Polemiko Naftiko (grecki: Πολεμικό Ναυτικό, trl. Polemikó Nautikó, trb. Polemiko Naftiko; skrót ΠΝ) – grecka marynarka wojenna, część składowa greckich sił zbrojnych. Współczesna grecka marynarka wojenna wywodzi się z sił morskich wysp egejskich walczących w wojnie o niepodległość. W czasach królestwa (1832–1924 oraz 1935–1973) funkcjonowała pod nazwą Królewskiej Marynarki Wojennej (grecki: Βασιλικόν Ναυτικόν, trl. Vasilikón Nautikón, trb. Wasilikon Naftikon; skrót ΒΝ).
Wyporność okrętów greckiej marynarki wojennej wynosi około 150 000 ton.
Historia Od XIX wieku do 1922 roku thumb|Pancernik „Hydra” z przełomu XIX/XX wieku Nowożytna marynarka Grecji powstała podczas wojny o niepodległość Grecji, w trakcie której odegrała istotną rolę. Stan finansów państwa nie pozwalał jednak następnie na wystawienie w XIX wieku silnej marynarki wojennej, która była słabsza od swojego głównego przeciwnika – marynarki osmańskiej. W 1860 roku jej głównymi siłami było sześć żelaznych kanonierek i dwie żaglowe korwety. Nie była ona w stanie efektywnie odegrać roli podczas powstania kreteńskiego w 1866 roku, służąc wówczas głównie do dostarczania broni. Do 1870 roku marynarka nabyła dwa pierwsze niewielkie okręty pancerne („Basileos Georgios” i „Basilisa Olga”) i jeden slup „Hellas”. Wszystkie okręty budowane były za granicą. Bardziej intensywny rozwój marynarki został zapoczątkowany wodowaniem w 1879 roku nieopancerzonego krążownika „Nauarchos Miaoulis”, po czym marynarka nabyła 17 torpedowców i sześć kanonierek, a zwieńczeniem rozwoju w XIX wieku była budowa we Francji na przełomie lat 80/90. trzech małych pancerników typu Hydra (lub Spetsai). Marynarka grecka jednak nie była efektywnie używana w wojnie grecko-tureckiej w 1897 roku, mimo że marynarka osmańska nie była podczas niej aktywna
thumb|Krążownik pancerny „G. Awerof” Po wojnie z Turcją nastąpiła przerwa w rozbudowie marynarki, w tym zrezygnowano z budowy trzech nowych pancerników. Dopiero w 1905 roku zamówiono osiem niszczycieli w stoczniach niemieckich (typ Niki) i brytyjskich (typ Thyella). Po 1911 roku w Grecji rozpoczęła działalność brytyjska misja morska, mająca na celu zreformowanie jej marynarki (podobna inicjatywa ze strony Francji sprzed kilku lat wcześniej nie zyskała uznania). Szefem sztabu greckiej marynarki w 1913 roku został brytyjski kontradmirał Mark Kerr. Znaczącym wzmocnieniem floty stał się w 1911 roku nowoczesny krążownik pancerny „G. Awerof”, zakupiony we Włoszech, częściowo ze środków prywatnych. W 1912 roku weszły do służby pierwsze dwa okręty podwodne typu Delfin, zbudowane we Francji. Wzrost napięcia na Półwyspie Bałkańskim spowodował interwencyjny zakup przez Grecję w tym samym roku czterech silnych niszczycieli typu Aetos (budowanych oryginalnie dla Argentyny) oraz dwóch niszczycieli od marynarki niemieckiej („Keravnos” i „Nea Genea”). Pierwszym poważniejszym konfliktem, w którym wzięła aktywny udział grecka flota, była I wojna bałkańska 1912–1913. Dochodziło w jej toku do walk z marynarką osmańską, m.in. koło przylądka Elli i koło wyspy Lemnos. W jej trakcie okręt podwodny „Delfin” wykonał pierwszy w świecie atak torpedowy z okrętu podwodnego (nieudany).
W 1913 roku do służby weszło sześć torpedowców zbudowanych w Niemczech. W 1912 roku Grecja zamówiła w Niemczech nowoczesny pancernik (superdrednot), ale nie został ukończony z powodu wybuchu wojny światowej, podobnie jak drugi zamówiony następnie we Francji. Z tego powodu Grecja nie otrzymała też dwóch krążowników i czterech niszczycieli budowanych w Wielkiej Brytanii i dwóch okrętów podwodnych budowanych we Francji. Zamiast tego Grecja zakupiła u progu wojny światowej w czerwcu 1914 roku dwa przestarzałe, ale nadal wartościowe przeddrednoty w USA („Kilkis” i „Limnos”) i mały krążownik „Elli” (budowany dla Chin). Podczas I wojny światowej Grecja początkowo pozostała neutralna, ale państwa ententy pokojowo okupowały i wykorzystywały część jej terytorium, a 19 października 1916 roku Francja zajęła greckie okręty, z których część następnie była używana pod francuską banderą. W końcu nowy grecki rząd 2 lipca 1917 roku wypowiedział wojnę państwom centralnym. Po zakończeniu wojny, między 1919 a 1922 roku flota wspierała działania lądowe kolejnej wojny grecko-tureckiej w Azji Mniejszej, a ostatecznie pomagała w ewakuacji greckich wojsk. Marynarka liczyła wówczas ok. 4000 personelu. W 1920 roku została wzmocniona o stary niszczyciel i sześć torpedowców typów 82F i 98M z podziału marynarki Austro-Węgier.
