mały|200px Aleksandrowskie misyjne seminarium duchowne w Ardonie (ros. Александровская миссионерская Духовная Семинария в Ардоне) – prawosławne seminarium duchowne, prowadzone przez eparchię władykaukaską Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Funkcjonowało w latach 1894–1917.

Historia Szkoła duchowna w Ardonie W 1882 Świątobliwy Synod Rządzący przeniósł z Mozdoku do Władykaukazu jedyną szkołę duchowną działającą w eparchii władykaukaskiej. Była to niższa szkoła duchowna, po której kandydaci na kapłanów kontynuowali naukę w seminariach. Synod otworzył przy szkole wydział osetyjski, w którym kandydaci pochodzenia osetyjskiego mieli przygotowywać się do przyjęcia święceń kapłańskich lub do pracy nauczycieli w szkołach parafialnych na terenie Osetii, gdzie wiele parafii prawosławnych wakowało. W praktyce uczniowie pochodzenia osetyjskiego nie chcieli wracać po ukończeniu nauki do rodzinnych wsi, lecz pozostawali we Władykaukazie i podejmowali pracę urzędników Александровская миссионерская Духовная Семинария в Ардоне.

Aby zmienić tę sytuację, egzarcha Gruzji Paweł postanowił przenieść szkołę do jednej z mniejszych miejscowości w Osetii i polecił biskupowi władykaukaskiemu Józefowi, wikariuszowi Egzarchatu, wskazanie najodpowiedniejszej lokalizacji. Biskup Józef zasugerował Ardon, gdzie istniała jedna z najprężniejszych etnicznie osetyjskich parafii prawosławnych. Budynek szkoły duchownej został wzniesiony w 1883. Rozmieszczono w nim sześć sal lekcyjnych, cerkiew szkolną, pomieszczenia administracyjne, w kompleksie zabudowań szkoły znalazł się także internat. Placówkę nazwano Aleksandrowską, by upamiętnić koronację cara Aleksandra III, która odbyła się w tym samym roku. Utworzenie szkoły duchownej w Ardonie potwierdził Święty Synod, zezwalając na rozpoczęcie przez placówkę pracy począwszy od roku szkolnego 1887/1888.

Ceremonia otwarcia seminarium miała miejsce 11 października 1887. Biskup władykaukaski Józef odprawił Świętą Liturgię w cerkwi św. Dymitra Sołuńskiego w Ardonie, po czym poprowadził procesję do siedziby seminarium i odczytał akt jego otwarcia. W uroczystości wziął udział naczelnik obwodu terskiego gen. A. Smiekałow. W listopadzie tego samego roku do nowo otwartej placówki przybył nowy egzarcha Gruzji Palladiusz, który przekazał dar pieniężny na bibliotekę szkoły.

Do seminarium mogli wstępować chłopcy w wieku 14–16 lat, którzy ukończyli wcześniej naukę w szkołach parafialnych i zdali egzamin wstępny. Ich zamieszkanie i wyżywienie w internacie opłacało Towarzystwo Odnowy Prawosławnego Chrześcijaństwa na Kaukazie. Nauka w szkole trwała sześć lat. Oprócz przedmiotów teologicznych, słuchacze szkoły uczyli się stolarstwa i sadownictwa. Mieli również obowiązek codziennej wspólnej modlitwy, jak również udziału w całonocnych czuwaniach i świętach prawosławnych. W pierwszym roku szkolnym naukę w szkole duchownej rozpoczęło 48 słuchaczy, z czego 45 Osetyjczyków. Pierwsza grupa absolwentów ukończyła naukę w 1893. Szkoła duchowna nie spełniła jednak oczekiwań twórców w zakresie kształcenia kadr dla osetyjskich parafii prawosławnych. Do czasu przekształcenia w seminarium duchowne, co nastąpiło w 1895, ukończyło ją mniej niż 40 słuchaczy, z czego święcenia kapłańskie przyjęło pięciu.

Seminarium Inicjatorem przekształcenia szkoły duchownej w seminarium był biskup władykaukaski Włodzimierz, pierwszy ordynariusz samodzielnej eparchii władykaukaskiej, w 1894. Święty Synod pozytywnie rozpatrzył jego wniosek w 1895. 1 października tego samego roku szkoła rozpoczęła działalność w nowym kształcie. Uczniowie III klasy zostali automatycznie przeniesieni do V klasy seminarium duchownego. Z powodu złego stanu technicznego zabudowań szkolnych i przepełnienia placówki na pocz. XX wieku seminarium zostało rozbudowane na koszt Świętego Synodu. Uzyskało wtedy nową, przestronną siedzibę z nową cerkwią.

