thumb|Znak na mundurze galowym „Znak Pancerny” – odznaka żołnierzy broni pancernych II RP, w tym także żołnierzy broni pancernych Polskich Sił Zbrojnych.
Historia 3 listopada 1932 roku Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził „wzór i regulamin «znaku pancernego» jako odznaki dla żołnierzy formacji pancernych”. Jednocześnie „zamknął nadawanie odznaki oficera czołgów”Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 3 listopada 1932 roku, poz. 255..
Odznakę stanowi uskrzydlona ręka w pancerzu, z mieczem w dłoni, umieszczona w kole zębatym. Odznaka została wykonana w srebrze przez Wiktora Gontarczyka, w srebrzonym tombaku dla podoficerów i szeregowych wykonywał również Stanisław Reising z Warszawy. Rewers gładki, z wybitymi inicjałami grawera „W. G.” oraz puncą srebra; gwint gruby, calowy. Znak ten noszono również w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie i tam produkowali firma Kirkwood and Son z Edenburga oraz firmę Steinhauer z Ludenschein.
Znak Pancerny nadawał Minister Spraw Wojskowych na wniosek dowódcy broni pancernych. W latach 30. XX wieku nadania znaków były ogłaszane w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych: Nr 4 z 19 marca 1933 roku (znaki nr 1-242)Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 19 marca 1933 roku, s. 73-75., Nr 13 z 11 listopada 1933 roku (znaki 243-602 oraz 17 odznak honorowych nadanych polskim żołnierzom i obywatelom)Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 11 listopada 1933 roku, s. 294-298., Nr 13 z 11 listopada 1934 roku (znaki nr 645-792 oraz 50 odznak honorowych nadanych 13 polskim żołnierzom i obywatelom oraz 37 oficerom Armii Rumuńskiej)Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 11 listopada 1934 roku, s. 238-240., Nr 12 z 11 listopada 1935 roku (znaki nr 793-931 oraz 22 odznaki honorowe nadane oficerom, pracownikom cywilnym i osobom cywilnym)Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 11 listopada 1935 roku, s. 124., Nr 2 z 11 listopada 1936 roku (znaki nr 934-1008 oraz 4 odznaki honorowe nadane polskim inżynierom)Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 11 listopada 1936 roku, s. 26..
Znak noszony był na mundurze, na środku lewej piersi, jeden centymetr nad linią pierwszego guzika. Znak był też umieszczany na sztandarach wojskowych zamiast cyfry Pułku, proporcach strzeleckich i proporcach nagrodowych oraz odznakach pamiątkowych oddziałów broni pancernej.
Odznaka przysługiwała wszystkim żołnierzom formacji pancernych, którzy w okresie od dnia 11 listopada 1918 roku do 31 października 1920 roku przesłużyli minimum 6 miesięcy na froncie albo 12 miesięcy w czasie wojny, jak również tym, którzy ukończyli kurs czołgów, samochodów pancernych, pociągów pancernych bądź szkołę podoficerską formacji pancernych, a wreszcie wybitnie zasłużonym dla wojsk pancernych żołnierzom tych formacji. Odznakę honorowo mogli otrzymać polscy lub cudzoziemscy żołnierze, osoby cywilne oraz jednostki szczególnie zasłużone dla broni pancernych.
Znaku pozbawiano na podstawie dyskwalifikacji przez Oficerski Sąd Honorowy, względnie wskutek zasądzenia przez sąd wojskowy lub cywilny za czyny hańbiące.
Odznaczeni „Znakiem Pancernym”
Żołnierze uhonorowani Znakiem Pancernym. W nawiasie podano numer odznaki. Stopnie wojskowe są aktualne w chwili nadania odznaki:
Odznaki honorowe otrzymali:
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaki Wojska Polskiego Kategoria:Wojska samochodowe i bronie pancerne II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojska pancerne Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaki pamiątkowe (II Rzeczpospolita)