Bardziej intensywny rozwój marynarki został zapoczątkowany wodowaniem w 1879 roku nieopancerzonego krążownika „Nauarchos Miaoulis”, po czym marynarka nabyła 17 torpedowców i sześć kanonierek, a zwieńczeniem rozwoju w XIX wieku była budowa we Francji na przełomie lat 80/90. trzech małych pancerników typu Hydra (lub Spetsai). Marynarka grecka jednak nie była efektywnie używana w wojnie grecko-tureckiej w 1897 roku, mimo że marynarka osmańska nie była podczas niej aktywna
thumb|Krążownik pancerny „G. Awerof” Po wojnie z Turcją nastąpiła przerwa w rozbudowie marynarki, w tym zrezygnowano z budowy trzech nowych pancerników. Dopiero w 1905 roku zamówiono osiem niszczycieli w stoczniach niemieckich (typ Niki) i brytyjskich (typ Thyella). Po 1911 roku w Grecji rozpoczęła działalność brytyjska misja morska, mająca na celu zreformowanie jej marynarki (podobna inicjatywa ze strony Francji sprzed kilku lat wcześniej nie zyskała uznania). Szefem sztabu greckiej marynarki w 1913 roku został brytyjski kontradmirał Mark Kerr. Znaczącym wzmocnieniem floty stał się w 1911 roku nowoczesny krążownik pancerny „G. Awerof”, zakupiony we Włoszech, częściowo ze środków prywatnych. W 1912 roku weszły do służby pierwsze dwa okręty podwodne typu Delfin, zbudowane we Francji.