thumb|Znak na mundurze galowym „Znak Pancerny” – odznaka żołnierzy broni pancernych II RP, w tym także żołnierzy broni pancernych Polskich Sił Zbrojnych.
Historia 3 listopada 1932 roku Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził „wzór i regulamin «znaku pancernego» jako odznaki dla żołnierzy formacji pancernych”. Jednocześnie „zamknął nadawanie odznaki oficera czołgów”Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 3 listopada 1932 roku, poz. 255..
Odznakę stanowi uskrzydlona ręka w pancerzu, z mieczem w dłoni, umieszczona w kole zębatym. Odznaka została wykonana w srebrze przez Wiktora Gontarczyka, w srebrzonym tombaku dla podoficerów i szeregowych wykonywał również Stanisław Reising z Warszawy. Rewers gładki, z wybitymi inicjałami grawera „W. G.” oraz puncą srebra; gwint gruby, calowy. Znak ten noszono również w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie i tam produkowali firma Kirkwood and Son z Edenburga oraz firmę Steinhauer z Ludenschein.