August Ludwig Ferdinand von Nostitz (ur. 27 grudnia 1777 w Cieślach pod Oleśnicą, zm. 28 maja 1866 w swoim majątku Sobota pod Lwówkiem Śląskim) – graf, pruski generał kawalerii i generał-adiutant Fryderyka Wilhelma III.
Życie Jego ojcem był graf Georg August Ludwig von Nostitz-Rieneck (1753–1795),matką baronówna Johanna von Reiswitz-Kaderzin und Grabowka (1756–1840). Nostitz po skończeniu studiów w 1799 r. zajął się administrowaniem majątkiem w powiecie Lwóweckim. W roku 1801 hr. Jan Henryk VI von Hochberg-Fürstenstein urządził turniej na zamku Książ na cześć pruskiej pary królewskiej. Podczas turnieju Nostitz przyciągnął uwagę Fryderyka Wilhelma III swoimi umiejętnościami jeździeckimi i pięknym koniem, tak że ten zaoferował mu stopień oficerski. 30 stycznia 1802 r. został podporucznikiem w pierwszej kompanii regimentu der Garder du Corps w Berlinie. W 1806 wziął Nostitz udział w wojnie jako porucznik (Premierlieutnant) i dowódca eskadronu. Walczył pod Jeną, został jednak pod Prenzlau wzięty do niewoli. Zwolniony pod słowem honoru, powrócił na Śląsk a 24 lutego 1810 rozstał się ze służbą. W czasie podróży, którą następnie przedsięwziął, został w Paryżu przedstawiony Napoleonowi.
Gdy tylko w roku 1813 król Fryderyk Wilhelm III przybył na Śląsk, Nostitz zameldował się w armii. Został mianowany rotmistrzem śląskiego regimentu ułanów a 16 maja na życzenie Blüchera został jego adiutantem, którą to funkcję pełnił nieprzerwanie do śmierci generała 12 września 1819 r. 19 sierpnia 1813 r. jego własne dobra w Sobocie stały się polem bitwy i zostały bardzo zdewastowane. W czasie bitwy pod Ligny wieczorem 16 czerwca towarzyszył Blücherowi w nieudanej szarży kawaleryjskiej. Gdy pod feldmarszałkiem ubito konia, Nostitz stanął z pistoletem w dłoni, by go bronić, a gdy zjawiła się odsiecz, odwiózł Blüchera w bezpieczne miejsce. W 1825 Nostitz został generalmajorem. Wojnę rosyjsko-turecką 1828–1829 spędził w kwaterze głównej cara Mikołaja I.
W 1835 r. Nostitz został drugim komendantem Berlina, w 1838 r. generalleutnantem, a w 1840 r. szefem piątego regimentu huzarów (huzarzy Blüchera). W 1847 r. porzucił aktywną służbę, otrzymał w 1849 r. stopień generała kawalerii i był od 1850 do 1860 posłem na dworze w Hanowerze.
Nostitz zmarł 28 maja 1866 i spoczął w mauzoleum w Sobocie.
Imię generała von Nostitza nosi od 1865 ulica w Berlinie na Kreuzbergu – Nostitzstraße.
Rodzina W 1829 Berlinie ożenił się z ks. Luizą von Hatzfeldt (1807–1858), córką księcia Żmigrodu .
Odznaczenia Odznaczenia gen. von Nostitza to między innymi: Order Orła Czarnego na łańcuchu Gwiazda Wielkiego Komtura Orderu Hohenzollernów Order Pour le Mérite z liśćmi dębu Krzyż Żelazny I klasy Order Hohenzollernów I klasy ordynku książęcego Krzyż Wielki Orderu Zasługi Korony Bawarskiej (Bawaria) Krzyż Wielki Orderu Henryka Lwa (Brunszwik) Krzyż Wielki Orderu Gwelfów (Hanower) Kawaler Orderu Marii Teresy (Austria) Kawaler Orderu Leopolda (Austria) Krzyż Wielki Orderu Domowego i Zasługi (Oldenburg) Order Świętego Aleksandra Newskiego z brylantami (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Komandor II klasy Orderu Sokoła Białego (Saksonia) Kawaler I klasy Orderu Miecza (Szwecja)
Przypisy
Literatura Jaromir Hirtenfeld: Der Militär-Maria-Theresien-Orden und seine Mitglieder, Wien 1857, s. 1320. Bernhard von Poten, Nostitz, Ferdinand Graf von w Allgemeine Deutsche Biographie
Kategoria:Niemiecka szlachta Kategoria:Śląska szlachta Kategoria:Pruscy generałowie Kategoria:Uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Urodzeni w 1777 Kategoria:Zmarli w 1866