Wspólnota monastyczna od Betlejem, od Wniebowzięcia NMP i od św. Brunona – katolicka wspólnota mnisza wpisująca się w duchowość kartuską. Ma dwie gałęzie: żeńską i męską. Pierwszą inspirację do jej utworzenia otrzymała grupa francuskich pielgrzymów związanych z zakonem dominikańskim, przebywając na Placu św. Piotra podczas uroczystości ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny przez papieża Piusa XII 1 listopada 1950 roku. Wspólnota monastyczna została zatwierdzona w roku 1993 przez Jana Pawła II.
Charakterystyka
Życie mnisze w monasterach ma charakter ławry – swego rodzaju kolonii pustelników, formy życia zakonnego powstałej na Wschodzie chrześcijaństwa, która harmonijnie łączy życie w samotności, w pustelni, z życiem wspólnym, będącym istotnym elementem życia Kościoła. Tę formę życia zakonnego w chrześcijaństwie zachodnim zapoczątkował w XI w. św. Brunon z Kolonii, gdy utworzył koło Grenoble pierwszą kartuzję. Mniszki i mnisi żyją w osobnych monasterach. W eremie każdy mieszka w osobnym domku-pustelni. Schodzą się rano i wieczorem na wspólnie sprawowaną Eucharystię oraz główne godziny liturgiczne. Bogata liturgia godzin jest sprawowana zasadniczo według tradycji wschodniej, bizantyjskiej z elementami liturgii kartuskiej. Niedziela jest szczególnym dniem, w którym członkowie monasteru przebywają ze sobą.