– japoński klasztor buddyjski szkoły zen tradycji sōtō, wybudowany w XIII w. w ówczesnej prowincji Kaga (obecnie prefektura Ishikawa, miasto Kanazawa), w pobliżu wioski Nonoichi.
Historia klasztoru Klasztor został wybudowany w 1261 roku przez przywódcę rodziny należącej do klanu Fujiwara, Togashi Iehisę. Pierwotnie była to mała świątynia rodziny wojowników i została wybudowana dla przechowywania wyobrażenia Dainichi Nyorai (skt Budda Wajroczana), które zostało wyrzeźbione przez górskiego ascetę Taichō (682-767). Ponieważ Dainichi jest głównym buddą praktyk ezoterycznych, pierwszym opatem klasztoru został mistrz (jap. ajari; skt. aćarja) ezoterycznych rytuałów ze szkoły shingon, ChōkaiWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 63.
Chōkai uprzednio przebywał w klasztorze Hajaku, w którym znaleźli schronienie Kakuzan Ekan i inni członkowie wczesnej szkoły zen Daruma-shū. Po przybyciu do Daijō-ji Tettsū Gikaia, którego Chōkai traktował jak swojego ucznia, został on około 1292 roku poproszony o zmienienie klasztoru na klasztor zen, co formalnie stało się w roku 1293. Chōkai zrezygnował wówczas z tytułu kaisan (opat założyciel) i przyjął tytuł kaiki (patron założyciel), chociaż prawdziwym patronem był Togashi IehisaWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 64.
Pierwszym, który dołączył do nowej społeczności zen był Keizan Jōkin, który wkrótce objął stanowisko shuso (opiekuna budynku mnichów). W 1294 roku uczniem Keizana w tym klasztorze został Meihō Sotetsu (1277-1350). W 1296 roku do tej mnisiej wspólnoty dołączył Gasan Jōseki (1276-1366). Mimo że praktyka zawierała wiele elementów tradycji shingon, to właśnie ten klasztor ustanowił podstawy pod średniowieczną i niezwykle popularną szkołę sōtō w JaponiiHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 136.
W 1298 roku Gikai zrzekł się swoich obowiązków i opatem klasztoru został Keizan, chociaż Gikai dalej przebywał w tym klasztorze aż do swojej śmierci w 1309 roku. Pozycja Keizana była dość niepewna, gdyż nie miał od dobrych relacji z rodziną Togashi, więc Gikai w celu jej umocnienia przekazał Keizanowi relikwie szkoły Darumy. Po dwóch latach Keizan ustąpił ze stanowiska opata i przekazał prowadzenie klasztoru w ręce Meihō dziesiątego miesiąca 1311 roku, którego relacje z rodem Togashi były lepsze. Keizan przekazał mu także prawne dokumenty i inne, które potwierdzały niezależność finansową klasztoru. Mimo jego wysiłków, Meihō utracił stanowisko na korzyść mnicha ze szkoły rinzai Kyōō Unryō (1267-1341) i został drugim opatem Yōkō-ji w Noto. Meihō odzyskał około 1337 roku stanowisko opata, jednak było to już po śmierci Keizana, która nastąpiła w 1325 roku.
W późniejszych latach kontrolę nad Daijō-ji sprawowali opaci z linii przekazu Meihō Sotetsu, którzy twierdzili, że klasztor ten jest głównym klasztorem linii Gikaia, do której należały również takie klasztory, jak Sōji i inne, wybudowane przez Keizana.
W 1680 roku opatem klasztoru został Gesshū Sōko (1618-1696).
W drugiej połowie XVII wieku świątynia została przeniesiona z miejsca pierwotnej konstrukcji i usytuowana nieco dalej, w połowie drogi na niewielkie wzgórze Noda (Noda-yama). Na wzgórzu obok znajduje się publiczny park, którego nazwa: Daijō-ji Kyūryō Kōen (Park Wzgórza Świątyni Daijō) sugeruje, iż było to niegdyś miejsce zajmowane przez tę świątynię. Cały ten teren, położony na obrzeżach miasta Kanazawa, stanowią łagodne wzgórza, a park jest traktowany jako punkt widokowy. Widać stamtąd także dawną wioskę, a obecnie już miasto Nonoichi. thumb|Kanazawa
Adres klasztoru 〒921-8114 Ishikawa-ken, Kanazawa-shi, Nagasaka-machi, Ru−10 大乗寺
Przypisy
Bibliografia
Oficjalna strona świątyni
Kategoria:Japoński buddyzm zen Kategoria:Klasztory buddyjskie w Japonii Kategoria:Świątynie buddyjskie w Japonii Kategoria:Obiekty budowlane w Kanazawie