Wiktor Pietrowicz Astafjew (ros. Виктор Петрович Астафьев; ur. 1 maja 1924 w Owsiance (Kraj Krasnojarski), zm. 29 listopada 2001 w Krasnojarsku) – rosyjski pisarz i scenarzysta. W prozie podejmował wątki psychologiczno-obyczajowe, ukazując życie mieszkańców Syberii (gdzie wychował się w domu dziecka i mieszkał) i zagrożenie piękna jej przyrody, jak i problem przestępczości w ZSRR.
Uczył się w szkole w Igarce, gdzie skończył 6 klas, w latach 1941–1942 uczył się w szkole uniwersytetu fabryczno-zawodowego. Następnie ochotniczo zgłosił się na front, gdzie był kierowcą i łącznikiem brygady artylerii, w 1943 został kontuzjowany i ciężko ranny.
Od 1945 mieszkał w mieście Czusowoj, a od 1963 w Permie, w 1951 opublikował swoje pierwsze opowiadanie. W 1958 został członkiem Związku Pisarzy ZSRR, w latach 1959–1961 uczył się na wyższych kursach literackich w Moskwie przy Instytucie Literackim im. Gorkiego. Od końca lat 60. mieszkał w Wołogdzie, później w Krasnojarsku i w rodzinnej wsi.
Wybrana twórczość Powieści 1953 – Do buduszczej wiesny (ros. До будущей весны) 1958 – Tajut sniega (ros. Тают снега) 1995 – Prokljaty i ubity (ros. Прокляты и убиты)
Nowele i opowiadania 1958 – Pieriewał (ros. Перевал) 1960 – Starodub (ros. Стародуб) 1966 – Kradzież (ros. Кража) 1967 – Gdie-to griemit wojna (ros. Где-то гремит война) 1968 – Ostatni pokłon (ros. Последний поклон) 1968 – Fotografija, na kotoroj mienia niet (ros. Фотография, на которой меня нет) 1970 – Slakotnaja osien''' (ros. Слякотная осень) 1960–1972 - Zwiezdopad (ros. Звездопад) 1976 – Królowa ryb (ros. Царь-рыба) 1984 – Łowla pieckariej w Gruzii (ros. Ловля пескарей в Грузии) 1987 – Smutny kryminał (ros. Печальный детектив) 1995 – Tak choczetsia żyt (ros. Так хочется жить) 1995–1996 - Obierton (ros. Обертон) 1997 – Iz tichogo swieta (ros. Из тихого света) 1998 – Wiesiołyj sołdat (ros. Весёлый солдат) Wasiutkino oziero (ros. Васюткино озеро)
Sielanki 1967 – Pasterz i pasterka (ros. Пастух и пастушка) 1968 – Kon' s rozowoj griwoj (ros. Конь с розовой гривой) 1987 – Ludeczka (ros. Людочка)
Dramaty 1980 – Prosti mienia (ros. Прости меня)
Nagrody i odznaczenia Złoty Medal „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej (21 sierpnia 1989) Order Lenina (21 sierpnia 1989) Order „Za zasługi dla Ojczyzny” II klasy (28 kwietnia 1999) Order Czerwonego Sztandaru Pracy (dwukrotnie, 25 kwietnia 1974 i 29 kwietnia 1984) Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (11 marca 1985) Order Czerwonej Gwiazdy (11 marca 1944) Order Przyjaźni Narodów (7 sierpnia 1981) Nagroda Państwowa ZSRR (dwukrotnie, 1978 i 1991) Nagroda Państwowa Federacji Rosyjskiej (dwukrotnie, 1996 i pośmiertnie 2003) Medal „Za odwagę” (19 listopada 1943) Nagroda Aleksandra Sołżenicyna (pośmiertnie, 2009)
Przypisy
Bibliografia Źródła w języku rosyjskim Źródła w języku polskim'''
Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Członkowie Związku Pisarzy ZSRR Kategoria:Laureaci Nagrody Państwowej ZSRR Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za Odwagę” (ZSRR) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Przyjaźni Narodów Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi dla Ojczyzny” Kategoria:Rosyjscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2001