Jan Żołnierczyk (ur. 19 grudnia 1896, zm. 1 lipca 1974) – polski działacz robotniczy i komunistyczny.
Życiorys thumb|240px|Grobowiec Jana i Michaliny Żołnierczyków Urodził się 19 grudnia 1896 w Sanoku. Był synem Jakuba (1841-1913) i Franciszki z domu Bogaczewicz. Ukończył 4 klasy podstawowe, 3 zawodowe i DKT. Był wieloletnim pracownikiem Fabryki Wagonów i Maszyn w Sanoku (od 1958 Sanocka Fabryka Autobusów „Autosan”). W okresie zaboru austriackiego i II Rzeczypospolitej brał udział w wystąpieniach robotniczych pracowników zakładu i był organizatorem strajków. Od 1923 był działaczem KPP jako agitator. Od 1926 należał do KPZU, zajmował się organizowaniem komorek, zbieraniem składek, rozdawaniem nielegalnych pism (podlegał m.in. Janowi Huczce) i pozostawał w tej partii do jej rozwiązania w 1938. Brał udział w strajku w 1923 oraz w Marszu Głodnych 6 marca 1930. Podczas rządów sanacyjnych zwolniony z pracy. W konspiracji nosił pseudonim „Brzoza”. W okresie II wojny światowej podczas okupacji niemieckiej ukrywał się. Tuż po zakończeniu wojny podjął pracę w sanockiej fabryce. Wkrótce potem był w delegacji do Warszawy na rozmowy celem uruchomienia zakładu. W sanockim zakładzie pracował od 1944 do 1948 jako ślusarz brygadzista, od 1948 jako kontroler techniczny, od 1952 jako kierownik wydziału DKT.
W 1944 został aktywistą PPR, w tym był organizatorem struktur PPR w sanockiej Fabryce Wagonów). Później był działaczem PZPR (członek egzekutywy Komitetu Powiatowego i od 1951 Komitetu Zakładowego). Po przejściu na emeryturę był działaczem koła rencistów przy SFA, członkiem zakładowego komitetu ZBoWiD oraz działaczem Frontu Jedności Narodu. W listopadzie 1956 został wybrany członkiem obwodowej komisji wyborczej nr 4 w Sanoku.
Zmarł 1 lipca 1974 w wieku 78 lat. Został pochowany na Cmentarzu Posada w Sanoku.
Jego żoną była Michalina z domu Sowa (1912-1955). Ich syn Marian Żołnierczyk (1940-2008), także był pracownikiem Autosanu, działaczem komunistycznym oraz został posłem na Sejm PRL.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1963, „za utrwalanie władzy ludowej”) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi (1952, „za zasługi w pracy zawodowej” wzgl. „za zasługi w odbudowie zniszczonego zakładu”) Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954, „za zasługi w odbudowie Polski Ludowej” na wniosek Ministra Przemysłu Maszynowego). Odznaka „Przodownik Pracy” (1951, odznaka przyznana przez Centralny Zarząd Przemysłu Taboru Kolejowego) Złota Odznaka Związku Zawodowego Metalowców (1963, „za aktywną pracę w ZZM”) Odznaka „Zasłużony dla Sanockiej Fabryki Autobusów” (1968, „za zasługi w odbudowie i rozwoju SFA”)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Frontu Jedności Narodu Kategoria:Członkowie Komitetów Zakładowych PZPR Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką „Przodownik Pracy” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Posada w Sanoku Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Politycy związani z Sanokiem Kategoria:Polscy robotnicy Kategoria:Pracownicy fabryki maszyn, wagonów i autobusów w Sanoku Kategoria:Uczestnicy strajków w II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1974