Część z wykształconych w ten sposób absolwentów seminarium wracała następnie do rodzinnej Osetii i tam podejmowała pracę w wyuczonym zawodzie.
W seminarium dochodziło do konfliktów między uczniami a nauczycielami, w 1904 Komitet Naukowy przy Świętym Synodzie zajmował się sprawą trudności dyscyplinarnych w szkole – słuchacze odmawiali nauki przedmiotów teologicznych, śpiewali lub palili w trakcie zajęć. W lutym 1905, gdy rektor seminarium, archimandryta Nikodem, usunął czterech słuchaczy ze szkoły za wielokrotne naruszanie dyscypliny, seminarzyści z dwóch najwyższych klas stanęli w ich obronie. Słuchacze seminarium najprawdopodobniej ostrzelali 18 lutego 1905 mieszkanie rektora, a 1 czerwca, gdy czterej usunięci uczniowie zostali ponownie przyjęci do szkoły, także mieszkanie nauczyciela języka osetyjskiego ks. Kośmy Tokajewa. W październiku 1905 seminarzyści ogłosili strajk, żądając gruntownej reformy programu nauczania w placówce. Domagali się przekształcenia czterech pierwszych klas szkoły w ogólnokształcące, z rozszerzeniem programu nauki algebry, geometrii, języka rosyjskiego. Żądali wprowadzenia obowiązkowych kursów filozofii i psychologii przy ograniczeniu godzin zajęć z historii Kościoła.