Władysław Marian Bes (ur. 3 kwietnia 1914 w Maniowie, zm. ?) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Władysław Bes urodził się 3 kwietnia 1914 w ManiowieNa świadectwie egzaminu dojrzałości z 1934 została podana tożsamość „Władysław Maria Bes” urodzony w „Maniowie”. W sprawozdaniu sanockiego gimnazjum z 1934 „Władysław Marian Bes” i wskazane miejsce urodzenia „Maniowa”.. Był jednym z trojga dzieci Romana (ur. 1888, nauczyciel). Jego starszym bratem był Stanisław Bes (ur. 1912). 20 czerwca 1934 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Kazimierz Boczar, Stanisław Haduch, Andrzej Skubisz). Od 1934 do 1937 był słuchaczem Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowie Mazowieckiej. W Wojsku Polskim został awansowany do stopnia podporucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 października 1937 i lokatą 177 w korpusie oficerów piechoty. Otrzymał przydział do 6 pułku Strzelców Podhalańskich, obejmując stanowisko dowódcy plutonu. Od 1938 do 1939 był dowódcą plutonu 5 kompanii w II batalionie pułku, stacjonującym w Drohobyczu.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej był dowódcą 4 kompanii II batalionu macierzystego 6 pspodh., biorącego udział w walkach w składzie 22 Dywizji Piechoty Górskiej w ramach Armii „Kraków”. Podczas walk na szlaku bojowym pułku uczestniczył w zmaganiach pod Broniną k. Buska, pod Baranowem, w okolicach Zamościa. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w niemieckim obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg (wraz z nim brat Stanisław). Bracia Besowie byli czynnymi aktywistami obozowej konspiracji. Obaj wraz z innymi jeńcami latem 1941 budowali podkop celem ucieczki z obozu oraz byli w grupie kilkudziesięciu jeńców, którzy w tajności zdobywali materiał drzewny.

U kresu wojny w lutym 1945 został oswobodzony z Woldenbergu wraz z innymi tam przetrzymywanymi. Po wojnie ukończył studia techniczne z tytułem inżyniera i został pracownikiem naukowym w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

Publikacje Możliwość wybierania pokładu podebranego (1956, współautor) Prawdopodobieństwo uszkodzenia podebranego pokładu węgla (1956, współautor)

Odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (13 kwietnia 1967 zatwierdzony przez Ministerstwo Obrony Narodowej, pierwotnie na wniosek o odznaczenie bojowe dla uczestników ucieczek z obozu II C, przedłożony przez Najstarszego Obozu II C Woldenberg, płk. Wacława Szalewicza, do zatwierdzenia gen. Juliuszowi Rómmlowi)

Zobacz też Wacław Brzozowski i Władysław Brzozowski – dwaj bracia także pochodzący z Sanoka i również jeńcy obozu Woldenberg

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa) Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Wojskowi związani z Sanokiem Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Strzelców Podhalańskich