Jan Żołnierczyk (ur. 19 grudnia 1896, zm. 1 lipca 1974) – polski działacz robotniczy i komunistyczny.
Życiorys thumb|240px|Grobowiec Jana i Michaliny Żołnierczyków Urodził się 19 grudnia 1896 w Sanoku. Był synem Jakuba (1841-1913) i Franciszki z domu Bogaczewicz. Ukończył 4 klasy podstawowe, 3 zawodowe i DKT. Był wieloletnim pracownikiem Fabryki Wagonów i Maszyn w Sanoku (od 1958 Sanocka Fabryka Autobusów „Autosan”). W okresie zaboru austriackiego i II Rzeczypospolitej brał udział w wystąpieniach robotniczych pracowników zakładu i był organizatorem strajków. Od 1923 był działaczem KPP jako agitator. Od 1926 należał do KPZU, zajmował się organizowaniem komorek, zbieraniem składek, rozdawaniem nielegalnych pism (podlegał m.in. Janowi Huczce) i pozostawał w tej partii do jej rozwiązania w 1938. Brał udział w strajku w 1923 oraz w Marszu Głodnych 6 marca 1930. Podczas rządów sanacyjnych zwolniony z pracy. W konspiracji nosił pseudonim „Brzoza”. W okresie II wojny światowej podczas okupacji niemieckiej ukrywał się. Tuż po zakończeniu wojny podjął pracę w sanockiej fabryce. Wkrótce potem był w delegacji do Warszawy na rozmowy celem uruchomienia zakładu.