mały|200px|Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w kompleksie klasztornym mały|200px|Korneliusz Pskowsko-Pieczerski mały|200px|Brama monasterska mały|200px|Sobór św. Michała Archanioła mały|200px|Wizyta prezydenta Rosji Władimira Putina w klasztornych pieczarach, 2000 Monaster Pskowsko-Pieczerski – męski prawosławny klasztor w Pieczorach, w jurysdykcji eparchii pskowskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Jeden z najbardziej znanych i najważniejszych rosyjskich klasztorów prawosławnychA. Radziukiewicz, Pskowsko-pieczerska baśń, Przegląd Prawosławny, nr 12 (270), grudzień 2007.. Założony według różnych wersji na przełomie wieku XIV i XV lub w II połowie XV stulecia, rozwinął się w okresie sprawowania godności przełożonego przez igumena Korneliusza (1529–1573). Położony w pobliżu zachodniej granicy państwa moskiewskiego, do 1721 odgrywał znaczącą rolę obronną.
Zniszczony przez bolszewików w 1918 monaster znalazł się po wojnie o niepodległość Estonii w granicach tego państwa, co uchroniło go przed likwidacją i umożliwiło odbudowę. W latach 1932–1940 mieścił seminarium duchowne Estońskiego Apostolskiego Kościoła Prawosławnego. Pozostał czynny po II wojnie światowej.
Historia Początki Moment, w którym na miejscu dzisiejszego klasztoru osiedlili się pierwsi anachoreci, nie jest precyzyjnie ustalony. Według tradycji mnisi, żyjący w niezależnych od siebie pustelniach, pojawili się tam na przełomie XIV i XV w. Podanie wymienia imię mnicha Marka, określając go jako świętego starca. Według innej wersji wydarzeń pierwszym mnichem w tym miejscu był Jonasz, który osiedlił się tam w 1473.
XVI–XIX w. Szybki rozwój nowej wspólnoty miał miejsce w okresie sprawowania godności przełożonego przez igumena Korneliusza, kierującego klasztorem od 1529 do 1570. W okresie tym liczba mnichów wzrosła z 15 do 200. Monaster rozwijał się również dzięki wsparciu finansowemu miejscowej szlachty. Obiektem szczególnym kultu była znajdująca się w nim uważana za cudowną Pskowsko-Pieczerska Ikona Matki Bożej. Jeszcze w XVI stuleciu mnisi założyli również filię klasztoru w Pskowie, zaś w samym monasterze wznieśli murowaną cerkiew Zwiastowania, która stała się główną świątynią obiektu w miejsce starszej, drewnianej cerkwi Czterdziestu Męczenników. W 1565 klasztor otoczono murem z basztami. W okresie zarządzania monasterem igumen Korneliusz opracował również jego kronikę zatytułowaną Powiest' o naczale Pieczerskogo monastyria, źródłem dla której były wspomnienia najstarszych zakonników.
W 1570 car Iwan IV Groźny, niesłusznie podejrzewając ihumena Korneliusza o zdradę Rosji w toczącej się wojnie litewsko-rosyjskiej, zamordował go w czasie wizyty w klasztorze.
Z racji przygranicznego położenia monaster pełnił nie tylko rolę typowo religijną, ale i wojskową, jako twierdza na zachodniej granicy państwa moskiewskiego. Był oblegany przez wojska polskie w czasie wojny polsko-rosyjskiej 1577–1582 i oblężenia Pskowa. Klasztoru broniły 2–3 sotnie strzelców. Monaster z powodzeniem bronił się przez pięć miesięcy. Według tradycji cerkiewnej monaster został ocalony za wstawiennictwem Matki Bożej, co upamiętniały w kolejnych stuleciach uroczyste procesje z jej ikoną w 7 niedzielę po WielkanocyПротивостояние польско-литовскому войску. W XVII w. klasztor był jeszcze wielokrotnie atakowany przez wojska szwedzkie lub polsko-litewskie. W 1701 na polecenie cara Piotra I monaster został otoczony wałem ziemnym i fosą, jak również zabezpieczony poprzez wzniesienie pięciu bastionów. Dzięki temu w 1703 oddział Iwana Nazimowa z powodzeniem odparł ataki szwedzkie na monaster. Była to ostatnia bitwa stoczona na jego terenie. Po podpisaniu pokoju w Nystad i przesunięciu granicy rosyjskiej na wschód obiekt stracił dotychczasowe znaczenie obronne.
