Norrköpings Tidningar, powszechnie znany jako NT) – szwedzki konserwatywno-liberalny dziennik z głównym regionem dystrybucji w północnym i wschodnim Östergötland (region statystyczny: A-region 10).
Dziennik został założony w 1758 w mieście Norrköping pod nazwą Norrköpings Weko-Tidningar, a pierwszy numer został wydany 14 października tego samego roku. Norrköpings Tidningar jest najstarszym nieprzerwanie ukazującym się szwedzkim dziennikiem i jednym z 10 najstarszych dzienników na świecie.
Od roku 1871 ukazuje się 6 razy w tygodniu. W 1959 roku NT zakupił konkurencyjny dziennik wieczorny Östergötlands Dagblad łącząc się z nim w jedno czasopismo pod nazwą Norrköpings Tidningar-Östergötlands Dagblad.
Głównym właścicielem NT jest od roku 1947 fundacja Erik & Asta Sundins stiftelse, która posiada 69,9% akcji w koncernie medialnym Norrköpings Tidningars Media AB. Nakład dzienny NT w roku 2007 osiągnął 49 000 egzemplarzy.
W roku 2008 NT przekształcił się w spółkę Norrköpings Tidningar Media AB (NTM), która wydaje także kilka innych gazet: Östgöta Correspondenten, Folkbladet, Västerviks-Tidningen, Upsala Nya Tidning, Gotlands Tidningar, Gotlands Allehanda, Norrbottens-Kuriren oraz Norrländska Socialdemokraten. Wydaje również bezpłatne: Extra Östergötland, Lokaltidningen Nordöstran, 18 Minuter, Sigtunabygden, Knivstabygden, Östra Uppland, Västra Uppland, Norra Uppland, Gotlands Näringsliv, Gotland Just Nu, Extra Luleå, Extra Boden i Extra Malmfälten. Spółka emituje też kanały telewizyjne: 24nt, 24Corren, 24UNT i 24Norrbotten oraz radiowe: East FM (Östergötland), RIX FM i Bandit Rock (w Östergötland, Norrbotten i Uppland), Radio Four i Mix Megapol (Gotland). Obrót spółki NTM w roku 2010 wyniósł ok. 1,8 miliarda koron, a liczba zatrudnionych – ok. 1 500 osób.
W marcu 2008 roku Norrköpings Tidningar wykupił za sumę 700 milionów koron wszystkie akcje udziałowców AB Corren, który posiada większość akcji w spółce AB Östgöta Correspondenten, wydającej Östgöta Correspondenten; udziałowcem mniejszościowym w AB Östgöta Correspondenten jest spółka Herencos.
Historia Założenie dziennika thumb|Pierwsze wydanie Norrköpings Tidningar z roku 1758 Reinerus Reineri Broocman, pastor z Norrköping, postanowił wydać szwedzki przekład Seelen-Schatz, zbioru kazań niemieckiego teologa Christiana Scrivera. Wydanie jego rękopisu zostało zlecone pewnej drukarni w Sztokholmie, ale Broocman uważał, że praca ta posuwała się zbyt wolno, postanowił więc założyć własną drukarnię i 13 sierpnia 1723 roku otrzymał na nią przywilej. Jego drukarnia znajdowała się w oficynie przy Drottninggatan 13 i wydawała głównie literaturę religijną, ale opublikowała również podręcznik rolnictwa i gospodarki leśnej. W roku 1733 przywilej na drukowanie przejął syn Broocmana Carl Fredric. Jednak spiritus movens w działalności wydawniczej stał się zięć Broocmana, Johan Edman. Otrzymał on w czerwcu 1758 roku, dzięki uprzejmości magistratu, zgodę na wydawanie tygodnika. Wojewoda Gustaw Lagerfelt poparł jego sprawę wysyłając wniosek do kancelarii królewskiej, która 15 września 1758 roku wydała stosowny przywilej
Przywilej ten związany był z pewnymi ograniczeniami. Ponieważ wolność druku (szw. tryckfrihet) nie była w ówczesnej Szwecji prawnie uregulowana, każde wydanie tygodnika podlegało cenzurze ze strony kogoś spośród miejskiego duchowieństwa. Gazeta nie mogła zawierać niczego, co byłoby ze szkodą dla gazet w Sztokholmie. W praktyce nie mogła drukować wiadomości ogólnych, ponieważ na nie przykładowo miał przywilej dziennik Posttidningen, wydawany przez Postverket. Pierwszy numer Norrköpings Weko-Tidningar ukazał się w sobotę, 14 października 1758 roku i zawierał deklarację programową, zgodnie z którą gazeta miała publikować treści promujące politykę miasta, handel i żeglugę, dysertacje z przedmiotów innych niż ogólne oraz ogłoszenia. Cena rocznej prenumeraty wynosiła początkowo 6 daler kopparmyntJednostka płatnicza w ówczesnej Szwecji.
