Branko Lustig (ur. 10 czerwca 1932 w Osijeku, zm. 13 listopada 2019 w Zagrzebiu) – chorwacki producent filmowy. Jedyny Chorwat, który zdobył dwa Oscary.
Młodość Lustig urodził się in Osijeku (Królestwo Jugosławii, obecnie Chorwacja) w rodzinie chorwackich Żydów. Jego ojciec, Mirko, był kierownikiem sali w Osijek Café Central, matka Vilma opiekowała się domem. Jego dziadkowie, w przeciwieństwie do rodziców byli ortodoksyjnymi Żydami. Podczas II wojny światowej był więźniem obozów koncentracyjnych: Auschwitz-Birkenau oraz Bergen-Belsen. Większość rodziny, w tym dziadkowie nie przetrwała wojny. Ojciec został zabity w Čakovcu 15 marca 1945 roku (przez wojska węgierskie), natomiast matka przetrwała Holocaust odzyskując syna, który po wojnie ważył zaledwie 33 kilogramy. Lustig przetrwał Auschwitz dzięki oficerowi, który pochodził z okolic Osijeka i znał jego ojca"Branko Lustig: Plakao sam Hrvatski (Crying in Croatian)", Nova TV Interview, October, 2010.
Kariera filmowa Lustig rozpoczął swoją karierę w roku 1955 jako asystent reżysera w Jadran Filmie. W 1956 debiutował jako kierownik produkcji w wojennym filmie Branko Bauera Ne okreći se sine (Nie odwracaj się, synu), który zdobył m.in. 3 nagrody Golden Arena na festiwalu filmowym w Puli. W latach osiemdziesiątych XX wieku współpracował m.in. przy filmach Wybór Zofii, serialu Wichry wojny (1983) i jego kontynuacji Wojna i pamięć (1988). W 1988 wyemigrował do USA.
W roku 1993 Lustig był współproducentem Listy Schindlera, za którą otrzymał swojego pierwszego Oscara. Drugiego producenckiego Oscara zdobył w 2001 roku za Gladiatora. Współpracował jako producent, lub kierownik produkcji m.in. przy: The Peacemaker (1997), Hannibal (2001) Helikopter w ogniu (2001).
W roku 2008, Lustig współtworzył niezależną firmę producencką Six Point Films. W roku 2015 Lustig przekazał statuetkę Oscara zdobytą za Listę Schindlera w darze instytutowi Jad Waszem.
Życie osobiste Od 1970 roku był żonaty z Mirjaną Lustig. 2 maja 2011 roku obchodził swoją bar micwę. Ceremonia miała miejsce w obozie koncentracyjnym Auschwitz. W tym miejscu Lustig obchodził podczas wojny 13 urodziny, podczas których powinna odbyć się zgodnie z tradycją ta uroczystość wejścia w dorosłość. Wydarzenie miało miejsce podczas Marszu Żywych
Lustig mieszkał w Los Angeles oraz Zagrzebiu.
Odznaczenia i wyróżnienia Order Księcia Trpimira (1994) Honorary Officer Narodowego Orderu Zasługi (Malta, 2002) doktorat honoris causa uniwersytetu w Zagrzebiu (2008) Honorowe obywatelstwo Osijeka (2004), Zagrzebia (2019) honorowy prezydent i współtwórca Festivalu židovskog filma (festiwalu filmu żydowskiego) w Zagrzebiu
Przypisy
Linki zewnętrzne
Branko: Return to Auschwitz, New York Times Op-Doc, April 15, 2013
Kategoria:Chorwaccy producenci filmowi Kategoria:Chorwaccy Żydzi Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu w Zagrzebiu Kategoria:Honorowi obywatele Osijeka Kategoria:Honorowi obywatele Zagrzebia Kategoria:Jugosłowiańscy producenci filmowi Kategoria:Ocalali z Zagłady Żydów Kategoria:Odznaczeni chorwackimi odznaczeniami Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Malta) Kategoria:Laureaci Oscara za najlepszy film Kategoria:Więźniowie KL Auschwitz Kategoria:Więźniowie KL Bergen-Belsen Kategoria:Ludzie urodzeni w Osijeku Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2019