Narodowe Centrum Pogodowe w Nowym Orleanie (National Weather Service’s New Orleans) ostrzegało przed nadejściem huraganu, że jeżeli Katrina przejdzie przez miasto, to nie będzie się ono nadawało do zamieszkania przez wiele tygodni. Siła Katriny dorównywała wtedy sile huraganu Kamil (Camille), który przeszedł nad Stanami Zjednoczonymi w 1969 rokuBiuletyn Narodowego Centrum Pogodowego, 28 sierpnia 2005.. W niedzielę 28 sierpnia prezydent Bush nakazał gubernator Luizjany Kathleen Blanco obowiązkową ewakuację Nowego Orleanu, 27 października 2008.. Dobrowolna lub obowiązkowa ewakuacja ludności objęła także duże obszary południowo-wschodniej Luizjany, jak również obszary przybrzeżne stanów Missisipi i Alabama, czyli razem około 1,2 miliona ludzi.
Śledztwo w sprawie ogłoszenia stanu wyjątkowego 26 września 2005 odbyło się przesłuchanie byłego już wtedy szefa Federalnej Agencji Zarządzania Kryzysowego, Michaela Browna. Dotyczyło ono decyzji prezydenta George’a Busha z 27 sierpnia o wprowadzeniu stanu wyjątkowego na terenach zagrożonych wówczas przejściem KatrinyMichael Brown przesłuchiwany w Kongresie, The New York Times, 27 września 2005.. Początkowo stan wyjątkowy nie obejmował żadnej z przybrzeżnych gmin Luizjany, jednocześnie obejmując tereny przybrzeżne stanów MissisipiDekret o stanie wyjątkowym w Missisipi.