Muchen Daomin (chiń. 木陳道忞, pinyin Mùchén Dàomín; kor. 목진도민 Mokchin Tomin; jap. Bokujin Dōbin; wiet. Mộc Trần Đạo Mẫn; ur. 1596, zm. 1674) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły linji.

Życiorys Urodził się w Dapu w Guandong jako Li Lin. Jako młody chłopiec studiował konfucjanizm, jednak był zdeterminowany aby zostać mnichem buddyjskim, wbrew woli rodziców. W końcu został zaordynowany na górze Lu, a po jakimś czasie przyjął kompletną ordynację u mistrza Hanshana DeqingaJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 90..

W 1627 roku praktykował w klasztorze Kaixian na górze Lu pod kierunkiem mistrza Ruomeia Zhiminga (1569–1631). Poznał wtedy Huanga Duanbo, który później został wysokim urzędnikiem w Ningbo i po namowie przez Muchena, zaprosił mistrza Miyuna na stanowiska opata w Ayuwang si i Tiantong siJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 374..

Następnie rozpoczął praktykę u mistrza Miyuna Yuanwu. Ze względu na jego literackie zdolności oraz konfucjańskie wykształcenie od 1628 roku przez prawie 10 lat służył mu jako skryba i wiele z jego przemyśleń znalazło się w pismach nauczyciela. Po śmierci Miyuna Muchen prowadził przez jakiś czas słynny klasztor Tiantong. Równocześnie był opatem w kilku innych klasztorach.

W 1659 roku nastąpił punkt zwrotny w jego karierze, gdy wezwał go do Pekinu cesarz Shunzhi (順治, pan. 1643-1661). Podczas ich rozmów cesarzCesarz ten poznał także chrześcijaństwo poprzez misjonarza Adama Schalla von Bella (1592–1666). wykazał się wielkim zainteresowaniem naukami chanu. Cesarz zadowolony z rozmów uhonorował portret nauczyciela Muchena – Miyuna YuanwuBył to portret namalowany przez Zeng Jinga. Cesarz zatrzymał oryginał, a kopię oddał Muchenowi. oraz włączył „zapisane wypowiedzi” (chiń. yulu) Muchena do cesarskiego kanonu. Oprócz tego Muchen został także uhonorowany kilkoma tytułami, a jego uczniowie zostali opatami w wielkich klasztorach Pekinu. Po krótkim pobycie w stolicy Muchen powrócił do swojego klasztoru wraz z kilkoma kaligrafiami cesarza. Jedna z nich – jingfo („Czczenie Buddy”) – została skopiowana i znajduje się w klasztorze Tiantong na steliJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 90, 91..

Wkrótce po upadku Mingów Muchen wykazał wiele sympatii dla upadłej dynastii i zaprzyjaźnił się wieloma lojalistami ten dynastii. Jednak po spotkaniu z cesarzem Shunzim, zaczął wspierać nowy reżim i otwarcie mówił publicznie o swoich dobrych relacjach z cesarzem. To z kolei spowodowało jego konflikt z intelektualistami oraz mnichami, którzy ciągle czuli się nostalgicznie związani z upadłym reżimem. Odbiło się to także niekorzystnie po jego śmierci. W 1735 roku cesarz Yongzheng (雍正, pan. 1722-1735) potępił go za eksponowanie osobistego życia byłego cesarza i wydał zakaz publikowania i czytania jego pracy Beiyou ji. Tylko wielki szacunek tego cesarza dla Miyuna Yuanwu zapobiegły przed całkowitym zlikwidowaniem linii przekazu Muchena. Z powodu szybkiej zmiany stanowiska z lojalisty Mingów na narodowego nauczyciela za reżimu Mandżurów, w kręgach buddyjskich nazywany był „buddyjskim grzesznikiem”Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 91..

Mistrz chan Muchen Daomin zmarł w 1674 roku. Pozostawił po sobie 84 spadkobierców Dharmy.

Prace literackie Beiyou ji (Zbiór z północnych wycieczek) Shanweng Min chanshi suinian zip (Chronologiczna autobiografia Muchena Daomina) Chandeng shipu (tekst poświęcony genealogii chan)

Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 patriarchy Indii i 1 patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 39/29. Huanyou Zhengchuan (1549–1614) 40/30. Xuejiao Yuanxin postanowił zrekreować szkołę yunmen 40/30. Tianyin Yuanxiu (1575–1635) 41/31. Ruo’an Tongwen (1604–1655) 41/31. Shanci Tongji (1608–1645) 41/31. Yulin Tongxiu (1614–1675) 42/32. Maoxi Xingsen (1614–1677) 42/32. Baisong Xingfeng (1612–1674) 42/32. 43/33. Meng’an Chaoge (1639–1708) 44/34. Jialing Xingyin (1671–1726) 40/30. Miyun Yuanwu (1566–1642) 12 spadkobierców 41/31. Shiche Tongsheng (1593–1638) 3 spadkobierców 42/32. Xigan Xingyuan (1609–1679) 42/32. Qiyuan Xinggang (1597–1654) mistrzyni chan, 7 spadkobierczyń 43/33. Yikui Chaochen (1625–1679) mistrzyni chan 41/31. Chaozong Tongren (1604–1648) 41/31. Muyun Tongmen (1591–1671) 41/31. Poshan Haiming (1577–1666) 42/32. Zhangrue Tongzui (1610–1693) 41/31. Hanyue Fazang (1573–1635) 42/32. Tanji Hongren (1599–1638) 42/32. Jiqi Hongchu (1605–1672) 43/33. Baochi Jizong (ur. 1606) mistrzyni chan 43/33. Zukui Jifu mistrzyni chan 43/33. Renfeng Jiyin (bd) mistrzyni chan 43/33. Jiyin Xiangyu (bd) 42/32. Liu Daozhen (bd) 42/32. Dingmu Hongche (bd) 42/32. Jude Hongli (1600–1667) 43/33. Huishan Jiexian (1610–1672) 43/33. Bo’an Zhengzhi (1599–1676) 41/31. Muchen Daomin (1596–1674) 42/32. Lü’an Benyue (zm. 1676) 43/33. Shitao Yuanji (1630–1708) z cesarskich Mingów 42/32. Yuan’an Benli (1622–1682) 43/32. Gulu Fan (bd) 44/34. Ziyong Chengru (ur. ok. 1645) mistrzyni chan 42/32. Shouzun Yuanzhao (1647–1729) 43/33/1. Wietnam tradycja Nguyên Thiều w ramach szkoły lâm tế (czyli linji) 41/31. Wanru Tongwei (1594–1657) 42/32. Jizong Xingche (ur. 1606) mistrzyni chan 42/33. Renhua Fa (bd) mistrzyni chan 41/31. Feiyin Tongrong (1593–1661) 64 spadkobierców 42/32. Hanpu Xingcong (1610–1666) 42/32. Baichi Xingyuan (1611–1662) 42/32. Shujian Huihai (bd) 42/32. Gengxin Xingmi (bd) 43/33. Daozhe Chaoyuan (1602–1662) Japonia, Nagasaki. 44/34/1. Bankei Yōtaku (1622–1793) był jego uczniem przez rok, otrzymał nawet inka, ale nie został jego spadkobiercą 42/32. Yinyuan Longqi (1592–1673) szkoła ōbaku 43/33. Yelan Xinggue (1613–1651) 43/33. Yiran Xingrong (1601–1668) 43/33. Huimen Rupei (1615–1664) 41/31. Shiqi Tongyun (1594–1663) 42/32. Weiji Xingzhi (zm. 1672) mistrzyni chan 43/33. Jingnuo Chaoyue (bd) mistrzyni chan

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Mistrzowie chan epoki Ming Kategoria:Mistrzowie chan epoki Qing Kategoria:Urodzeni w 1596 Kategoria:Zmarli w 1674