– japoński dowódca wojskowy, admirał (kaigun-taishō), głównodowodzący Połączonych Flot Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej (1931–1933), siedemnasty gubernator generalny Tajwanu (1936–1940), senator (1944–1946).
Życiorys Akademię marynarki wojennej ukończył z wyróżnieniem. W 1898 r. rozpoczął służbę jako chorąży na korwecie „Hiei”, a dwa lata później, już jako podporucznik, na pancerniku „Hatsuse”. W latach 1902–1905 był oficerem artyleryjskim krążownika „Naniwa”. W 1917 r. otrzymał stopień komandora i dowództwo krążownika „Hirado”. Trzy lata później został wysłany do Wielkiej Brytanii jako attaché, a kolejne dwa lata później mianowany na stopień kontradmirała. W czerwcu 1930 r. został wiceministrem ds. marynarki, a w grudniu 1931 głównodowodzącym 1. Floty i Połączonych Flot Cesarskiej Marynarki Wojennej. Na admirała został promowany 1 marca 1933 roku.
Przypuszczano, że zostanie ministrem ds. marynarki, ale jako zwolennik zmniejszenia wielkości floty popadł z nią w konflikt. W marcu 1936 roku, tuż po incydencie z 26 lutego, przeniesiony do rezerwy, co wróżyło koniec kariery, ale 2 września mianowany gubernatorem generalnym Tajwanu.
Był pierwszym wojskowym gubernatorem po długim okresie rządów gubernatorów cywilnych. Zwolennik uczynienia z Tajwańczyków lojalnych cesarskich poddanych, industrializacji wyspy i uczynienia z niej bazy dla japońskiej ekspansji na południowy wschód. Uważał, że należy znieść rozróżnienia między Tajwańczykami a Japończykami na wyspie, co de facto oznaczało wzmożoną japonizację. Pod naciskiem urzędu gubernatora, z gazet wydawanych na Tajwanie zniknęły strony drukowane po chińsku, wstrzymano publikację wielu chińskich wydawnictw i wycofano lekcje chińskiego ze szkół, które go prowadziły.
Japonizacja Tajwanu (1937–1945) nosiła nazwę kōminka undō (皇民化運動), co oznaczało „kampanię przekształcania [narodu podbitego] w poddanych cesarza”. Obejmowała ona, poza eliminacją języka chińskiego i promowaniem japońskiego, także przymuszanie do wizyt w świątyniach shintō, zmiany w lokalnych świątyniach i klasztorach, zakazy obejmujące tradycyjne chińskie święta i obyczaje, promowanie japońskiego stylu życia i aranżacji mieszkań i zmianę nazwisk na japońskie.
Po rezygnacji ze stanowiska gubernatora w sierpniu 1944 roku został senatorem, a w grudniu otrzymał tekę ministerialną, z której zrezygnował w marcu 1945. W lutym 1946 ustąpił także ze stanowiska senatora.
Przypisy Kawahara Isao, The State of Taiwanese Culture..., s. 119 Kawahara Isao, The State of Taiwanese Culture..., s. 130 Kawahara Isao, The State of Taiwanese Culture..., s. 132
Bibliografia
Kategoria:Gubernatorzy generalni Tajwanu Kategoria:Japońscy admirałowie Kategoria:Uczestnicy wojny rosyjsko-japońskiej Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1962 Kategoria:Ludzie urodzeni w Hiroszimie