Był pierwszym wojskowym gubernatorem po długim okresie rządów gubernatorów cywilnych. Zwolennik uczynienia z Tajwańczyków lojalnych cesarskich poddanych, industrializacji wyspy i uczynienia z niej bazy dla japońskiej ekspansji na południowy wschód. Uważał, że należy znieść rozróżnienia między Tajwańczykami a Japończykami na wyspie, co de facto oznaczało wzmożoną japonizację. Pod naciskiem urzędu gubernatora, z gazet wydawanych na Tajwanie zniknęły strony drukowane po chińsku, wstrzymano publikację wielu chińskich wydawnictw i wycofano lekcje chińskiego ze szkół, które go prowadziły.
Japonizacja Tajwanu (1937–1945) nosiła nazwę kōminka undō (皇民化運動), co oznaczało „kampanię przekształcania [narodu podbitego] w poddanych cesarza”. Obejmowała ona, poza eliminacją języka chińskiego i promowaniem japońskiego, także przymuszanie do wizyt w świątyniach shintō, zmiany w lokalnych świątyniach i klasztorach, zakazy obejmujące tradycyjne chińskie święta i obyczaje, promowanie japońskiego stylu życia i aranżacji mieszkań i zmianę nazwisk na japońskie.
Po rezygnacji ze stanowiska gubernatora w sierpniu 1944 roku został senatorem, a w grudniu otrzymał tekę ministerialną, z której zrezygnował w marcu 1945.