Huragan Katrina – jeden z trzydziestu najbardziej niszczycielskich huraganów, jakie kiedykolwiek nawiedziły Stany Zjednoczone. Wśród zarejestrowanych atlantyckich cyklonów był to szósty pod względem siły wiatru. Huragan uformował się 23 sierpnia 2005 roku na Bahamach. Wkrótce potem przeszedł przez południową Florydę, powodując pierwsze ofiary śmiertelne, jeszcze jako huragan trzeciej kategorii w Skali Saffira Simpsona. Po przejściu nad Zatoką Meksykańską prędkość wiatru wzrosła do ponad 250 km/h. Katrina stała się wtedy huraganem piątej kategorii. Największe zniszczenia cyklon ten spowodował w Nowym Orleanie, w stanie Luizjana. System przeciwpowodziowy w mieście okazał się nieszczelny w ponad pięćdziesięciu miejscach – prawie każdy wał przeciwpowodziowy w mieście został ostatecznie zniszczony. Zalane zostało 80% miastaFlash Flood: Huragan Katrina zatopił Nowy Orlean.. W wyniku huraganu zginęło 1836 osób, a 705 zostało uznane za zaginione. To największa liczba ofiar, od czasów huraganu Okeechobee, który nawiedził miasto w 1928 roku. W samym Nowym Orleanie straty oszacowano na ponad 81 miliardów dolarów. Był to jeden z huraganów, które przyniosły w Stanach Zjednoczonych największe straty materialne.
Liczne uszkodzenia wałów przeciwpowodziowych skłoniły amerykański wymiar sprawiedliwości do wszczęcia śledztwa w tej sprawie. Zadanie powierzono wcześniej Korpusowi Inżynieryjnemu Armii Stanów Zjednoczonych. Przeprowadzono też śledztwo w sprawie spóźnionej reakcji rządu, prezydenta i samorządów lokalnych. Doprowadziło to do ustąpienia szefa Federalnej Agencji Zarządzania Kryzysowego.
W dwa lata po kataklizmie – w sierpniu 2007 – liczba mieszkańców Nowego Orleanu oceniana była na 273 tysięcy, zaś przed przejściem Katriny w mieście żyło prawie pół miliona ludzi. Nadal trwają prace w celu usunięcia skutków kataklizmu, choć większość miasta jest ponownie otwarta dla mieszkańców, a dzielnice, gdzie straty były mniej dotkliwe, ponownie funkcjonują, rejony najbardziej dotknięte przez huragan wciąż mają problemy z zapewnieniem sprawnych usług miejskich. Najbardziej zniszczona dzielnica – Lower Ninth Ward – do dziś nie jest oficjalnie otwarta dla mieszkańców.
Trzy lata po przejściu Katriny nad miastem tysiące ludzi nadal żyło w przyczepach, gdyż ich domy nie zostały jeszcze odbudowane.
Historia meteorologiczna Huragan Katrina uformował się 23 sierpnia 2005 roku w okolicach Wysp Bahama jako skutek współdziałania fali wschodniej i resztek słabego tropikalnego cyklonu. Podczas gdy do powstania huraganu wymagana jest temperatura wody powyżej 26 stopni Celsjusza, w czasie powstania Katriny wynosiła ona w Zatoce Meksykańskiej nawet 30-33 stopnie CelsjuszaWyjątkowo ciepły ocean odpowiedzialny za siłę Katriny.. Rano 24 sierpnia tropikalny cyklon przekształcił się w huragan pierwszej kategorii – prędkość wiatru osiągnęła 120 km/h i w tym momencie burza została nazwana imieniem Katrina.
Cyklon przemieszczał się w kierunku Florydy. Dotarł na Plażę Hallandale, a potem na półwysep, powodując pierwsze ofiary śmiertelne. Stracił nieco ze swojej siły na lądzie, by potem znowu przybrać na sile, przemieszczając się przez ciepłe wody Zatoki Meksykańskiej.. Zanim dotarł do kontynentalnej części Stanów Zjednoczonych, osiągnął piątą, najwyższą kategorię w skali Saffira Simpsona po dziewięciu godzinach od wejścia na wody Zatoki MeksykańskiejNarodowe Centrum Huraganów: Huragan Katrina – raport końcowy.. Tak szybki wzrost był możliwy poprzez przejście cyklonu nad niezwykle ciepłymi wodami prądu Golfsztrom, które zwiększyły szybkość wiatru. 27 sierpnia Katrina osłabła do huraganu trzeciej kategorii, by zaraz potem gwałtownie zintensyfikować siłę wiatru i powrócić do kategorii piątej. Dzień później huragan osiągnął swą maksymalną siłę. Zarejestrowano wtedy – o godzinie 13:00 czasu lokalnego – najwyższą prędkość wiatru, która wyniosła 280 km/h (175 mph) oraz najniższe ciśnienie atmosferyczne, które wyniosło tylko 902 hektopaskale. Ten ostatni pomiar uczynił Katrinę czwartym huraganem pod względem najniższego ciśnienia atmosferycznego (silniejsze od niego w sezonie 2005 były huragany Rita i Wilma).