Większość wykładowców szkoły była ludźmi świeckimi. Jedynie rektor, inspektor i niekiedy jego współpracownicy byli duchownymi. W szkole wykładane były przedmioty ogólne, teologiczne, nauka języka osetyjskiego była obowiązkowa dla uczniów-Osetyjczyków, dla Rosjan zaś – fakultatywna. Absolwenci szkoły podejmowali – zgodnie z intencjami jej założycieli – pracę nauczycieli w szkołach parafialnych, niektórzy decydowali się na kontynuację nauki na studiach wyższych na różnych uniwersytetach w Rosji. Część z wykształconych w ten sposób absolwentów seminarium wracała następnie do rodzinnej Osetii i tam podejmowała pracę w wyuczonym zawodzie.

W seminarium dochodziło do konfliktów między uczniami a nauczycielami, w 1904 Komitet Naukowy przy Świętym Synodzie zajmował się sprawą trudności dyscyplinarnych w szkole – słuchacze odmawiali nauki przedmiotów teologicznych, śpiewali lub palili w trakcie zajęć. W lutym 1905, gdy rektor seminarium, archimandryta Nikodem, usunął czterech słuchaczy ze szkoły za wielokrotne naruszanie dyscypliny, seminarzyści z dwóch najwyższych klas stanęli w ich obronie. Słuchacze seminarium najprawdopodobniej ostrzelali 18 lutego 1905 mieszkanie rektora, a 1 czerwca, gdy czterej usunięci uczniowie zostali ponownie przyjęci do szkoły, także mieszkanie nauczyciela języka osetyjskiego ks. Kośmy Tokajewa. W październiku 1905 seminarzyści ogłosili strajk, żądając gruntownej reformy programu nauczania w placówce. Domagali się przekształcenia czterech pierwszych klas szkoły w ogólnokształcące, z rozszerzeniem programu nauki algebry, geometrii, języka rosyjskiego. Żądali wprowadzenia obowiązkowych kursów filozofii i psychologii przy ograniczeniu godzin zajęć z historii Kościoła. Pragnęli także, by kierownictwo seminarium zaprzestało sprawowania kontroli nad ich korespondencją, przeszukiwania rzeczy osobistych, nadzorowania czytanych książek i zezwoliło na wydawanie wolnych pism uczniowskich. Rektor seminarium był gotów pójść na częściowe ustępstwa, to jednak nie zadowoliło słuchaczy. W seminarium w Ardonie odbyła się państwowa rewizja. Przeprowadzający ją prof. Ornatski stwierdził, że szkoła nie realizuje postawionych przed nią celów w zakresie kształcenia duchownych osetyjskich i zalecił przekształcenie jej z seminarium misyjnego w zwykłe seminarium, na wzór działających w innych eparchiach Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Do niepokojów w szkole dochodziło jeszcze kilkakrotnie w 1907. W czasie jednego z wystąpień uczniów seminarium osobiście odwiedził biskup władykaukaski Gedeon, jednak jego wizyta nie doprowadziła do uspokojenia nastrojów. Bunt seminarzystów zakończyło dopiero siłowe wydalenie ze szkoły wszystkich uczniów klasy III i IV. W kolejnych latach w szkole nadal dochodziło do pomniejszych incydentów związanych z brakiem dyscypliny. W 1912, gdy grupa seminarzystów zagroziła inspektorowi szkoły zabójstwem, biskup władykaukaski Pitirim rozważał czasowe zamknięcie szkoły. Ostatecznie nie doszło do tego, a problemy dyscyplinarne zakończyły się wraz z odwołaniem z funkcji inspektora wyjątkowo niepopularnego ihumena Mikołaja, a następnie po wybuchu I wojny światowej. Wówczas część słuchaczy dobrowolnie przerwała naukę w szkole, by ochotniczo wstąpić do wojska.

W ostatnich latach istnienia seminarium było zadłużone i z trudem zdobywało fundusze na bieżącą działalność. W 1917, gdy wprowadzono opłatę 300 rubli za naukę w nim, szkołę porzuciło 27 słuchaczy. 1 czerwca 1917 szkoła oficjalnie zakończyła działalność. W roku szkolnym 1917/1918 w jej budynku pracę rozpoczęło nowo utworzone gimnazjum.

Związani z seminarium Rektorzy Jan (Aleksiejew), 1895–1899 Andronik (Nikolski), 1899–1901 Dymitr (Abaszydze), 1901–1902 Nikodem (Krotkow), 1902–1905 Grzegorz (Wachnin), 1905ГРИГОРИЙ Arseniusz (Smoleniec), 1907–1909Арсений (Смоленец Александр Иванович) Pimen (Biełolikow), 1911–1912

Inspektorzy Andronik (Nikolski), 1897 Andrzej (Uchtomski), 1899 Metody (Krasnopiorow), 1903–1906 Jan (Kistruski), 1912 Mikołaj (Kienarski), 1912–1913 Warłaam (Pikałow), 1913–1914

Wykładowcy Witalis (Maksimienko), wykładowca fizyki, homiletyki, teologii pastoralnej i liturgiki w latach 1899–1902 Виталий (Максименко Василий Иванович)

Absolwenci

Przypisy

Kategoria:Seminaria duchowne Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego