Mateusz Gamrot (ur. 11 grudnia 1990 w Bielsku-Białej) – polski zapaśnik i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Dwukrotny mistrz Europy w amatorskim MMA (2012 i 2013). W latach 2016–2020 międzynarodowy mistrz KSW w wadze lekkiej i w latach 2018–2020 międzynarodowy mistrz KSW w wadze piórkowej. Od 2020 związany z największą organizacją MMA na świecie UFC, w której zajmuje 9. miejsce w oficjalnym rankingu wagi lekkiej. Posiadacz czarnego pasa w brazylijskim jiu-jitsu.
Życiorys Urodził się w Bielsku-Białej, ale dorastał w Kudowie-Zdroju, a w okresie gimnazjalnym przeniósł się z rodziną do Milicza. Jako 20-latek przeprowadził się na stałe do Poznania. W sierpniu 2021 poślubił Agatę, z którą ma dwójkę dzieci.
Kariera w zapasach i grapplingu W 2002 rozpoczął treningi sportów walki. Zaczął od ćwiczenia zapasów w stylu wolnym. W tym okresie odniósł wiele sukcesów w Polsce i na arenie międzynarodowej. Stoczył ponad 300 pojedynków na macie, walcząc m.in. na mistrzostwach Europy i świata. Od 2011 trenuje mieszane sztuki walki (grappling, muay thai, brazylijskie jiu-jitsu, zapasy, boks). Doświadczenie treningowe zdobywał pod okiem trenera Andrzeja Kościelskiego, mistrza świata w zapasach.
W 2013 i 2014 zdobył złoty medal na Mistrzostwach Polski w brazylijskim jiu-jitsu w kat. purpurowych pasów (Luboń). W 2014 zwyciężył w Mistrzostwach Europy ADCC w kat. do 77 kg. 18 lutego 2017 podczas gali Poznań Fight Night zremisował grapplerski pojedynek z Borysem Mańkowskim. W lipcu 2021 został nominowany do czarnego pasa w brazylijskim jiu-jitsu.
12 września 2026 roku podczas mistrzostw świata ADCC w Krakowie Gamrot rywalizował w kategorii do 77 kg. W pierwszej rundzie turnieju przegrał z Elijahem Dorseyem przez poddanie, kończąc tym samym udział w zawodach.
Kariera MMA Wczesna kariera W 2012 zdobył złoty medal na Mistrzostwach Europy w amatorskim MMA (Bruksela) a w następnym roku obronił tytuł mistrzowski ponownie zdobywając złoto w kategorii 70 kg (Budapeszt).
W zawodowym MMA zadebiutował 4 lutego 2012 na gali XFS – Night of Champions, wygrywając przed czasem z Arbim Szamajewem. Do końca roku stoczył dla tej federacji jeszcze dwa zwycięskie pojedynki po czym związał się z KSW.
Początki w KSW i walka dla Cage Warriors 8 czerwca 2013 na wydarzeniu KSW 23: Królewskie Rozdanie stoczył pierwszą walkę w KSW, pokonując Mateusza Zawadzkiego przez TKO. 28 września na KSW 24: Starcie Gigantów zastąpił w karcie walk kontuzjowanego Macieja Jewtuszkę i zmierzył się z byłym zawodnikiem UFC , którego pokonał jednogłośną decyzją sędziów.
Na gali KSW 27: Cage Time, które odbyło się 17 maja 2014 w Ergo Arenie, zmierzył się z Jeffersonem George’em, z którym zwyciężył przez jednogłośną decyzję sędziów (2 x 30-27, 30-26).
13 września 2014 stoczył swój pierwszy zagraniczny pojedynek dla brytyjskiej organizacji Cage Warriors. Podczas Cage Warriors 72 w Newport pokonał Tima Newmana przez poddanie w pierwszej rundzie.
Dalsze walki w KSW lewo|mały|Gamrot podczas ceremonii ważenia przed walką z Rodrigo Cavalheiro na gali KSW 30 (2015) Do polskiej organizacji powrócił 6 grudnia 2014. Na gali KSW 29: Reload pokonał Łukasza Chlewickiego przez jednogłośną decyzję sędziów.
