Wacław Dziewanowski (ur. w Olchowcu na Kijowszczyźnie zm. we wrześniu 1944 w Warszawie) – generał major armii Imperium Rosyjskiego, generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Młodość, służba w carskiej armii Urodził się w rodzinie Andrzeja i Stefanii z Mulewiczów. Naukę pobierał w I gimnazjum w Kijowie. W armii carskiej od 30 czerwca 1891 roku. W 1893 roku ukończył edukację w Szkole Junkrów w Kijowie. Początkowo przydzielony do 14 brygady artylerii. W 1899 roku ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego w Petersburgu. Następnie przydzielony do Warszawskiego Okręgu Wojskowego, do sztabu 18 Dywizji Piechoty. W latach 1901–1904 pomocnik starszego adiutanta sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1904–1905 piastował stanowisko oficera sztabowego do specjalnych poruczeń przy sztabie 5 Korpusu Armijnego. W latach 1905–1907 zarządzał ruchem transportów kolejowym i wodnym w Zabajkalu. W latach 1906–1907 dowodził również kompanią w 13 Pułku Strzelców. W okresie od lutego do września 1907 roku przydzielony do dyspozycji dowódcy wojsk w Odeskim Okręgu Wojskowym. Następnie, do 1909 roku kierował budowlanym oddziałem sztabu ówczesnej Nowogieorgijewskoj twierdzy. W 1908 roku dodatkowo dowodził batalionem w 72 Tulskim Pułku Piechoty. W dalszej kolejności zarządzał transportem w Odeskim Okręgu Wojskowym. Uczestniczył w I wojnie światowej, początkowo na stanowisku dowódcy 1 Lejb-Grenadierskiego Jekaterinosławskiego Pułku. Od grudnia 1915 roku dowodził ruchem wojsk Odeskiego Okręgu Wojskowego. Od kwietnia 1916 roku w sztabach frontu północnego i zachodniego. W 1917 roku zgłasza się w Kijowie do II Korpusu Polskiego, służby jednak nie objął.
Służba w Armii Ochotniczej Do armii generała Denikina wstępuje w końcu 1918 roku. Początkowo zarządza transportem Ochotniczej Armii Krymsko-Azowskiej generała Aleksandra Borowskiego. Następnie od marca 1919 roku kieruje wojskową misją we Włoszech. Później po krótkim pobycie w Bułgarii przedostaje się do Polski.
Służba w WP i późniejsze losy Do Wojska Polskiego przyjęty 1 października 1921 roku w stopniu generała brygady za starszeństwem z 1 czerwca 1919 (w 1928 był zweryfikowany z lokatą 3). W latach 1922–1925 zastępca dowódcy Okręgu Korpusu Nr. V w Krakowie. Od 1926 roku na stanowisku komendanta Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie 1 maja 1930 roku przechodzi w stan spoczynku. Osiedlił się w Warszawie, gdzie zginął w Szpitalu Wolskim w czasie powstania warszawskiego.
Awanse podporucznik – 1893, porucznik – 1896, sztabskapitan – 1899, kapitan – 1901, podpułkownik – 1904, pułkownik – 1908, generał major – 1915, generał brygady – 1921 (WP)
Ordery i odznaczenia Order Świętej Anny II klasy (1907) Order Świętego Stanisława II klasy (1906) Order Świętego Stanisława III klasy (1902) Order Świętego Włodzimierza III klasy (1911) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (1905) Miecze do Orderu Świętego Włodzimierza (1916) Krzyż Komandorski Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia) Krzyż Komandorski Orderu Daniły I (Czarnogóra) Order Wschodzącego Słońca III klasy (Japonia)
Bibliografia Stawecki Piotr, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej. Londyn, Figaro Press, 1976. Biografia po rosyjsku
Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ofiary cywilne w powstaniu warszawskim Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Daniły I Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1944