thumb|200px|Fluoksetyna (tutaj pod postacią popularnego niegdyś preparatu Prozac) jest nadal jednym z leków stosunkowo często stosowanych w psychofarmakoterapii. Psychofarmakoterapia – jest jedną z metod leczenia zaburzeń psychicznych polegającą na podawaniu leków o działaniu psychotropowym. Leki psychotropowe, za pośrednictwem oddziaływania na ośrodkowy układ nerwowy, mają wpływ na stan psychiczny i wywierają wpływ leczniczy. Celem stosowania psychofarmakoterapii może być redukcja objawów zaburzeń psychicznych, doprowadzenie do ustąpienia zaburzeń psychicznych lub zapobieżenie ich ponownemu wystąpieniu. Psychofarmakologia należy do metod leczniczych wykorzystywanych w psychiatrii. Etymologia terminu psychofarmakoterapia: gr. psyche ‘dusza’; phármakon ‘lekarstwo’; therapeía ‘leczenie’.
W psychofarmakoterapii najczęściej wykorzystywane są następujące grupy leków psychotropowych: leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki), leki przeciwdepresyjne, leki normotymiczne (stabilizujące nastrój), leki przeciwlękowe (anksjolityczne, trankwilizujące), leki nasenne, leki prokognitywne (nootropowe). Działem medycyny, która zajmuje się działaniem leków psychotropowych, jest psychofarmakologiaMarek Jarema: Standardy leczenia farmakologicznego niektórych zaburzeń psychicznych. Gdańsk: ViaMedica, 2011. Małgorzata Rzewuska: Leczenie zaburzeń psychicznych. Wyd. 3. Warszawa: PZWL, 2006, s. 203. Rybakowski J, Pużyński S, Wciórka J. Psychiatria. Tom III. Elsevier Urban & Partner, Wrocław, 2010. Stahl SM. Essential Psychofarmacology. 2nd edition, Cambridge Univeristy Press, 2002. .
Przypisy
Kategoria:Terapie Kategoria:Farmakologia Kategoria:Dziedziny psychiatrii