Stanisław Gustowski (ur. 24 września 1895 w Płocku, zm. 4 stycznia 1980 w Corbeilles) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys 1 czerwca 1921, w stopniu podporucznika, pełnił służbę w Okręgowej Szkole Podoficerów Piechoty Nr VII, a jego oddziałem macierzystym był 56 pułk piechoty.
Szkolił żołnierzy w Centralnej Szkole Karabinów Maszynowych w Chełmnie. 27 stycznia 1930 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1932 roku pełnił służbę w 66 Kaszubskim pułku piechoty w Chełmnie, między innymi na stanowisku dowódca kompanii szkolnejRocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 72, 594.. Komendant Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy 16 DP przy 65 pułku piechoty w Grudziądzu. W 1936 był czynnym oficerem Związku Strzeleckiego w stopniu podokręgowego. W 1939 roku był dowódcą III Warszawskiego Baonu ON i jednocześnie komendantem 36 Obwodu Przysposobienia Wojskowego.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą III Warszawskiego Baonu ON. 7 września 1939 roku walczył w obronie przedmościa „Pułtusk”, a później uczestniczył w walkach pod Stoczkiem i Żulinem. 18 września 1939 roku w godzinach popołudniowych na przełęczy jabłonkowskiej przekroczył granicę z Węgrami. 5 października 1939 roku opuścił Węgry, a dwa dni później dotarł do FrancjiS. Gustowski, Relacja ..., s. 16..
10 listopada 1939 roku w obozie Coëtquidan sporządził pisemną relację z udziału w kampanii wrześniowejStanisław Gustowski, Relacja z kampanii wrześniowej 1939 roku, Coëtquidan 10 listopada 1939 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. B.I.22D, s. 11-27.. W tym czasie był dowódcą II batalionu 2 pułku piechoty. W czasie kampanii francuskiej 1940 roku był oficerem sztabu 1 pułku Grenadierów Warszawy w stopniu majoraZygmunt Kosior, Bitwa pod Lagarde. Studium, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1965, s. 122.. Po dostaniu się do niewoli niemieckiej uciekł z obozu jeńców i przedarł się do Wielkiej Brytanii.
Dowódca pociągu pancernego z zadaniem patrolowania południowego wybrzeża Anglii. 15 maja 1942 roku został przeniesiony do I Oficerskiego Baonu Szkolnego z równoczesnym odkomenderowaniem do 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej.. Podczas skoków spadochronowych uległ poważnemu wypadkowi. Po rocznej kuracji w Szkocji jako zastępca dywersji na Francję w Wydziale Specjalnym POWN „Monika” został przeniesiony do Włoch na stanowisko kwatermistrza 11 bazy przerzutowej dla Armii Krajowej. Zmarł 4 stycznia 1980 roku w szpitalu w Corbeilles we Francji. Jego prochy spoczęły w grobie rodzinnym na Powązkach.
W okresie powstania warszawskiego stracił jedynego syna, 14-letniego Janusza Gustowskiego, walczącego w oddziałach AK „Baszta” na Mokotowie. Zatrzymany przez patrol niemiecki z bronią w ręku, został osadzony w SS Stauferkaserne przy ul. Rakowieckiej w Warszawie, skąd został następnie wywieziony i ślad po nim zaginął.
Ordery i odznaczenia Srebrny Krzyż Zasługi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy batalionów Obrony Narodowej Kategoria:Polscy jeńcy wojenni – uciekinierzy z niewoli niemieckiej 1939–1945 Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii francuskiej 1940 Kategoria:Oficerowie 66 Kaszubskiego Pułku Piechoty Kategoria:Ludzie urodzeni w Płocku Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Grenadierów Warszawy