– japoński klasztor buddyjski szkoły zen tradycji sōtō, wybudowany w XIII w. w ówczesnej prowincji Kaga (obecnie prefektura Ishikawa, miasto Kanazawa), w pobliżu wioski Nonoichi.
Historia klasztoru Klasztor został wybudowany w 1261 roku przez przywódcę rodziny należącej do klanu Fujiwara, Togashi Iehisę. Pierwotnie była to mała świątynia rodziny wojowników i została wybudowana dla przechowywania wyobrażenia Dainichi Nyorai (skt Budda Wajroczana), które zostało wyrzeźbione przez górskiego ascetę Taichō (682-767). Ponieważ Dainichi jest głównym buddą praktyk ezoterycznych, pierwszym opatem klasztoru został mistrz (jap. ajari; skt. aćarja) ezoterycznych rytuałów ze szkoły shingon, ChōkaiWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 63.
Chōkai uprzednio przebywał w klasztorze Hajaku, w którym znaleźli schronienie Kakuzan Ekan i inni członkowie wczesnej szkoły zen Daruma-shū. Po przybyciu do Daijō-ji Tettsū Gikaia, którego Chōkai traktował jak swojego ucznia, został on około 1292 roku poproszony o zmienienie klasztoru na klasztor zen, co formalnie stało się w roku 1293. Chōkai zrezygnował wówczas z tytułu kaisan (opat założyciel) i przyjął tytuł kaiki (patron założyciel), chociaż prawdziwym patronem był Togashi IehisaWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str.