Księstwo Liechtensteinu (niem. Fürstentum Liechtenstein) powstało 23 stycznia 1719 r. z majątków Vaduz i Schellenberg zakupionych przez austriacko-czeski ród Liechtensteinów w 1699 i 1712 r., który panuje w państwie do dziś. Suwerenność księstwa została zatwierdzona w 1806 r., kiedy zostało ono przyłączone do Związku Reńskiego, a następnie w 1815 r. kiedy po kongresie wiedeńskim stało się częścią Związku Niemieckiego. W XIX wieku Liechtenstein pozostawał pod dominującym wpływem Austrii. W 1862 r. została wprowadzona pierwsza konstytucja księstwa. Od czasów wojny austriacko-pruskiej księstwo prowadzi politykę neutralności i pozostawało państwem neutralnym podczas obu wojen światowych. Na początku XX w. doszło do przemian politycznych, w wyniku których nastąpiła demokratyzacja ustroju, wprowadzono drugą konstytucję oraz rozwiązano unię celną z Austrią, a podpisano ze Szwajcarią. Od tamtej pory księstwo pozostaje pod dominującym wpływem Szwajcarii. Po II wojnie światowej państwo objęły przemiany gospodarcze, w wyniku których w XXI w. Liechtenstein stał się jednym z najbogatszych państw świata.

Czasy przed powstaniem księstwa (do 1719 r.) mały|300x300px|Recja i sąsiednie prowincje Cesarstwa Rzymskiego (150 r. n.e.). Na mapie widoczna droga z Mediolanu do Bregencji, biegnąca doliną Renu także przez tereny dzisiejszego Liechtensteinu. mały|300x300px|Rekonstrukcja rzymskiego kasztelu w Schaan wybudowanego prawdopodobnie do obrony przed najazdami Alamanów. (IV w. n.e.)

Prehistoria i czasy Cesarstwa Rzymskiego Tereny współczesnego Liechtensteinu zamieszkiwane były już w neolicie. Najstarsze ślady osad ludzkich datowane na ok. 4500-4700 r. p.n.e., odnaleziono na wzgórzach Eschnerberg i Gutenberg wyróżniających się z często zalewanego, płaskiego dna doliny Renu. Obszary te zamieszkiwali Celtowie, o czym świadczyć mogą między innymi nazwy miejscowości o pochodzeniu celtyckim (np. Eschen i Bendern). Byli oni stopniowo wypierani przez ludy pochodzenia etruskiego przybywające z południowego wschodu, a doliny w środkowych Alpach zasiedlali Retowie.

W 15 r. p.n.e. Druzus Starszy i Tyberiusz poprowadzili zwycięską kampanię przeciwko plemieniu Retów, a ziemie przez nich zamieszkiwane zostały wcielone do Cesarstwa Rzymskiego. Utworzono tutaj prowincję Raetia. Ludność retycka na przestrzeni wieków uległa romanizacji, a jej potomkami mają być współcześni Retoromanowie, żyjący m.in. w Szwajcarii, posługujący się językami retoromańskimi. W alpejskiej dolinie Renu rozwijał się handel, sprowadzano m.in. rzymską ceramikę, wino, olej, ryby i przyprawy. Na terenie dzisiejszego Liechtensteinu znaleziono pozostałości rzymskich dróg, ale również ślady stałego osadnictwa (w okolicy Nendeln odkryto willę rzymską). Od drugiej połowy III w. n.e. rozpoczęły się najazdy plemion germańskich z północy, a na terenie współczesnego księstwa znaleziono ślady przemarszu wojsk i dróg wojskowych. Aby odeprzeć najazdy utworzono sieć fortyfikacji w Recji, w ramach której w IV w. n.e. powstał kasztel rzymski, po którym ślady odnaleziono w Schaan. Alpejskie doliny coraz liczniej zaczął zasiedlać germański lud Alemanów. W V w. Recja została podbita przez Germanów, a następnie włączona do Królestwa Ostrogotów, z którego po śmierci króla Teodoryka Wielkiego trafiła do Państwa Franków.

Chrystianizacja Chrystianizacja terenów dzisiejszego księstwa miała miejsce ok. IV-V w. n.e., a jednym z pierwszych misjonarzy szerzących wiarę w Recji miał być św. Lucjusz z Chur. Ziemie te od początku podlegały biskupstwu w niedalekim Chur, a pierwsza świątynia chrześcijańska na terenie współczesnego Liechtensteinu znajdowała się najprawdopodobniej w miejscu, gdzie dziś stoi kaplicy św. Piotra w mieście Schaan, na co wskazują wykopaliska archeologiczne. Do początków IX w. obszar biskupstwa był zarządzany w dużej mierze niezależnie przez biskupów z Chur. mały|412x412px|Posiadłości rodu Werdenberg. Widoczne hrabstwa Vaduz w posiadaniu linii Sargans i Schellenberg w posiadaniu linii Heiligenberg.

Średniowiecze Po podziale Państwa Franków w 843 r. (traktat w Verdun) Recja trafiła pod panowanie Ludwika II Niemieckiego. W 919 roku ziemie te trafiły do hrabiów Bregencji, wywodzących się od Gerolda I i zostały włączone do Księstwa Szwabii, które w 962 r. stało się częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Powstanie hrabstwa Vaduz Tereny dzisiejszego Liechtensteinu znalazły się w Dolnej Recji, która po śmierci ostatniego z hrabiów Bregencji w 1150 r. trafił do jego zięcia – Hugona von Tübingen, po którego śmierci majątek został podzielony pomiędzy jego synów, którzy dali początek dwóm liniom rodowym – Werdenberg i Montfort, a kolejne podziały spadkowe w rodzie Werdenberg doprowadziły do wykształcenia się dwóch głównych linii – Werdenberg-Sargans i Werdenberg-Heiligenberg. Terenami dzisiejszego południowego Liechtensteinu zarządzali hrabiowie z linii Werdenberg-Sargans, a częścią północną hrabiowie Werdenberg-Heiligenberg, którzy w 1317 r. odkupili od rodu Schellenberg ziemie wokół wzgórza Eschnerberg i w późniejszych latach utworzyli na tym terenie hrabstwo Schellenberg (niem. Herrschaft Schellenberg). Na przełomie XIII i XIV wieku hrabiowie Werdenberg wybudowali zamek w Vaduz, o którym pierwsza wzmianka pochodzi z roku 1322. Po kolejnym podziale spadkowym zamek Vaduz trafił do hrabiego Hartmanna, który w 1342 r. stworzył hrabstwo Vaduz (niem. Grafschaft Vaduz). W 1396 r. cesarz Wacław IV potwierdził niezależność feudalną hrabstwa nadając mu tzw. bezpośrednią cesarską. Ostatnim hrabim Vaduz z rodu był biskup z Chur Hartmann II, który przepisał swój majątek na przyrodnich braci z rodu Brandis w 1416 r., do których w 1437 r. trafiło również hrabstwo Schellenberg.

Na przełomie XIII i XIV wieku na tereny dzisiejszego księstwa przybyli Walserowie – lud alemański pochodzący z doliny Rodanu w Valais, w Szwajcarii. Byli oni kolonistami, którzy rozprzestrzenili się po terenie Alp Środkowych. Najprawdopodobniej założyli oni Triesenberg, gdzie do dziś ślady ich kultury pozostają widoczne np. w postaci charakterystycznej gwary walserskiej, którą posługują się dziś już bardzo nieliczni mieszkańcy okolicy. mały|300x300px|Mapa przebiegu wojny szwabskiej (1499 r.). Widoczne działania wojenne na terenie dzisiejszego Liechtensteinu, m.in. bitwa pod Triesen.

Panowanie hrabiów Brandis W późnym średniowieczu swoje wpływy poszerzały dynastia Habsburgów na wschód od Renu i Konfederacja Szwajcarska na zachód. W XV wieku doszło do serii konfliktów zbrojny nazywanych wojnami szwajcarsko-habsburskimi, w których areną walk były m.in. tereny zarządzane przez hrabiów Brandis. Obszary dzisiejszego Liechtensteinu były wielokrotnie grabione i niszczone zarówno, a najbardziej ucierpiały podczas ostatniej z wojen – tzw. wojny szwabskiej, w której z Habsburgami sprzymierzył się Związek Szwabski. Hrabiowie Brandis byli poddanymi Habsburgów i stali w wojnie po stronie austriackiej. Pierwsze starcia tej wojny miały miejsce w Balzers i Maienfeld, czyli posiadłościach należących do rodu Brandis. Szwajcarzy przekroczyli Ren 6 lutego 1499 r. i spalili kilka domów w Balzers. W odwecie następnego dnia siły szwabskie stacjonujące na zamku Gutenberg w Balzers zajęły szwajcarski garnizon Maienfeld, który jednak jeszcze tego samego został odbity przez Konfederację. Przebywający w mieście hrabia Zygmunt II Brandis został schwytany i zniewolony w Chur. Następnie oddziały szwajcarskie ruszyły w kierunku Balzers, jednak nie udało im się zdobyć zamku Gutenberg. Siły Konfederacji skierowały się następnie na północny wschód w kierunku Triesen, gdzie 12 lutego 1499 r. doszło do bitwy pod Triesen, w której Szwajcarzy rozgromili sprzemierzone armie szwabską i habsburską. Następnie szturmem zdobyły zamek Vaduz, w którym przebywał drugi z hrabiów Brandis, brat Zygmunta – Ludwik. Próbował on negocjować z najeźdźcami aby utrzymać niezależność hrabstwa, jednak ostatecznie został schwytany i przewieziony do Lucerny. Dzięki temu, że Ludwik posiadał obywatelstwo Berna udało mu się uniknąć skazania w Zurychu i został ułaskawiony, po czym poddał się Konfederacji. Po rozmowach pokojowych w Bazylei bracia Brandis zostali przywróceni do władzy w hrabstwie, a mieszkańcy ponownie złożyli im hołd. Obaj bracia zmarli bezdzietnie w 1507 r., a władza przeszła na najmłodszego z braci – Jana, który również bezdzietnie zmarł w 1512 r., co wiązało się z wymarciem męskiej linii rodu Brandis. mały|300x300px|Zamek w Vaduz był głównym ośrodkiem na terenie dzisiejszego księstwa, siedzibą hrabiów. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z 1322 r.

Panowanie hrabiów Sulz i Hohenems Hrabstwa Vaduz i Schellenberg trafiły pod zarząd siostrzeńca braci Brandis – Rudolfa V z rodu Sulz. Podczas powstań chłopskich w Niemczech w 1525 r. w majątkach Vaduz i Schellenberg również pojawiły się nastroje antyfeudalne, jednak najprawdopodobniej nie doszło do przemocy, a jedynie rokowań między chłopstwem a feudałami. Hrabia Sulz zapobiegł również wpływom reformacji na swoich ziemiach i pozostały one katolickie. Hrabiowie Sulz rządzili Vaduz i Schellenbergiem do 1613 r. kiedy to z powodu rosnącego zadłużenia rodzina była zmuszona sprzedać swoje posiadłości hrabiemu Kasparowi von Hohenems, za równowartość 200 000 guldenów. Po śmierci Kaspara Vaduz i Schellenberg trafiły do jego dwóch synów, którzy podzielili między siebie władzę tak, że hrabstwa dzisiejszego Liechtensteinu trafiły do jednego z nich, a Hohenems do drugiego. Kiedy w 1618 r. wybuchła wojna trzydziestoletnia, hrabiowie Hohenems starali się zachować neutralność, jednak z powodów dużej zależności od Habsburgów było to niemożliwe i na terenach przyszłego księstwa prowadzono liczne działania wojskowe. Żołnierze austriaccy stacjonowali m.in. w Vaduz i Gutenbergu. Konflikty w sąsiedniej Gryzonii (tzw. Bündner Wirren) toczyły się w latach 1618-1639. Hrabstwo ucierpiało m.in. podczas powstania Prättigau w 1622 r., będącego pokłosiem zajęcia Gryzonii przez Habsburgów, a podczas którego powstańcy zaatakowali m.in. Balzers. Kolejne walki miały miejsce podczas wojny o sukcesję w Mantui, kiedy po raz kolejny wojska austriackie zajęły Gryzonię, atakując z terenów Vaduz. Przemarsz kilkunastotysięcznej armii sprowadził do hrabstwa zarazę. Plaga, liczne grabieże i kontrybucje oraz znaczne ograniczenie handlu z Gryzonią i podniesienie ceł spowodowały znaczne zubożenie mieszkańców i władców hrabstw Vaduz i Schellenberg. W latach 1648–1651 panujący hrabia Franciszek Wilhelm I rozpoczął intensywne polowania na czarownice, podczas których zginąć mogło 100 oskarżonych o czary mieszkańców, a podczas całych rządów rodziny Hohenems liczba ofiar mogła wynieść nawet 300 osób. mały|281x281px|Jan Adam I (1622-1712 r.), książę tytularny Liechtenstein, który zakupił hrabstwa Vaduz i Schellenberg od hrabiów Hohenems.

Powstanie Księstwa Liechtensteinu mały|227x227px|Mapa Związku Niemieckiego z zaznaczonym Księstwem Liechtensteinu