W latach 1815–1827 na terenie monasteru wzniesiono cerkiew św. Michała Archanioła, która miała upamiętnić odbicie Połocka z rąk Francuzów w czasie wojny francusko-rosyjskiej (1812) i odparcie agresorów z regionu Pskowa.
XX wiek W 1918 monaster został zniszczony przez bolszewikówКраткая летопись обители. Remont i rozbudowy jego obiektów były prowadzone w dwudziestoleciu międzywojennym, gdy Pieczory znalazły się na terytorium niepodległej Estonii (jako Petseri). Oznaczało to włączenie monasteru Pskowsko-Pieczerskiego w struktury autonomicznego Estońskiego Kościoła Prawosławnego, a następnie podległego patriarsze Konstantynopola Estońskiego Apostolskiego Kościoła Prawosławnego. Klasztor i miejscowi wierni (Rosjanie, Seto) negatywnie odnieśli się do wystąpienia z jurysdykcji Patriarchatu Moskiewskiego. Przełożony monasteru, biskup pieczorski Jan, za swój sprzeciw w tej sprawie został zmuszony do opuszczenia wspólnotyЕпископ Иоанн (Булин). Od 1932 do 1940 w klasztorze działało seminarium duchowne.
Po aneksji Estonii do ZSRR w 1940 zakonnicy zarejestrowali klasztor jako „wspólnotę pracy”, by zapewnić jej przetrwanie. Dwie cerkwie monasterskie działały jako parafialne. Nowe władze zamierzały zlikwidować monaster i założyć w jego obiektach muzeum, do czego jednak nie doszło z powodu ataku Niemiec na ZSRR i zajęcia ziem estońskich oraz ziemi pskowskiej przez III Rzeszę. W sierpniu 1943 w monasterze odbyło się spotkanie biskupów działających na okupowanych przez Niemców terytoriach krajów bałtyckich (egzarcha Krajów Bałtyckich metropolita Sergiusz, arcybiskup narewski Paweł, biskup ryski Jan oraz biskup kowieński Daniel)Монастырь в годы Великой Отечественной войны.
W końcu lutego 1944 wycofujące się wojska niemieckie wywiozły z monasteru zabytkowe przedmioty przechowywane w klasztorze. W czasie bombardowania Pieczor nocą z 31 marca na 1 kwietnia 1944 w swojej celi zginął schibiskup Makary (Wasiljew), który odmówił schronienia się w klasztornych pieczarachСхиепископ Макарий (Васильев). Innych strat monaster nie poniósł. Wobec sukcesów odnoszonych na froncie przez Armię Czerwoną stało się jasne, że wspólnota znajdzie się w granicach ZSRR. W związku z tym część mnichów zamierzała wyjechać z Pieczor razem z najcenniejszymi przedmiotami należącymi do monasteru i przenieść się na zachód (jak się spodziewano, na ziemie niepodległej Estonii). Druga grupa była zdania, że mnisi powinni pozostać na miejscu i ostatecznie taką podjęto decyzję. 11 sierpnia 1944 wspólnota witała w Pieczorach Armię Czerwoną, wręczając żołnierzom kwiaty, bijąc w dzwony i służąc molebień dziękczynny. Przełożony monasteru brał udział w mityngu ku czci wyzwolenia miasta na zaproszenie sekretarza powiatowej organizacji partyjnej.
