Stanisław Martynowicz Glinski, ros. Станислав Мартынович Глинский (ur. w 1894 w Warszawie, zm. 9 grudnia 1937 w Moskwie) – radziecki funkcjonariusz służb specjalnych.
Życiorys W 1910 ukończył szkołę rzemieślniczą w Warszawie, po czym znalazł pracę w odlewni metalurgicznej. W 1911 wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (RSDRP). Wkrótce został sekretarzem Komitetu Mokotowskiego RSDRP. W 1913 r. wraz z rodziną wyjechał na Syberię, gdzie odbywał karę zesłania jego ojciec. Tam zaangażował się w działalność rewolucyjną. Dwa razy był aresztowany przez Ochranę. Udało mu się zbiec z więzienia, ale był zmuszony ukrywać się. W maju 1917 r. zmobilizowano go do 12 Syberyjskiego Pułku Piechoty, który skierowano do Łotwy na Front Północny. Stanisław Glinski z ramienia bolszewików prowadził agitację rewolucyjną wśród żołnierzy. Wkrótce przeniesiono go do 17 Syberyjskiego Pułku Piechoty, w którym stanął na czele rewolucyjnego komitetu pułkowego. Od końca stycznia 1918 r. pułk, wchodząc w skład nowo formowanego wojska bolszewickiego, walczył na Uralu z Kozakami. Od maja tego roku S. Glinski dowodził bolszewickim oddziałem partyzanckim w walkach z Korpusem Czechosłowackim. Następnie objął funkcję szefa sztabu 30 Dywizji Piechoty. Od listopada 1918 służył w strukturach Czeka w Jekaterynburgu. Początkowo był funkcjonariuszem Oddziału Specjalnego Czeka, a następnie stanął na jego czele. We wrześniu 1920 przeniesiono go do centrali Czeka w Moskwie. Wyznaczono go zastępcą szefa ds. pracy agenturalnej Oddziału Specjalnego 16 Armii. W 1921 prowadził działania skierowane przeciwko Ludowemu Związkowi Obrony Ojczyzny i Wolności. Występował wobec „sawinkowców” jako działacz antykomunistycznej organizacji Liberalni Demokraci. Brał udział w czynnym rozpracowaniu partyzanckiego oddziału „sawinkowców”, który ukrywał się w jednym z chutorów w rejonie horeckim guberni mohylewskiej. Ponadto S. Glinski działał przeciwko „bałachowcom”. W tym czasie zajmował następujące stanowiska: od czerwca 1921 był szefem wydziału specjalnego białoruskiej Czeka, zaś od lipca tego roku – pełnomocnikiem grupy uderzeniowej do spraw rozpracowania misji zagranicznych na Białorusi; w czerwcu 1922 został szefem Zasławskiego Pogranicznego Oddziału Specjalnego. W 1923 objął funkcję szefa Oddziału Specjalnego Mińskiego OGPU. W sierpniu 1924 uczestniczył w napadzie dywersyjnym na Stołpce. Pod koniec 1924 został zastępcą kierownika OGPU na Białorusi. Na początku 1925 przeniesiono go do centrali OGPU w Moskwie, gdzie służył w Oddziale Kontrwywiadowczym. Wkrótce przeszedł jednak do INO OGPU. Na początku 1926 skierowano go do Wolnego Miasta Gdańska jako zastępcę rezydenta INO OGPU, zaś po kilku miesiącach do Warszawy. Wziął udział w operacji „Trust”. Kierował też działania dezinformacyjnymi wobec polskiego wywiadu wojskowego dotyczącymi siły bojowej Armii Czerwonej. Na początku 1927 powrócił do Moskwy. W lutym 1928 został rezydentem INO OGPU w Helsinkach, w 1930 w Rydze, zaś w 1931 w Pradze. W 1934 odesłano go do Moskwy, po czym skierowano jako rezydenta NKWD do Paryża. W 1936 awansował do stopnia starszego majora bezpieczeństwa państwowego. W sierpniu 1937, po ponownym przybyciu do Moskwy, został aresztowany przez NKWD. Po procesie skazano go na karę śmierci, wykonaną 9 grudnia tego roku przez rozstrzelanie.
Bibliografia Klim Diegtiariew, Aleksandr I. Kołpadiki, Внешняя разведка СССР, 2009
Linki zewnętrzne Biografia Stanisława M. Glinskiego (jęz. rosyjski) Artykuł dotyczący Stanisława M. Glinskiego (jęz. rosyjski)
Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Funkcjonariusze Czeki Kategoria:Funkcjonariusze NKWD Kategoria:Funkcjonariusze radzieckich służb specjalnych w Polsce Kategoria:Polscy funkcjonariusze rosyjskich i radzieckich służb specjalnych Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1937