Wydział Inżynierii Lądowej i Transportu Politechniki Poznańskiej – jeden z dziewięciu wydziałów Politechniki Poznańskiej. Jest jednym z najstarszych wydziałów Politechniki Poznańskiej, a jego siedziba znajduje się przy ul. Piotrowo 3 w Poznaniu.
Struktura Wydział podzielony jest na następujące jednostki: Instytut Analizy Konstrukcji Zakład Komputerowego Wspomagania Projektowania Zakład Mechaniki Budowli Zakład Wytrzymałości Materiałów Instytut Budownictwa Zakład Budownictwa i Materiałów Budowlanych Zakład Inżynierii Produkcji Budowlanej Zakład Konstrukcji Budowlanych Instytut Inżynierii Lądowej Zakład Budownictwa Drogowego Zakład Budowy Mostów i Dróg Kolejowych Zakład Geotechniki, Geologii Inżynierskiej i Geodezji Instytut Maszyn Roboczych i Pojazdów Samochodowych Zakład Pojazdów Samochodowych Zakład Maszyn Roboczych Zakład Maszyn Spożywczych i Transportu Żywności Instytut Napędów i Lotnictwa Zakład Lotnictwa Zakład Napędów Instytut Transportu Zakład Projektowania Uniwersalnego Środków Mobilności Zakład Systemów Transportowych Zakład Transportu Szynowego
Kierunki studiów Na wydziale studenci kształcą się w następujących kierunkach: Budownictwo Budownictwo zrównoważone Konstrukcja i eksploatacja środków transportu (dawniej Mechanika i budowa maszyn) Lotnictwo i kosmonautyka Transport
Władze Dziekan: prof. dr hab. inż. Jacek Pielecha Prodziekan do spraw kształcenia (Budownictwo, Budownictwo zrównoważone): dr inż. Justyna Grzymisławska Prodziekan do spraw kształcenia (Lotnictwo, Lotnictwo i kosmonautyka, Mechanika i budowa pojazdów, Transport): dr inż. Anna Kobaszyńska-Twardowska Prodziekan do spraw nauki: dr hab. inż. Zdzisław Pawlak Prodziekan do spraw współpracy z gospodarką: dr hab. inż. Łukasz Rymaniak
Historia Dnia 1 października 1953 roku powołano Wydział Mechanizacji Rolnictwa z trzema katedrami: Maszyn Rolniczych, Samochodów i Ciągników oraz Eksploatacji Samochodów i Ciągników. Początkowo kształcono tylko na poziomie inżynierskim. W roku 1959 wydział ukończyli pierwsi magistrzy inżynierowie na kierunku mechanika i budowa maszyn.
W następnych latach rozwój naukowy kadry oraz specyfika prowadzonych badań naukowych przyczyniły się do utworzenia nowych specjalności kształcenia. W 1967 roku wydział zmienił nazwę na Wydział Maszyn Roboczych i Pojazdów, i tworzyło go już dziesięć katedr.
W czerwcu 1969 roku wydział uzyskał uprawnienia do nadawania stopnia doktora nauk technicznych w dziedzinie budowa i eksploatacja maszyn.
W roku akademicki 1969/1970 powstały: Instytut Maszyn Roboczych oraz Instytut Wysokoprężnych Silników Okrętowych i Kolejowych (od 1975 roku Instytut Techniki Cieplnej i Silników Spalinowych).
17 maja 1980 roku Wydział Maszyn Roboczych i Pojazdów uzyskał uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych.
W 1990 roku wydział uzyskał zgodę na powołanie nowego kierunku studiów – Transport.
Rok 1993 przyniósł zmiany organizacyjne sprowadzające się do powstania instytutów: Maszyn Roboczych i Pojazdów Samochodowych, Silników Spalinowych i Podstaw Konstrukcji Maszyn oraz Katedry Techniki Cieplnej.
Od 1 listopada 2000 roku wydział przyjął nową nazwę: Wydział Maszyn Roboczych i Transportu.
W 2003 roku z Instytutu Silników Spalinowych i Podstaw Konstrukcji Maszyn wyodrębniła się samodzielna Katedra Podstaw Konstrukcji Maszyn, a instytut zmienił nazwę na Instytut Silników Spalinowych i Transportu.
Od roku akademickiego 2018/2019 wydział nosi nazwę Wydział Inżynierii Transportu.
Od roku akademickiego 2019/2020 wydział nosi nazwę Wydział Inżynierii Lądowej i Transportu.
Z dniem 1 stycznia 2020 w efekcie połączenia go z częścią likwidowanego Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska wydział zmienił nazwę na Wydział Inżynierii Lądowej i Transportu (WILiT).
Przypisy
Maszyn Roboczych i Transportu