Stanisław Martynowicz Glinski, ros. Станислав Мартынович Глинский (ur. w 1894 w Warszawie, zm. 9 grudnia 1937 w Moskwie) – radziecki funkcjonariusz służb specjalnych.
Życiorys W 1910 ukończył szkołę rzemieślniczą w Warszawie, po czym znalazł pracę w odlewni metalurgicznej. W 1911 wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (RSDRP). Wkrótce został sekretarzem Komitetu Mokotowskiego RSDRP. W 1913 r. wraz z rodziną wyjechał na Syberię, gdzie odbywał karę zesłania jego ojciec. Tam zaangażował się w działalność rewolucyjną. Dwa razy był aresztowany przez Ochranę. Udało mu się zbiec z więzienia, ale był zmuszony ukrywać się. W maju 1917 r. zmobilizowano go do 12 Syberyjskiego Pułku Piechoty, który skierowano do Łotwy na Front Północny. Stanisław Glinski z ramienia bolszewików prowadził agitację rewolucyjną wśród żołnierzy. Wkrótce przeniesiono go do 17 Syberyjskiego Pułku Piechoty, w którym stanął na czele rewolucyjnego komitetu pułkowego. Od końca stycznia 1918 r. pułk, wchodząc w skład nowo formowanego wojska bolszewickiego, walczył na Uralu z Kozakami. Od maja tego roku S. Glinski dowodził bolszewickim oddziałem partyzanckim w walkach z Korpusem Czechosłowackim. Następnie objął funkcję szefa sztabu 30 Dywizji Piechoty. Od listopada 1918 służył w strukturach Czeka w Jekaterynburgu.