Gdy tylko w roku 1813 król Fryderyk Wilhelm III przybył na Śląsk, Nostitz zameldował się w armii. Został mianowany rotmistrzem śląskiego regimentu ułanów a 16 maja na życzenie Blüchera został jego adiutantem, którą to funkcję pełnił nieprzerwanie do śmierci generała 12 września 1819 r. 19 sierpnia 1813 r. jego własne dobra w Sobocie stały się polem bitwy i zostały bardzo zdewastowane. W czasie bitwy pod Ligny wieczorem 16 czerwca towarzyszył Blücherowi w nieudanej szarży kawaleryjskiej. Gdy pod feldmarszałkiem ubito konia, Nostitz stanął z pistoletem w dłoni, by go bronić, a gdy zjawiła się odsiecz, odwiózł Blüchera w bezpieczne miejsce. W 1825 Nostitz został generalmajorem. Wojnę rosyjsko-turecką 1828–1829 spędził w kwaterze głównej cara Mikołaja I.
W 1835 r. Nostitz został drugim komendantem Berlina, w 1838 r. generalleutnantem, a w 1840 r. szefem piątego regimentu huzarów (huzarzy Blüchera). W 1847 r. porzucił aktywną służbę, otrzymał w 1849 r. stopień generała kawalerii i był od 1850 do 1860 posłem na dworze w Hanowerze.
Nostitz zmarł 28 maja 1866 i spoczął w mauzoleum w Sobocie.
Imię generała von Nostitza nosi od 1865 ulica w Berlinie na Kreuzbergu – Nostitzstraße.
Rodzina W 1829 Berlinie ożenił się z ks. Luizą von Hatzfeldt (1807–1858), córką księcia Żmigrodu .