thumb|Grób Stefana Tarnawskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Stefan Tarnawski pseud. Tarło (ur. w Humaniu, zm. 9 listopada 2001 w Warszawie) – polski lekarz wojskowy, generał brygady (1994), żołnierz Armii Krajowej, powstaniec warszawski. Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Władysława Tarnawskiego herbu Sas (1867–1919) i Ireny z domu Lernicz (1874–1966).
W okresie I wojny światowej należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 został żołnierzem Wojska Polskiego, skierowano go na front ukraiński. Po kursie medycznym w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie przydzielono go do szpitala wojskowego w Wilnie (jako podoficera sanitarnego). W 1926 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał dyplom lekarza. Kontynuował pracę w zawodzie lekarza wojskowego, m.in. w 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”. Pełnił funkcję naczelnego lekarza 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
W 1939 brał udział w wojnie obronnej jako szef sanitarny pułku szwoleżerów w Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii (w stopniu majora). Pod koniec września dostał się do niewoli niemieckiej, po ucieczce z obozu jenieckiego powrócił do Warszawy. Od 1941 był komendantem Tajnej Organizacji Wojskowej Okręgu Krakowskiego, w 1943 został dowódcą Kedywu Okręgu Krakowskiego Armii Krajowej. W 1944 ponownie znalazł się w stolicy, wszedł w skład kierownictwa służby zdrowia Komendy Głównej AK. Brał udział w powstaniu warszawskim w sanitariacie Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej. Był komendantem szpitali stałych i polowych, a także szefem sanitariatu Grupy „Północ”. Znalazł się następnie w Krakowie z transportem rannych i chorych szpitala polowego, obejmując komendanturę ewakuowanego Szpitala Ujazdowskiego.
Po II wojnie światowej zamieszkał w Warszawie. Był dowódcą Sanitarnego Warszawskiego Okręgu Wojskowego, w 1947 zwolniono go ze służby wojskowej. Do 1953 kierował Zespołem Sanatoriów dla Dzieci Chorych na Gruźlicę w Rabce. Następnie był zastępcą kierownika wydziału zdrowia w jednym ze stołecznych urzędów oraz kierownikiem placówek służby zdrowia. W 1974 przeszedł na emeryturę.
W 1994 prezydent Lech Wałęsa awansował pułkownika Stefana Tarnowskiego na stopień generała brygady.
Odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 13264 (1948) Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (w uznaniu wybitnych zasług dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za osiągnięcia w działalności społecznej i kombatanckiej, 1998) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości z Mieczami (1937) Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz pierwszy w 1921) Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Lekarze w powstaniu warszawskim Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Pułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Oficerowie Kedywu AK Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Polscy stulatkowie Stefan Tarnawski Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 2001