W sierpniu 1944 ihumen Paweł zwrócił się do metropolity leningradzkiego Grzegorza z prośbą o powtórne przyjęcie monasteru Pskowsko-Pieczerskiego w jurysdykcję Patriarchatu Moskiewskiego. W październiku tego samego roku przełożony klasztoru został aresztowany przez NKWD i oskarżony o prowadzenie agitacji antyradzieckiej. W latach 1949–1954 budynki monasterskie były remontowane, w latach 60. i 70. XX wieku prowadzono prace konserwatorskie we wnętrzach cerkwi klasztornych, od 1975 do 1988 kompleksowo odnowiono wszystkie świątynie. W 1973 wspólnota odzyskała wyposażenie zrabowane w 1944 przez wycofujących się Niemców.
XXI w. Na początku XXI w. monaster był odwiedzany corocznie przez ok. 200 tys. pielgrzymów, którzy przybywają do niego przede wszystkim na patronalne święto Zaśnięcia Matki Bożej.
17 czerwca 2021 r. przy monasterze rozpoczęło działalność seminarium duchowne.
Życiu wspólnoty mniszej z Pieczor poświęcona jest w znacznej części autobiograficzna książka archimandryty Tichona (Szewkunowa) Nieświęci święci.
PrzełożeniИгумены Ihumeni Jonasz hieromnich Seliwan Jonasz Sergiusz Szymon Doroteusz Gerazym Korneliusz, 1529–1570 Sawa, 1571–1572 Sylwester, po 1572 Tryfon Tichon Nikon I Melecjusz Joachim, 1593–1617
Archimandryci Antoni I, 1617–1621 Joazaf I, 1621–1627 Hiob, 1627–1634 Porfiry, 1634–1639 Rafał, 1639–1643 Makary, 1643–1650 Mitrofan, 1650–1656 Zozym, 1656–1663 Gerazym, 1663–1669 Paisjusz, 1669–1682 Joazaf II, 1682–1686 Paisjusz II, 1686–1699 Korneliusz II, 1699 Aaron, 1706–? Teodozjusz, 1711–1724 Marceli, 1724–1726 Filaret, 1726–1729 Beniamin (Sachnowski), 1730–1731 Cyryl, 1731–1732 Ignacy, 1732–1745 Gennadiusz, 1746–1753 Józef, 1753–1785 Warłaam, 1785–1792 Piotr, 1792–1800 Benedykt, 1800–1835 Antoni II, 1835–1944 Antoni III, 1845–1850 Nikon II, 1850–1856 Apollo, 1856–1864 biskup pieczorski Teognost, 1864–1868 biskup pieczorski Paweł 1868–1882 biskup pieczorski Nataniel, 1882–1885 Innocenty, 1890–1894 Metody (Chołmski), 1894–1906 Nikodem (Woskriesienski), 1906–1914 Augustyn (Sinajski), 1914–1917 Aleksander (Pietrowski), 1917–1919 Arkadiusz (Czank), 1919–1920 Jan (Bulin), 1920–1932 Mikołaj (Leisman), 1932–1940 (w jurysdykcji Estońskiego Apostolskiego Kościoła Prawosławnego) Parteniusz (Szatinin), 1940–1941 Paweł (Gorszkow), 1941–1944 Agaton (Bubic), 1944–1946 Nikon (Miko), ihumen, 1946 Nektariusz (Grigorjew), 1946–1947 biskup Włodzimierz (Kobiec), 1947–1949 Pimen (Izwiekow), 1949–1953 Sergiusz (Gawriłow), 1954–1956 Augustyn (Sudopłatow), 1956–1959 Alipiusz (Woronow), 1959–1975 Gabriel (Stebluczenko), 1975–1988 Paweł (Ponomariow), 1988–1992 Roman (Żeriebcow), 1992–1995 Tichon (Siekrietariew), 1995–2018 metropolita Tichon (Szewkunow), 2018-2023 biskup Arseniusz (Pieriewałow), 2023-2024 biskup Mateusz (Kopyłow), od 2024
Przypisy
*