Hans Fleischhacker (ur. 10 marca 1912 w Töttleben, zm. 30 stycznia 1992 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki antropolog oraz SS-Obersturmführer i członek nazistowskiej organizacji Ahnenerbe, a także personelu niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau.

Życiorys Po studiach na Uniwersytecie Friedricha Schillera w Jenie oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium Fleischhacker w 1937 roku rozpoczął pracę w Instytucie Badań Rasowych w Tybindze. W tym samym roku wstąpił do SSJean-Claude Pressac, Beate Klarsfeld Foundation, The Struthof Album: Study of the Gassing at Natzweiler-Struthof of 86 Jews whose Bodies were to Constitute a Collection of Skeletons: A Photographic Document, Beate Klarsfeld Foundation, 1985, s. 14. W 1940 został członkiem NSDAP oraz Waffen-SSErnst Klee, Das Personenlexikon zum Dritten Reich - Wer war was vor und nach 1945, Frankfurt am Main, 2. Auflage, June 2007, str. 155. Podczas wojny prowadził pseudonaukowe badania w duchu nazistowskiej teorii ras.

Podjął pracę w Głównym Urzędzie Rasy i Osadnictwa SSHeather Pringle, The Master Plan: Himmler's Scholars and the Holocaust, Hyperion, 2006, s. 253. Po kampanii wrześniowej został wysłany do okupowanej Łodzi, gdzie był członkiem zespołu badawczego, który przeprowadzał badania rasowe miejscowych Volksdeutchów determinujące ich przynależność do odpowiednich kategorii rasowych, a także wykonywał badania ludności polskiej przed wysłaniem ich na przymusowe roboty do NiemiecPringle, The Master Plan, s. 254. Jako antropolog pracował w Centrali Przesiedleńczej w ŁodziHans-Walter Schmuhl, The Kaiser Wilhelm Institute for Anthropology, Human Heredity, and Eugenics, 1927-1945: Crossing Boundaries, Springer, 2008, str. 353, mieszczącej się przy ulicy Piotrkowskiej 133.

W 1942 Fleischhacker wraz z Heinrichem Rübelem wybrany został przez Bruna Begera do pracy w projekcie przygotowywanym przez SS opracowaniu nowego typu rasowego. W tym samym roku wraz z Begerem został wysłany do badań rasowych odbywających się w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau, gdzie dokonywał selekcji rasowej oraz prowadził badania antropologiczne na więźniachPringle, The Master Plan, s. 261. W obozie osobiście wybrał 115 więźniów, których następnie zamordowano, aby mogli stać się eksponatami w muzeum rasy w StrasburguKrzysztof Kąkolewski: Co u pana słychać. Czytelnik, Warszawa 1979, s. 15.,

Okres powojenny Po zakończeniu II wojny światowej Hans Fleischhacker znalazł się w alianckiej strefie okupacyjnej. Przebywał w różnych obozach internowania do roku 1948, kiedy to został zwolniony z weryfikacją określaną po niemiecku Mitläufer (uwikłany w nazizm, ale nie całkowicie). W okresie powojennym pełnił funkcję profesora biologii i antropologii na Uniwersytecie Johanna Wolfganga Goethego we Frankfurcie nad Menem, a od 1950 współpracował także z Uniwersytetem Salwadoru oraz Uniwersytetem Eberharda i Karola w Tybindze. Na uczelnię we Frankfurcie powrócił ponownie w 1968 roku.

W latach 70. odnalazł go polski dziennikarz Krzysztof Kąkolewski, któremu udało się przeprowadzić z nim wywiad. Został on opublikowany w książce pt. Co u pana słychać?, zawierającej serię wywiadów z nazistami. Doprowadziła ona do skandalu medialnego w Polsce, a po jej przetłumaczeniu na język niemiecki także w NiemczechKrzysztof Kąkolewski: Co u pana słychać. Czytelnik, Warszawa 1979.. Kąkolewski przeprowadził z nim wywiad, w którym skupił się głównie na pracy w Auschwitz. Fleischhacker starał się przekonać Kąkolewskiego, że jego praca tam nie różniła się niczym od wykonywanej obecnie, czego dowodził, pokazując mu wzory formularzy używanych przez niego w pracy naukowej (które w jego ocenie w ogóle się nie różniły). Nie okazał także poczucia winy i nie miał sobie z tego powodu nic do zarzucenia, twierdząc:

W latach siedemdziesiątych, wraz z Begerem i Wolfem-Dietrichem Wolffem, Fleischhacker stał się obiektem dochodzenia, którego przedmiotem była jego działalność w Auschwitz. Nie wniesiono jednak aktu oskarżenia, a dochodzenie wkrótce umorzono ze względu na brak wystarczających dowodów mających świadczyć o współudziale oraz wiedzy na temat działalności w badaniach rasowych w Oświęcimiu. Proces wszczęto wówczas jedynie przeciwko BegerowiPringle, The Master Plan, s. 316 i 317.

Przypisy

Bibliografia

Ernst Klee: Das Personenlexikon zum Dritten Reich - Wer war was vor und nach 1945, Frankfurt am Main, 2. Auflage: Juni 2007, S. 155. Hans-Joachim Lang: Die Namen der Nummern. Wie es gelang, die 86 Opfer eines NS-Verbrechens zu identifizieren. Hamburg 2004; Frankfurt am Main 2007. Krzysztof Kąkolewski: Co u pana słychać. Czytelnik, Warszawa 1979, s. 5-24, rozdz. „Widział pan Oświęcim od tamtej strony”.

Kategoria:Ludzie związani z Uniwersytetem w Jenie Kategoria:Członkowie SS Kategoria:Niemieccy antropolodzy fizyczni Kategoria:Personel Auschwitz-Birkenau Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1992