Wejście Katriny na kontynentalną część Stanów Zjednoczonych nastąpiło w poniedziałek 29 sierpnia o godzinie 6:10 czasu lokalnego, w stanie Luizjana. Cyklon osłabł wtedy do kategorii trzeciej w skali Saffira Simpsona (wiatr wiał z prędkością 205 km/h). Taka prędkość wiatru utrzymywała się przez cały czas wędrówki huraganu nad Luizjaną.
Podobna siła cyklonu utrzymywała się do momentu, gdy dotarł on nad stan Missisipi. Gdy huragan przebył drogę około 150 kilometrów w głąb lądu, siła wiatru osłabła na tyle, że został on zdegradowany do kategorii burzy tropikalnej. Stało się to w okolicy miejscowości Clarksville w stanie Tennessee. Resztki huraganu przemieściły się na północny wschód, docierając w okolice wschodniej Kanady. Tam huragan ostatecznie zanikł.
Przygotowania do nadejścia huraganu Rząd federalny thumb|275px|Posiedzenie sztabu antykryzysowego w Białym Domu. Na zdjęciu widoczni sekretarz obrony Donald Rumsfeld i prezydent George W. Bush
Rano 26 sierpnia Katrina wzrosła w siłę na tyle, że została zaliczona do kategorii trzeciej w skali Saffira Simpsona. Huragan znajdował się wtedy nad Zatoką Meksykańską. W sobotę 27 sierpnia naukowcy z Narodowego Centrum Huraganów wyliczyli, że Katrina skręci na północny wschód, a jej wejście na ląd nastąpi w Luizjanie. Stosowne ostrzeżenie meteorologiczne zostało wydane dla stanów Luizjana, Missisipi i Alabama. Przewidywana trasa huraganu przechodziła przez miasto Nowy Orlean.
Straż Przybrzeżna rozpoczęła 26 sierpnia działania przygotowawcze do nadejścia cyklonu nie tylko w oczekiwanej strefie uderzenia, ale także poza nią, mobilizując do działania ponad czterystu rezerwistówStraż Przybrzeżna przygotowuje się do nadejścia Katriny, 26 sierpnia 2005.. Centrum Treningu Lotnictwa (Aviation Training Center) włączyło się do akcji ewakuacyjnej ludności poprzez zlecenie swoim załogom pomocy ratownikom. Ewakuacją objęto stany Luizjana, Missisipi i Alabama. Nakazano także przymusową ewakuację Nowego Orleanu.
Prezydent USA George W. Bush wprowadził stan wyjątkowy w Luizjanie, Missisipi i Alabamie w sobotę 27 sierpnia, na dwa dni przed wejściem huraganu na kontynentalną część krajuPrezydent USA ogłasza stan wyjątkowy dla zagrożonych huraganem stanów.. Jednakże powyższe zarządzenie nie dotyczyło żadnej z gmin przybrzeżnych Luizjany. Ostatecznie stan wyjątkowy dla tych gmin także został wprowadzony, jednak stało się to już po przejściu huraganu, a poprzedziła to burzliwa debata w Kongresie.
Tego samego dnia, kiedy George Bush wprowadził stan wyjątkowy dla trzech stanów, Narodowe Centrum Huraganów rozszerzyło przewidywany obszar przejścia huraganu od linii brzegowej w mieście Morgana do granicy stanowej między Alabamą i Florydą. W niedzielę 28 sierpnia, kiedy był już znany rzeczywisty rozmiar Katriny, strefa zagrożenia huraganem została ponownie rozszerzona w taki sposób, że objęła większość linii brzegowej Luizjany.
Podczas wideokonferencji z prezydentem Bushem, które miały miejsce 28 sierpnia i 29 sierpnia, dyrektor NHC Max Mayfield wyraził obawy, że Katrina może przerwać wały przeciwpowodziowe i zalać niektóre miasta.
Narodowe Centrum Pogodowe w Nowym Orleanie (National Weather Service’s New Orleans) ostrzegało przed nadejściem huraganu, że jeżeli Katrina przejdzie przez miasto, to nie będzie się ono nadawało do zamieszkania przez wiele tygodni. Siła Katriny dorównywała wtedy sile huraganu Kamil (Camille), który przeszedł nad Stanami Zjednoczonymi w 1969 rokuBiuletyn Narodowego Centrum Pogodowego, 28 sierpnia 2005.. W niedzielę 28 sierpnia prezydent Bush nakazał gubernator Luizjany Kathleen Blanco obowiązkową ewakuację Nowego Orleanu, 27 października 2008.. Dobrowolna lub obowiązkowa ewakuacja ludności objęła także duże obszary południowo-wschodniej Luizjany, jak również obszary przybrzeżne stanów Missisipi i Alabama, czyli razem około 1,2 miliona ludzi.
