Serhij Kozycki, ukr. Сергій Козицький, pol. Sergiusz Kozicki (ur. we Włodzimierzu Wołyńskim, zm. 10 stycznia 1941 w Ostrogu) – ukraiński działacz społeczny na Wołyniu, nauczyciel w szkole ludowej, poseł na Sejm I kadencji (1922–1927), senator RP II kadencji (1928–1930).
Życiorys Syn Aleksandra i Anny z d. Kwiatkowskiej. Ukończył seminarium nauczycielskie w Chełmie (1902), Instytut Nauczycielski w Moskwie (1911), pięć semestrów filozofii i literatury na Ukraińskim Uniwersytecie Państwowym w Kamieńcu Podolskim (1918–1920).
W latach 1918–1919 komisarz oświaty Ukraińskiej Republiki Ludowej (URL) na powiat kamieniecki. Po upadku państwowości URL i traktacie ryskim od 1921 nauczyciel ludowy na Wołyniu, w latach 1922–1927 rolnik i nauczyciel w Michałkowicach w powiecie zdołbunowskim.
W wyborach do Sejmu I kadencji (grudzień 1922) uzyskał mandat z listy nr 16 (Blok Mniejszości Narodowych) w okręgu wyborczym 58 (Krzemieniec). Członek Klubu Ukraińskiego (od 1926 prezes klubu). Pracował w komisji oświatowej Sejmu. Współautor projektu ustawy o nadaniu statusu legalnych uczelni państwowych: tajnemu Uniwersytetowi Ukraińskiemu i tajnej Politechnice Ukraińskiej, działającym we Lwowie. Autor ponad 190 interpelacji w sprawach Ukraińców w RP.
W grudniu 1924 pozbawiony immunitetu w związku z oskarżeniem o działalność antypaństwową (podważanie przynależności Wołynia do Polski na wiecu w Poczajowie 26 sierpnia 1923) i skazany przez sąd w Równem na karę więzienia.
Jeden z organizatorów partii Sel-Sojuz, następnie (X. 1926) wszedł do Sel-Rob, gdzie był reprezentantem kierunku prawicowego, członkiem ścisłego komitetu partii i jej sekretarzem. Jeden z przywódców frakcji Sel-Rob w ramach Ukraińskiej Frakcji Parlamentarnej w I kadencji Sejmu. Po rozłamie w Sel-Rob (1927) jeden z przywódców „Sel Rob-Prawicy”, przeciwnej współpracy z komunistami. We wrześniu 1927 z innymi posłami Sel-Rob-Prawicy opuścił Klub Ukraiński i założył osobny klub.
W wyborach parlamentarnych w 1928 roku uzyskał mandat do Senatu RP z listy nr 8 (Sel-Rob) (województwo wołyńskie).
Prezes „Proswity” w Ostrogu, działacz ukraińskich instytucji kulturalno-oświatowych i społecznych na Wołyniu, zwłaszcza w powiecie dubieńskim. Badacz ludowych pieśni ukraińskich z Wołynia i Chełmszczyzny.
Po przedterminowym rozwiązaniu Sejmu i Senatu II kadencji przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego (30 sierpnia 1930), po utracie immunitetu, w trakcie kampanii wyborczej do Sejmu i Senatu nowej kadencji (tzw. wybory brzeskie) aresztowany i listopadzie 1930 skazany przez sąd w Równem na 18 miesięcy więzienia za działalność antypaństwową. 23 czerwca 1931 odbyła się kolejna rozprawa, w trakcie której oskarżony został o wygłoszenie podburzającego przemówienia w czasie wiecu wyborczego w maju 1930. Skazany na rok ciężkiego więzienia, z zaliczeniem pobytu w areszcie, po rozprawie wypuszczony za kaucją.
Zrezygnował z działalności politycznej. W 1938 został diakonem w jednej ze wsi w powiecie łuckim.
Przypisy
Uwagi
Bibliografia Kozicki Sergiusz w: Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, , t. II s. 524. Kozicki Sergiusz - biogram w bazie Sejmu RP
Енциклопедія українознавства, tom 3, s. 1071, Lwów 2000,
Kategoria:Działacze „Proswity” Kategoria:Ukraińscy działacze społeczni Kategoria:Ukraińscy pedagodzy Kategoria:Ukraińscy parlamentarzyści II Rzeczypospolitej Kategoria:Posłowie na Sejm I kadencji (1922–1927) Kategoria:Senatorowie II kadencji (1928–1930) Kategoria:Senatorowie II Rzeczypospolitej (województwo wołyńskie) Kategoria:Ludzie urodzeni we Włodzimierzu (Ukraina) Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Więźniowie polityczni w II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1941