Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej był dowódcą 4 kompanii II batalionu macierzystego 6 pspodh., biorącego udział w walkach w składzie 22 Dywizji Piechoty Górskiej w ramach Armii „Kraków”. Podczas walk na szlaku bojowym pułku uczestniczył w zmaganiach pod Broniną k. Buska, pod Baranowem, w okolicach Zamościa. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w niemieckim obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg (wraz z nim brat Stanisław). Bracia Besowie byli czynnymi aktywistami obozowej konspiracji. Obaj wraz z innymi jeńcami latem 1941 budowali podkop celem ucieczki z obozu oraz byli w grupie kilkudziesięciu jeńców, którzy w tajności zdobywali materiał drzewny.
U kresu wojny w lutym 1945 został oswobodzony z Woldenbergu wraz z innymi tam przetrzymywanymi. Po wojnie ukończył studia techniczne z tytułem inżyniera i został pracownikiem naukowym w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.
Publikacje Możliwość wybierania pokładu podebranego (1956, współautor) Prawdopodobieństwo uszkodzenia podebranego pokładu węgla (1956, współautor)