Edman jako wydawca gazety nie miał jakiegoś szczególnego dziennikarskiego celu na widoku, nie było zresztą na to środków. Układ jego gazety w pierwszych latach jej istnienia był następujący: na pierwszej stronie były wzmianki o podróżnych przybywających do miasta wraz z podaniem celu ich podroży. Potem następowały zawiadomienia osobiste, informacje o urodzinach i zgonach oraz o zawartych związkach małżeńskich. Następnie informacje o statkach przypływających w ciągu danego tygodnia i ich ładunkach oraz o statkach odpływających. W dziale anonsów znajdowały się ogłoszenia dotyczące kupna, sprzedaży, wynajmu, rzeczy zaginionych i osób poszukujących pracy. W dziale obwieszczeń zamieszczano ogłoszenia o aukcjach. W gazecie było również miejsce na wiadomości lokalne, ciągnącą się przez kilka numerów dysertację, a także na listy do redakcji i na liczne poematy i wiersze.
Skromne ambicje W roku 1766 Edman został powołany na stanowisko drukarza książek na akademii w Uppsali, a jego drukarnia wraz z gazetą zostały przejęte przez Johana Benjamina Blume. Drukarnia została przeniesiona na Tunnbindargatan 18, a gazeta zaczęła wychodzić pod nazwą Norrkjöpings Wecko-Tidningar. W roku 1766 Szwecja otrzymała, pierwsze w swych dziejach, rozporządzenie o wolności drukowania (szw. tryckfrihetsförordning), dzięki któremu artykuły polemiczne i listy do redakcji, pisane zwykle pod pseudonimem, znalazły swe miejsce w gazecie, zwłaszcza w roku 1769, kiedy w Norrköping zebrał się Riksdag. Pod koniec roku 1769 opublikowano list do redakcji podpisany "Lika godt Hwilken", krytykujący stany. Autorem listu był księgowy z cukierni Gripen. Został on skazany przez radę miasta na karę śmierci. Sąd Apelacyjny zmienił ten wyrok na karę 14 dni więzienia o chlebie i wodzie.
Pod kierownictwem Blumego gazeta była określana jako przeciętna i monotonna, a Blumemu nie udało się utrzymać standardów Edmana. Liczba prenumeratorów wydawała się spadać z roku na rok osiągając w latach 70. XVIII w. rekordowo niski poziom (60–70 prenumeratorów). Oprócz zwykłych zawiadomień osobistych, reklam i ogłoszeń w gazecie znajdowały się traktaty moralne, a nawet debaty na stronie listów do redakcji. Wydaje się, że gazeta przeoczyła wiadomość o śmierci króla Adolfa Fryderyka. W tydzień po zamachu stanu dokonanym przez Gustawa III opublikowała ona poemat poświęcony królowi; osobno zostało wysłane do prenumeratorów przemówienie króla do stanów. Gazetę w owym czasie wypełniały traktaty obyczajowe i moralne, podczas gdy wiadomości politycznych (w dzisiejszym sensie) unikano.
Córka Blumego, Brita Magdalena, wyszła w roku 1775 za mąż za kupca Adolfa Fryderyka Raama, który następnie zaczął kierować drukarnią. Niewątpliwie uczestniczył on też bez w pracy redakcyjnej. Po śmierci Brity Magdaleny w roku 1874 ożenił się z Sarą Johanną z domu Jansson (1768–1839). Po śmierci Blumego w roku 1786 Raam zaczął samodzielnie prowadzić drukarnię. W 1787 roku zmienił nazwę gazety na Norrköpings Tidningar. Zaczęła ona wychodzić dwa razy w tygodniu, w środy i soboty. Raam przypuszczalnie miał duże ambicje dziennikarskie, ale w jego gazecie nie nastąpiły żadne większe zmiany z wyjątkiem regularnych wiadomości z zagranicy. Sporadyczne nowinki z zagranicy zamieszczane były już wcześniej. Redaktorem działu zagranicznego "NT" został M. Orrelius, a wiadomości były tłumaczone z gazet zagranicznych, głównie z niemieckich (z Hamburga i Altony). Cena prenumeraty została podniesiona do 1 riksdalera i 8 szylingów. Kiedy Riksdag zebrał się w Norrköping w roku 1800 gazeta przez kilka miesięcy wychodziła trzy razy w tygodniu. thumb|Maszyna drukarska Stanhope'a Po śmierci Adolfa Fryderyka Raama w roku 1802 zarządzanie drukarnią przejęła wdowa po nim, Sara Johanna Raam. Siedziba drukarni i redakcji gazety mieściła się przy Västgötegatan 20. Do druku używano maszyn drukarskich o prasach drewnianych. Około roku 1812 drukarnia otrzymała ręczne maszyny o prasach żelaznych skonstruowane przez Charlesa Stanhope'a Dział zagraniczny z czasem ograniczył swoje ambicje, po części dlatego, iż zabroniono sprowadzania gazet francuskich. Prawo zakazało również publikowania wiadomości o stosunkach wewnętrznych we Francji oraz szczegółów dotyczących Napoleona I i jego krewnych; zakaz ten miał obowiązywać aż do czasu obalenia króla Gustawa IV Adolfa w roku 1809. Ani słowem nie został wspomniany w gazecie oburzający samosąd dokonany w roku 1810 przez tłum na Axelu Fresenie.
