Wspólnota monastyczna od Betlejem, od Wniebowzięcia NMP i od św. Brunona – katolicka wspólnota mnisza wpisująca się w duchowość kartuską. Ma dwie gałęzie: żeńską i męską. Pierwszą inspirację do jej utworzenia otrzymała grupa francuskich pielgrzymów związanych z zakonem dominikańskim, przebywając na Placu św. Piotra podczas uroczystości ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny przez papieża Piusa XII 1 listopada 1950 roku. Wspólnota monastyczna została zatwierdzona w roku 1993 przez Jana Pawła II.
Charakterystyka
Życie mnisze w monasterach ma charakter ławry – swego rodzaju kolonii pustelników, formy życia zakonnego powstałej na Wschodzie chrześcijaństwa, która harmonijnie łączy życie w samotności, w pustelni, z życiem wspólnym, będącym istotnym elementem życia Kościoła. Tę formę życia zakonnego w chrześcijaństwie zachodnim zapoczątkował w XI w. św. Brunon z Kolonii, gdy utworzył koło Grenoble pierwszą kartuzję. Mniszki i mnisi żyją w osobnych monasterach. W eremie każdy mieszka w osobnym domku-pustelni. Schodzą się rano i wieczorem na wspólnie sprawowaną Eucharystię oraz główne godziny liturgiczne. Bogata liturgia godzin jest sprawowana zasadniczo według tradycji wschodniej, bizantyjskiej z elementami liturgii kartuskiej. Niedziela jest szczególnym dniem, w którym członkowie monasteru przebywają ze sobą. W tygodniu, poza wspólną liturgią, życie mnisze przebiega w samotności i milczeniu, na modlitwie, pracy. Jednym z elementów formacyjnych, na wzór prawosławnych klasztorów rosyjskich, jest poddawanie swego życia duchowego pouczeniom „starca”, którym są starsze, bardziej doświadczone siostry w monasterach żeńskich i bracia w monasterach męskich. Głównym motywem powołania mniszek i mnichów Betlejem jest adoracja wraz z Marią Wniebowziętą Trójcy Świętej oraz tzw. „trzymanie świętej straży” – eschatologiczne czuwanie w oczekiwaniu na przyjście ChrystusaPor. .
Habit, wzorowany na habicie kartuzów, jest podobny u mniszek i mnichów: składa się z tuniki przepasanej pasem z różańcem oraz z długiego szkaplerza z kapturem. Przód i tył szkaplerza są połączone ze sobą po bokach za pomocą dwóch pasów materiału, które stanowią znak ślubów zakonnych. Mniszki noszą niebieski welon.
Obecność na świecie Pierwsza wspólnota sióstr powstała w 1951 roku, natomiast braci w 1976. Zakon liczy obecnie ponad 700 członków.
Klasztory braci znajdują się we Francji, Włoszech oraz dwa w Izraelu. Siostry posiadają 30 klasztorów m.in. w Portugalii, Hiszpanii, Francji, Niemczech, Litwie, Włoszech, Argentynie i Izraelu.
Betlejemici w Polsce W roku 1998 powstał w Grabowcu na terenie archidiecezji gdańskiej monaster sióstr betlejemitek.
Zobacz też Kartuzi Kameduli Eremita Karmelici
Przypisy Przełożona zakonu betlejemitów
Habit betlejemitów
Linki zewnętrzne
Oficjalna strona zakonu Klasztor Matki Bożej Różańcowej (Portugalia) Rzemieślnik wspólnota monastyczna od Betlejem
Kategoria:Zakony katolickie