Claire Lacombe (ur. 4 sierpnia 1765 w Pamiers – data i miejsce śmierci nieznane), w młodości aktorka. Zasłynęła działalnością podczas rewolucji francuskiej. Założycielka Stowarzyszenia Rewolucjonistek-Republikanek.
Młodość Lacombe urodziła się w prowincjonalnym miasteczku Pamiers w południowo-zachodniej Francji. W młodości była aktorką. Grała w różnych sztukach teatralnych na prowincji do roku 1792, gdy przeniosła się do ParyżaKelly, s. 89. W teatrze nie odniosła wybitnych osiągnięć, a jej życie nie układało się szczęśliwie. Trupa teatralna, z którą współpracowała Lacombe wędrowała od miasta do miasta. Czasem występowała w zamkach oraz wiejskich dworach arystokratów. Prawdopodobnie doświadczenia z tego okresu miały wpływ na jej decyzję o odejściu z trupy i dołączeniu do rewolucjonistów.
Działalność rewolucyjna Podczas powstania z 10 sierpnia 1792 w Paryżu, Lacombe uczestniczyła w szturmie na Tuileries. W trakcie bitwy została postrzelona w ramię, lecz pomimo tego kontynuowała walkę. Z tego powodu obdarzono ją przydomkiem „Bohaterki 10 sierpnia”, który przylgnął do niej na resztę życia. Za odwagę podczas szturmu na Tuileries zwycięscy fédérés nagrodzili ją „koroną obywatelską”Godineau, s. 111..
Lacombe zaczęła regularnie uczestniczyć w spotkaniach klubu kordelierów, obracając się w ten sposób w kręgach najbardziej radykalnych żywiołów rewolucji. W lutym 1793 wraz z inną działaczką rewolucyjną, Pauliną Léon, założyła Towarzystwo Rewolucyjnych Obywatelek RepublikańskichFremont-Barnes, s. 385.Kelly, s. 102–103.Sokolnikova, pp. 145ff.. Organizacja ta składała się w większości z kobiet pochodzących z klasy robotniczej i plasowała się w jednym szeregu z najbardziej wojowniczymi ugrupowaniami sankiulotów i Wściekłych. Stowarzyszenie działało jako rewolucyjna bojówka wśród paryskich przekupek. W celu piętnowania przeciwniczek rewolucji posługiwało się brutalnymi metodamiDoyle, s. 420..
Pomimo głęboko zakorzenionego w tamtych czasach szowinizmu, wokół Lacombe zgromadziło się kilku mężczyzn oddanych walce o prawa kobiet. Jednym z nich był Jean-Théophile Leclerc, z którym Lacombe związała się na pewien okres – do czasu, gdy Leclerc porzucił ją, by poślubić Pauline LéonUglow, s. 309..
W okresie terroru jakobińskiego Wściekłych poddano represjom - podobnie jak inne szczególnie radykalne ugrupowania, w tym także Stowarzyszenie Rewolucjonistek-Republikanek. Konwent Narodowy uznał ugrupowanie Lacombe za groźne aż do tego stopnia, że zdelegalizował wszystkie organizacje kobiece (30 października 1793).
Wyrugowana ze świata polityki Lacombe zamierzała powrócić do kariery aktorskiej. Jednak w kwietniu 1794 została aresztowana podczas próby wyjazdu do teatru, do Dunkierki.
Lacombe została zwolniona z więzienia dopiero 20 sierpnia 1795Léopold Lacour, Les origines du féminisme contemporain : Olympe de Gouges, Théroigne de Méricourt, Rose Lacombe, 1900, p.413-414.. Wróciła do aktorstwa, jednak zrezygnowała z niego po trzech miesiącach. Dalsze koleje jej losu pozostają nieznane.
Przypisy
Bibliografia Doyle, William (1990). The Oxford History of the French Revolution (2 ed.). Oxford; New York: Oxford University Press. . Kelly, Linda (1987). Women of the French Revolution. London: Hamish Hamilton. . Fremont-Barnes, Gregory (2007). Encyclopedia of the age of political revolutions and new ideologies, 1760-1815. Greenwood Publishing Group. .
Sokolnikova, Galina (1969) . Nine Women Drawn from the Epoch of the French Revolution. Freeport, NY: Books for Libraries Press. . Uglow, Jennifer S.; Hinton, Frances; Hendry, Maggy, eds. (1999). The Northeastern Dictionary of Women's Biography. Lebanon, NH: Northeastern University Press. .
Kategoria:Postacie rewolucji francuskiej Kategoria:Francuskie aktorki teatralne Kategoria:Urodzeni w 1765