Okres międzywojenny i II wojna światowa thumb|Krążownik „Elli” po modernizacji W okresie międzywojennym Grecja starała się zachować przewagę na morzu nad Republiką Turcji, ale sytuacja ekonomiczna obu krajów wykluczała bardziej intensywny wyścig zbrojeń. W drugiej połowie lat 20. zbudowano we Francji sześć okrętów podwodnych typów Katsonis i Protefs, które zastąpiły dwa dotychczas posiadane. Starsze niszczyciele typu Aetos i krążownik Elli zostały w tym czasie zmodernizowane i przebudowane. W 1930 roku Grecja zamówiła cztery nowe niszczyciele typu Kountouriotis (Ydra) we Włoszech, a w 1937 roku dwa typu Vasilefs Georgios w Wielkiej Brytanii. Były to jedyne większe okręty nabyte w okresie międzywojennym. Ponadto w 1929 roku zakupiono dwa brytyjskie kutry torpedowe. W chwili wybuchu II wojny światowej marynarka grecka miała krążownik pancerny „Awerof”, mały krążownik lekki, sześć nowych i cztery starsze niszczyciele, 13 przestarzałych torpedowców lub małych niszczycieli, sześć okrętów podwodnych, cztery trałowce, cztery pomocnicze stawiacze min i dwa kutry torpedowe.
Na początku II wojny światowej Grecja pozostała neutralna do chwili ataku Włoch 28 października 1940 roku, mimo to już 15 sierpnia włoski okręt podwodny zatopił krążownik „Elli”. Podczas wojny włosko-greckiej nie dochodziło do istotniejszych działań morskich, mimo wielokrotnej przewagi marynarki Włoch. Zatopiony został jedynie okręt podwodny „Protefs”. Dopiero po ataku Niemiec na Grecję lotnictwo niemieckie zatopiło w kwietniu 1941 roku cztery niszczyciele i większość mniejszych lub starszych jednostek, w tym oba stare pancerniki, wycofane już z czynnej służby do roli hulków. Krążownik pancerny „Awerof”, sześć niszczycieli, pięć okrętów podwodnych i kilka starszych okrętów zdołało się ewakuować do baz brytyjskich w Egipcie i następnie działały podczas wojny razem z Royal Navy na Morzu Śródziemnym i Oceanie Indyjskim. W toku dalszych działań został spośród nich zatopiony niszczyciel „Vasilissa Olga” i trzy okręty podwodne. Na zamianę zużytych lub zatopionych okrętów, począwszy od końca 1942 roku Wielka Brytania wypożyczyła marynarce Grecji łącznie dwa przedwojenne niszczyciele„Salamis” i „Navarino” ()., sześć niszczycieli eskortowych typu Hunt, pięć okrętów podwodnychCztery typów U i V i jeden zdobyczny włoski „Matrozos” (). i cztery korwety typu Flower. USA natomiast przekazały Grecji ścigacz okrętów podwodnych i cztery okręty desantowe typu LST, z których jeden utracono. Grecja otrzymała też liczne mniejsze jednostki, w tym aż 26 trałowców. Pozycję greckiej floty podkopał sprzyjających komunizującej partyzantce ELAS w kwietniu 1944 roku, który pociągnął za sobą przejściową utratę zaufania i masowe aresztowania. 17 października 1944 roku, w związku z wyzwoleniem Grecji, rząd i marynarka powróciły do kraju, gdzie jednak rozpoczęła się wojna domowa.
Po II wojnie światowej thumb|Niszczyciele typu Fletcher i okręty desantowe w bazie marynarki greckiej w Salamis w 1979 Ocalałe przedwojenne okręty zostały wycofane wkrótce po wojnie z uwagi na zużycie. Krążownik „Awerof” został zachowany jako okręt-muzeum, a w roli okrętu flagowego zastąpił go krążownik , otrzymany z podziału floty włoskiej (służący do 1964 roku). Trzonem floty pozostały okręty wypożyczone od Wielkiej Brytanii, uzupełnione jeszcze w latach 1946–47 o dwa dalsze niszczyciele eskortowe typu Hunt, dwa okręty podwodne typu V i pięć korwet typu Algerine, lecz większość ich została zwrócona w latach 50. Od końca lat 40. Grecja zaczęła natomiast otrzymywać okręty budowy wojennej od USA w ramach pomocy wojskowej i wzmacniania bloku państw niekomunistycznych. W 1951 roku otrzymała z tego źródła dwa niszczyciele typu Gleaves i cztery niszczyciele eskortowe typu Cannon. Od końca lat 40. Grecja również rozwijała siły desantowe w oparciu o liczne brytyjskie i amerykańskie okręty i barki desantowe. Mimo uczestnictwa obu państw od 1952 roku w sojuszu NATO i zaopatrywania ich w sprzęt przez USA, nadal utrzymywała się wrogość grecko-turecka i potencjalnym przeciwnikiem była marynarka Turcji.
