtre Echo (テアトル・エコー) Omoteura Gen'nai Kaeru Gassen (表裏源内蛙合戦) (w którym sam wystąpił ponad 20 lat później) i - jak przyznał w wywiadzie - choć wcześniej nie widział żadnej sztuki i tylko raz w grał w przedstawieniu w szkole podstawowej, z jakiegoś powodu bardzo go to poruszyło. Choć wcześniej uważał zajmowanie się teatrem za niezbyt męskie zajęcie, stopniowo zaczęła mu się udzielać aktorska pasja. Jego talent wokalny został dostrzeżony przez jednego z aktorów Théâtre Echo, który zaprosił go na egzamin wstępny do szkoły prowadzonej przy tym teatrze. Sogabe postanowił zdawać z myślą o połączeniu w swojej pracy aktorstwa i śpiewu oraz zachęcony pochwałami po występie we wspólnym przedstawieniu z kolegami z Centrum. Zdał egzamin (choć z bardzo słabym wynikiem 35 punktów, ponieważ wcześniej nie interesował się sztuką i nie znał odpowiedniego słownictwa - ze swoimi ocenami znalazł się na przedostatnim miejscu na liście przyjętych) i dołączył do trupy w wieku 22 lat (inne źródło podaje jako moment dołączenia do zespołu teatralnego maj 1971 roku, a więc 23 lata). Przez rok lub dwa pracował dorywczo sprzątając tory w kręgielni, żeby zarobić na swoje utrzymanie. W 1973 roku zadebiutował jako aktor. Był to dla Sogabe początek wielu lat bardzo intensywnej pracy w potrójnej roli seiyū, aktora i muzyka.
Muzyk Jako dziecko Sogabe był zainteresowany chórem chłopięcym, ale nie podobało się to jego ojcu. Marzył o gitarze już w szkole podstawowej. Ćwicząc w domu kendo, słuchał Jeffa Becka i Jimiego Hendriksa.W drugiej klasie gimnazjum, wykorzystując zaoszczędzone pieniądze (15 tysięcy jenów zarobione dzięki pracy dorywczej), kupił na raty gitarę elektryczną i wzmacniacz i zaczął grać. Kiedy indziej deklarował, że stało się to w trzeciej klasie gimnazjum, w pierwszej lub nawet drugiej klasie liceum. W tym czasie zafascynował go zespół The Ventures (szczególnie płyta "Knock Me Out"). Uczył się grać piosenki ze słuchu, próbował tworzyć własne kompozycje, grał w zespole, który założył mając około 17 lat z kolegami z klasy. Pierwszymi utworami, których się nauczył, były "Jeux interdit" Narciso Garcii Yepesa i "Where Have All The Flowers Gone". W momencie ukończenia szkoły średniej jego repertuar obejmował w sumie już sto utworów.
Na studiach założył z kolegami zespół Lucy's (ルシーズ) i jako półprofesjonalista grywał w barach w Jokohamie, Ikebukuro i Shinjuku, opuszczając wykłady. Przez około pół roku odwiedzał bary "ACB" i "Drum", w których występowały zespoły z nurtu Group Sounds. Między 18 a 21 rokiem życia (1966-69) Sogabe był zaangażowany (prawdopodobnie jako techniczny) w działalność zespołu Terauchi Takeshi to Banīzu. Idąc za radą Takeshiego Terauchiego zaczął grać na gitarze każdego dnia bez wyjątku. Opuścił jednak swój półprofesjonalny zespół Lucy's, kiedy pozostali muzycy zdecydowali się porzucić rhythm & bluesa na rzecz tzw. (w Japonii) nowego rocka.
Będąc już studentem Teatru Echo (od roku 1971), pracował dorywczo nocami, akompaniując w barach śpiewającym gościom. W ciągu jednej nocy grał około 100 utworów, od popularnych piosenek po jazz. Nie mógł śpiewać zgodnie z rytmem, ale musiał dostosowywać się do sposobu śpiewania pijanych klientów. Uważał to za powód do wstydu, ale stwierdził, że ostatecznie pogłębiło to jego rozumienie gry na gitarze.
Ulubiony instrument, gitarę firmy Mosrite wartą w momencie zakupu 310 tys. jenów, kupił za 270 tys., a zapytany o numer seryjny odpowiedział, że go nie pamięta.
W sierpniu 1977 roku z innymi aktorami głosowymi założył zespół muzyczny SLAP STICK (スラップスティック), w którym grał na gitarze prowadzącej, śpiewał, komponował i pisał pojedyncze teksty aż do zawieszenia działalności zespołu w 1988 rokuTOSHIO'sHOME [online], http://www.topio.jp/ (zakładka 音楽活動) [dostęp 2024-09-20].. 21 maja 1980 roku wydał pierwszy album solowy, a trzy dni później, 24 maja, dał pierwszy promujący go solowy koncert w Tokio. W latach 1980–1982 wydał łącznie 3 długogrające płyty solowe z własnymi kompozycjami, tekstami i wokalem, a między 1978 a 1986 rokiem 13 albumów i 6 singli z zespołem SLAP STICK. W czasach działalności SLAP STICKu corocznie dawał z zespołem od kilku do kilkunastu koncertów. Nagrywał też piosenki do filmów anime i skomponował dwa utwory na pierwszy solowy album przyjaciela z zespołu, Toshio Furukawy.
