Mewa południowa, mewa dominikańska (Larus dominicanus) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny mewowatych (Laridae), zamieszkujący przybrzeżne wody mórz i oceanów, wybrzeża i wyspy półkuli południowej. Nie jest zagrożony.

Zasięg występowania Zasięg występowania mewy południowej obejmuje: wyspy Antarktyki i Subantarktyki (w tym m.in. Falklandy, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Orkady Południowe, Szetlandy Południowe), południowe wybrzeża Afryki (w tym Madagaskaru) i Australii, wybrzeża Ameryki Południowej (na północy aż po Ekwador i południową Brazylię) oraz Nową Zelandię. Jedyny gatunek mew występujący na Półwyspie Antarktycznym i we wschodniej części Antarktydy.

Morfologia Wyraźny jedynie dymorfizm wiekowy. Długość ciała ok. 54–65 cm, rozpiętość skrzydeł 128–142 cm, masa ciała 0,9–1,34 kg. Samce są większe od samic. Osobniki dorosłe: biała głowa, korpus i ogon. Z wyjątkiem białych brzegów zewnętrzna strona skrzydeł i grzbiet między nimi czarne. Dziób żółty z czerwoną plamką na jego spodniej części. Osobniki młodociane mają szaro-brązowe, dropiate ubarwienie, czarny dziób.

Ekologia i zachowanie 240px|mały|lewo|Jaja i pisklę mewy południowej Biotop Brzegi mórz i wody przybrzeżne. Gniazdo Gniazdują w niewielkich koloniach na skalistych wzgórzach i klifach nadmorskich. Jaja W ciągu roku wyprowadzają jeden lęg, składając 2–3 jaja. Wysiadywanie Jaja wysiadywane są przez okres 24–30 dni przez obydwoje rodziców. 240px|mały|lewo|Osobnik młodociany Pisklęta Pisklęta po wykluciu pokryte są szarawym puchem z czarnymi plamkami na głowie. Ich karmieniem zajmują się oboje rodzice. Młode w pełni opierzone stają się po około 7 tygodniach od wyklucia. Pożywienie Mewy południowe żywią się mięczakami, rybami, skorupiakami planktonowymi, jak również padliną. Często podążają za statkami, kradnąc pożywienie rybitwom. W Antarktyce głównym źródłem pokarmu są ślimaki Nacella concinna (czareczki). Młode osobniki żywią się małymi rybami, głównie młodymi śledzikami antarktycznymi Pleuragramma antarcticum, które występują blisko powierzchni wody i są odpowiednio małe.

Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) nieprzerwanie od 1988 roku uznaje mewę południową za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Całkowitą liczebność populacji szacuje się na 3,3–4,3 miliona osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za wzrostowy, choć niektóre populacje mają nieznane trendy liczebności.

Podgatunki Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia następujące podgatunki L. dominicanus: L. d. dominicanus M.H.C. Lichtenstein, 1823 – wybrzeża Ameryki Południowej, Falklandy, Georgia Południowa, wybrzeża Australii, Nowa Zelandia L. d. vetula Bruch, 1853 – wybrzeża Afryki Południowej L. d. judithae Jiguet, 2002 – subantarktyczne wyspy Oceanu Indyjskiego L. d. melisandae Jiguet, 2002 – południowe i południowo-zachodnie wybrzeża Madagaskaru L. d. austrinus J.H. Fleming, 1924 – wybrzeża Antarktydy i wyspy antarktyczne.

Przypisy Systematyka i nazwa polska za:

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Mewowate Kategoria:Ptaki Antarktyki Kategoria:Ptaki Australii Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Ptaki Madagaskaru Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Ptaki wysp subantarktycznych Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1823 roku