W latach 1959–1962 wcielono sześć amerykańskich niszczycieli wojennej budowy typu Fletcher. Między 1957 a 1965 rokiem otrzymano trzy amerykańskie okręty podwodne budowy wojennej. W 1967 roku do służby weszły pierwsze nowo zbudowane dla marynarki greckiej okręty po wojnie – sześć kutrów torpedowych norweskiego typu Tjeld, a następnie siedem kutrów torpedowych różnych typów odkupionych od RFN. W latach 60. też odnowiono siły przeciwminowe, przejmując 14 trałowców typów Falcon i Adjutant od USA.
thumb|Niszczyciel „Kanaris” w 1988 W latach 70. marynarka podlegała dalszemu rozwojowi. W latach 1971–73 Grecja otrzymała od USA cztery niszczyciele typu Gearing i jeden typu Allen M. Sumner budowy wojennej, ale zmodernizowane według programu FRAM, z możliwością operowania śmigłowca i uzbrojeniem w rakietotorpedy ASROC. Grecja kupiła również w RFN cztery nowoczesne okręty podwodne typu 209, a także dwa stare w USA, lecz zmodernizowane według programu GUPPY, po czym cztery dalsze okręty typu 209 w latach 1979–80. W 1974 roku miała miejsce inwazja turecka na Cypr, ale Grecja nie podjęła otwartej wojny, natomiast wystąpiła z NATO, do czasu ponownego wstąpienia do sojuszu w 1981 roku. W latach 1977–81 dodatkowo Grecja dokupiła trzy niszczyciele typu Gearing FRAM I i dwa już przestarzałego typu Fletcher oraz wykupiła szereg wypożyczanych okrętów. Rozwijano też intensywnie siły lekkie i w latach 70. Grecja nabyła 14 francuskich kutrów rakietowych typów La Combattante II i III (w tym sześć ostatnich zbudowano w Grecji) oraz dwa małe kutry rakietowe typu Kelefstis Stamou, a także siedem używanych zachodnioniemieckich kutrów torpedowych typu Jaguar. W 1981 roku Grecja zakupiła dwie pierwsze nowoczesne nowo zbudowane holenderskie fregaty rakietowe typu Kortenaer. Oprócz kilkunastu większych okrętów desantowych starszej budowy, marynarka dysponowała 61 małymi barkami.
Od lat 90. XX wieku do XXI wieku Od początku lat 90. marynarka podlegała unowocześnieniu. W 1992 roku wypożyczono od USA cztery starsze niszczyciele rakietowe typu Charles F. Adams (jako typ Kimon) i trzy fregaty typu Knox (Epirus). W związku z redukcją marynarki holenderskiej, nabyto od niej cztery dalsze stosunkowo nowe fregaty rakietowe typu Kortenaer, a w pierwszych latach kolejnego stulecia jeszcze cztery, podnosząc ich liczbę do 10. Dzięki temu wycofano ze służby stare niszczyciele wojennej budowy. Wreszcie wprowadzono do służby do końca XX wieku cztery nowe fregaty rakietowe niemieckiego typu MEKO 200HN, z czego trzy zbudowano w Grecji. Nabyto też z Niemiec pięć używanych korwet typu 420 (Niki) i cztery kutry rakietowe typu 148 oraz z innych źródeł kilka dużych okrętów patrolowych. Na przełomie stuleci w Grecji zbudowano pięć nowych dużych okrętów desantowych typu Chios (Jason) oraz nabyto w krajach poradzieckich cztery duże poduszkowce desantowe typu Zubr. W mniejszym stopniu rozwijano siły przeciwminowe, nabywając na początku XXI wieku w miejsce trałowców tylko dwa brytyjskie niszczyciele min typu Hunt i dwa amerykańskie typu Osprey.
Od 2005 do 2021 roku do służby weszło siedem kutrów rakietowych typu Roussen. Od 2010 roku do służby wcielono cztery nowoczesne okręty podwodne niemieckiego typu 214. W 2021 roku Grecja zamówiła trzy francuskie fregaty rakietowe typu FDI, będące pierwszymi nowymi fregatami od lat 90.
Wyposażenie Okręty