Śledztwo w sprawie ogłoszenia stanu wyjątkowego 26 września 2005 odbyło się przesłuchanie byłego już wtedy szefa Federalnej Agencji Zarządzania Kryzysowego, Michaela Browna. Dotyczyło ono decyzji prezydenta George’a Busha z 27 sierpnia o wprowadzeniu stanu wyjątkowego na terenach zagrożonych wówczas przejściem KatrinyMichael Brown przesłuchiwany w Kongresie, The New York Times, 27 września 2005.. Początkowo stan wyjątkowy nie obejmował żadnej z przybrzeżnych gmin Luizjany, jednocześnie obejmując tereny przybrzeżne stanów MissisipiDekret o stanie wyjątkowym w Missisipi. i AlabamaDekret o wprowadzeniu stanu wyjątkowego w Alabamie.. Brown zapewniał, że taka sytuacja zaistniała, ponieważ gubernator Luizjany nie włączyła przybrzeżnych gmin do listu z prośbą o pomoc. Po przesłuchaniu upublicznił on kopię tego listu, która stwierdzała, że stan wyjątkowy w Luizjanie miał obejmować jedynie wszystkie gminy południowo-wschodnie aglomeracji Nowego Orleanu oraz gminy wzdłuż korytarzy stanowych I-20 oraz I-49, które przyjmą ewakuowanych obywateliGubernator prosi prezydenta o wprowadzenie stanu wyjątkowego w Luizjanie, 27 sierpnia 2005..
Wybrzeże Zatokowe thumb|left|Obraz Huraganu Katrina na radarze meteorologicznym podczas wchodzenia na ląd w Luizjanie
26 sierpnia oddziały Gwardii Narodowej w Missisipi rozpoczęły przygotowania do nadejścia huraganu. Działalność rozpoczął Centralny Sztab Antykryzysowy (Emergency Operations Center), zaś samorządy lokalne wydały rozporządzenia o ewakuacji ludności. 28 sierpnia o godzinie 19:00 czasu lokalnego zarządzenia o ewakuacji obowiązywały już w 11 gminach i 11 miastach, zaś następnego dnia rano było to już 41 gmin i 61 miast. Ponadto w gminach przybrzeżnych otwarto 57 schronów przeciwhuraganowych i 31 schronów awaryjnych, 10 października 2006..
Plan ewakuacyjny dla stanu Luizjana, opracowany przez samorządy lokalne, dzielił się na trzy fazy. Pierwsza nakazywała ewakuację obszarów przybrzeżnych na 50 godzin przed nadejściem Katriny, tereny objęte fazą drugą miały rozpocząć ewakuację 40 godzin przed wejściem huraganu na ląd, zaś tereny fazy trzeciej (obejmujące m.in. Nowy Orlean) miały rozpocząć ewakuację trzydzieści godzin wcześniej, 20 lipca 2006.. Pojazdy przeznaczone do ewakuacji i wszelkie środki transportu publicznego zostały zapełnione na kilkadziesiąt godzin przed nadejściem huraganu, również wiele prywatnych przedsiębiorstw miało problemy z organizacją transportu osób ewakuowanychTransport publiczny przepełniony – plan ewakuacyjny zawodzi, październik 2008..
Według różnych źródeł, około 80% z 1,3 miliona mieszkańców aglomeracji Nowego Orleanu zostało ewakuowanych z miasta. Dawało to znacznie więcej ewakuowanych ludzi niż miało to miejsce podczas Huraganu Ivan, który przeszedł nad tym obszarem w 2004 rokuAaron Brown: Huragan Katrina pustoszy trzy stany, 29 sierpnia 2005.. Do niedzieli 28 sierpnia prawie cała infrastruktura wzdłuż wybrzeża została zamknięta, a jej pracownicy ewakuowani. Wśród przedsiębiorstw zamknięte na czas huraganu zostały m.in. Kanadyjska Kolej Narodowa (Canadian National Railway, tylko linie w zasięgu huraganu) i Siłownia Jądrowa „Waterford”Nowy Orlean: Działania po przejściu huraganu, 1 września 2005.. Ostrzeżenia meteorologiczne na tych obszarach zostały utrzymane przez Narodowe Centrum Huraganów aż do późnego popołudnia 29 sierpnia. W tym czasie huragan znajdował się już nad centralną częścią stanu Missisipi.
Nowy Orlean thumb|200px|Schemat budowy wałów przeciwpowodziowych w mieście