W roku 1832 rozpoczęto wydawanie dodatkowej gazety w poniedziałki, Norrköpings-Bladet. W rzeczywistości nie było istotnej różnicy między tym wydaniem a Norrköpings Tidningar. Przez pewien krótki czas istniał prawdziwy konkurent NT – Norrköpings Aftonblad, wydawany przez drukarza książek Abrahama Bohlina, jednak żywot tej gazety był krótkotrwały. Po śmierci Sary Johanny Raam w roku 1839 drukarnia i gazeta przeszły w ręce jej wnuka, Christiana Törnequista, byłego kierownika drukarni.
Gazeta staje się opiniotwórcza thumb|Norrköpings Tidningar w roku 1840. Począwszy od tego numeru gazeta zyskała większy, trzyszpaltowy format W roku 1842 redaktorem gazety został Theodor Björck. Od lat 40. XIX w. Norrköpings Tidningar stał się wyraźnie prorządowy i sprzyjający królowi, a przeciwny takiemu liberalizmowi, jaki reprezentował Aftonbladet. W 1851 roku gazeta sprecyzowała swoje polityczne stanowisko. Jej redakcja nie nosiła ani "ani czerwonej czapki ani białej opaski", tzn. nie należała ani do obrońców rewolucji francuskiej ani do zwolenników zamachu stanu dokonanego w 1772 roku przez króla Gustawa III. Gazeta była rzecznikiem patriotyzmu, prawa i porządku i zaliczała się do umiarkowanie liberalnych. Jej linia polityczna nie była jednak tak oczywista, ponieważ w pewnych kwestiach stała ona po stronie status quo, w innych zaś była rzecznikiem reform; zdarzało się też, że zmieniała zdanie. W konkretnych palących kwestiach gazeta postulowała zreformowanie parlamentu stanowego, ale nie jego likwidację; w sprawach celnych prezentowała stanowisko protekcjonistyczne. Równocześnie popierała większą swobodę handlu witając z zadowoleniem zniesienie cechów. Na początku lat 50. XIX w. była rzecznikiem stanowiska, iż nie należy śpieszyć się z rozwojem kolei. Z czasem jednak stała się jej zagorzałym zwolennikiem. Powitała też z zadowoleniem reformy więziennictwa, przeprowadzone przez króla Oskara I.
W roku 1851 drukarnia zakupiła szybkie maszyny drukarskie niemieckiej firmy Koenig & Bauer, a format gazety stał się czteroszpaltowy. W roku 1856 zakupiono kolejną maszynę drukarską tego typu, a format gazety powiększono do pięciu szpalt. W październiku 1851 roku redakcja i drukarnia przeniosły się na Västgötegatan 16. W roku 1858 gazeta po raz kolejny zyskała konkurenta, Norrköpings-Kuriren, który był wydawany przez cztery lata. W sierpniu 1855 roku miasto Norrköping zyskało stację telegraficzną, która stała się istotnym czynnikiem w rozpowszechnianiu wiadomości. W roku 1867 gazeta została klientem Svenska TelegrambyrånPierwsza szwedzka agencja prasowa. Od stycznia 1872 roku zaczęła wychodzić sześć dni w tygodniu.
W roku 1860 drukarnię i gazetę przejął Fredrik Törnequist. Był on podobno rzutkim przedsiębiorcą, ale sukcesy sprawiły, iż zaniedbał interesy i popadł w długi, a jego drukarnia i gazeta zostały w roku 1875 przejęte za sumę 200 000 koron przez spółkę akcyjną kierowaną przez Christiana Ebersteina, Johna Lenninga i Henninga Schultza. Spółka powołała Ludviga Eklunda na stanowisko redaktora gazety, która pod jego kierownictwem stała się wyraźnie konserwatywna. Eklund uważał, iż dla rozwoju społecznego najlepszy będzie postęp i rozwój w równym tempie i bez załamań, co określano jako "prawdziwy konserwatyzm". W roku 1886 drukarnia zakupiła podwójną maszynę drukarską o dużej prędkości druku. W latach 70. i 80 XIX w. nakład gazety wahał się prawdopodobnie pomiędzy 2 500 a 3 500 egzemplarzy. W roku 1892 gazeta i drukarnia przeniosły się do nowego budynku przy Västgötegatan 18.