W ostatnim wywiadzie, przeprowadzonym 16 września 2003 roku, niemal dokładnie trzy lata przed śmiercią, potwierdził, że nadal gra na gitarze.
Aktor, seiyū i reżyser teatralny mały|Kazuyuki Sogabe w 1978 roku na wystawie prac Kuni Arisaki, autorki m.in. broszury teatralnej dla zespołu Four-in-One. Fot. Hisako Murayama|287x287px Od 1971 roku związany był z Teatrem Echo - najpierw jako student, a później jako stały członek trupy aktorskiej. Jego debiutem scenicznym było Jūippiki no neko (11ぴきのネコ) w lipcu 1973 roku. W tym samym roku - jako że działalność Teatru Echo obejmowała także aktorstwo głosowe - Sogabe otrzymał również rolę jako seiyū w słuchowisku radiowym na podstawie powieści Ranpo Edogawy. Także w 1973 po raz pierwszy zagrał postać w anime – w średniometrażowym filmie Panda Kopanda amefuri sākasu no maki (パンダコパンダ 雨ふりサーカスの巻). Od tego czasu udzielał głosu drugoplanowym bohaterom filmów zagranicznych i grywał pomniejsze role w anime. Wygrane przesłuchanie do tytułowej roli w anime Hariken Porimā (破裏拳ポリマー) w 1974 roku otworzyło mu drogę do dalszej pracy w zawodzie aktora głosowego. Propozycje zaczęły napływać jedna po drugiej. Odtąd pracował przede wszystkim jako seiyū (zagrał w ponad 100 serialach anime, w ponad 20 animowanych filmach kinowych i w ponad 30 animacjach kierowanych bezpośrednio na rynek wideo (tzw. OVA); występował jako aktor dubbingowy, w słuchowiskach radiowych i reklamach), ale pojawiał się także na scenie Teatru Echo i gościnnie występował w fabularnych serialach telewizyjnych (zarówno jako aktor, jak i użyczając głosu postaciom). Od 1982 lub 1983 roku do co najmniej 1995 był także wykładowcą w tokijskiej szkole dla spikerów i aktorów głosowych Tōkyō Anaunsu Seiyū Akademī (東京アナウンスアカデミー). mały|Okładka scenariusza sztuki Kazuyukiego Sogabe Garasu no Rasenkaidan ('Szklane spiralne schody')|300x300px Sogabe interesowała także praca reżysera. Pod koniec lat siedemdziesiątych dołączył w tej roli do założonego przez Akirę Kamiyę, Ryo Fukuzawę, Naoyę Uchidę i Ryūusei Nakao zespołu muzyczno-teatralnego "Four-in-One" (フォーインワン). Później współpracował również jako reżyser z założonym przez Toshio Furukawę zespołem teatralnym Seitō (劇団青杜). W 1984 roku zespół ten pod kierunkiem Sogabe wystawił także jego jedyną własną sztukę teatralną, Garasu no Rasenkaidan (ガラスの螺旋階段). We wrześniu 1987 roku wyreżyserował przedstawienie Ｂ・Ｔ・Ｃ Małego Teatru Ginza, a w kwietniu 1988 roku － 81 przedstawienie Teatru Echo. Po przeprowadzce do Kamagaya w prefekturze Chiba kontynuował tam działalność reżyserską: w 1991 roku wyreżyserował sztukę Osharena Jōmonjin (おしゃれな縄文人) wyprodukowaną przez miasto Kamagaya, projekt upamiętniający 20. rocznicę powstania organizacji miejskiej, a w 1997 raz jeszcze Garasu no Rasenkaidan.
Między 1995 a 1997 rokiem Sogabe rozstał się z Teatrem Echo i dołączył do Aoni ProductionMagazyn Teatoro w styczniowym numerze z 1995 roku nadal podaje Teatr Echo jako afiliację Sogabe, natomiast w「こだわり声優事典：アニメ声優ハンドブック '97」z 1997 roku figuruje już Aoni Production.. Odszedł stamtąd w listopadzie 2000 roku. W wywiadzie przeprowadzonym 16 września 2003 rokuWywiad ukazał się drukiem w 2005 roku, ale zamyka go autograf Sogabe z datą 16 września 2003, jest to więc najprawdopodobniej data przeprowadzenia wywiadu. zaprzeczył, jakoby przeszedł na emeryturę: wyjaśnił, że przerwał pracę, aby zaopiekować się matką będącą po wypadku drogowym i wyraził chęć powrotu do aktorstwa, kiedy będzie mógł.
Życie prywatne 8 maja 1980 Sogabe zarejestrował małżeństwo ze stażystką Teatru Echo Keiko Iwatsubo (岩坪 圭子). 22 czerwca tego samego roku odbył się ślub i przyjęcie weselne. W 1981 roku urodził im się syn Kazutaka (和孝), a w 1984 roku - córka Mayuka (真由歌). Sogabe z Tokio przenosił się z rodziną kolejno do różnych miast w prefekturze Chiba: Funabashi, Kamagayi, aby ostatecznie osiąść w Yachimata.