21 lutego 2015 na gali KSW 30: Genesis stoczył walkę z Rodrigo Cavalheiro Correia, którego pokonał przez TKO na sześć sekund przed końcowym gongiem. Po walce został nagrodzony pierwszym bonusem w kategorii nokaut wieczoru. Następnie na gali KSW 32: Road to Wembley pokonał Marifa Pirajewa przez TKO w drugiej rundzie, odnosząc 10. zwycięstwo z rzędu na początku swojej kariery.
27 maja 2016 na gali KSW 35: Khalidov vs. Karaoglu stoczył pojedynek o pas mistrza KSW w wadze lekkiej z Mansourem Barnaouim, byłym mistrzem brytyjskiej BAMMA i rosyjskiej M-1 Global, którego pokonał po trzyrundowym pojedynku. Pojedynek nagrodzono bonusem za najlepszą walkę wieczoru. Do pierwszej obrony tytułu przystąpił 1 października 2016 na gali KSW 36: Trzy Korony, mierząc się z Renato Gomesem Gabrielem, którego pokonał przez poddanie drugiej rundzie.
27 maja 2017 zmierzył się z byłym zawodnikiem UFC Normanem Parke na gali KSW 39: Colosseum i wygrał tę walkę przez jednogłośną decyzję. Do rewanżu doszło 2 października 2017 na KSW 40: Dublin, ale walka została przerwana w czwartej rundzie z powodu przypadkowych faulów w oczy, które uniemożliwiły Parke’owi kontynuowanie walki. Parke po walce popchnął Borysa Mańkowskiego, który był w narożniku Gamrota, a asystujący Gamrotowi Marcin Bilman w odpowiedzi uderzył Parke’a. Gamrot w rezultacie został ukarany zabraniem mu 30% gaży, a Bilman otrzymał dwuletni zakaz wstępu na gale KSW.
3 marca 2018 na gali KSW 42: Khalidov vs. Narkun pokonał Grzegorza Szulakowskiego przez poddanie (americane) w czwartej rundzie, dzięki czemu obronił tytuł mistrza KSW w wadze lekkiej. 1 grudnia 2018 na gali KSW 46: Narkun vs. Khalidov 2 zdobył mistrzostwo organizacji w kategorii piórkowej, wygrywając z Kleberem Koike Erbstem.
17 maja 2019 ogłosił, że zwakował swoje dwa pasy i nie przedłużył kontraktu z federacją KSW.
6 marca 2020 federacja KSW poinformowała o powrocie Gamrota do organizacji. Podwójny mistrz KSW miał wrócić podczas gali KSW 53: Reborn w Łodzi w pojedynku z Edimilsonem Souzą, ale gala została odwołana w związku z pandemią COVID-19. 11 lipca 2020 w walce wieczoru podczas gali KSW 53 stoczył trzeci pojedynek z Normanem Parke, którego pokonał w trzeciej rundzie przez TKO (przerwanie przez lekarza).
29 sierpnia 2020 na gali KSW 54: Gamrot vs. Ziółkowski stoczył swój ostatni w kontrakcie z KSW pojedynek z Marianem Ziółkowskim, który zastąpił kontuzjowanego Szamila Musajewa, i po pięciorundowym pojedynku wygrał jednogłośną decyzją sędziów.
UFC Od 17 września 2020 jest zawodnikiem Ultimate Fighting Championship (UFC). Podczas debiutu dla tej organizacji 17 października 2020 na gali UFC Fight Night: Ortega vs. The Korean Zombie przegrał swój pierwszy pojedynek z Guramem Kutateladze przez niejednogłośną decyzję sędziów. Pojedynek nagrodzono bonusem za walkę wieczoru.
10 kwietnia 2021 na UFC on ABC: Vettori vs. Holland zawalczył ze Scottem Holtzmanem, którego znokautował w drugiej rundzie ciosami w parterze, notując tym samym pierwsze zwycięstwo w UFC. Zwycięstwo przyniosło mu bonus za występ wieczoru. 17 lipca 2021 w trzeciej walce dla UFC zwyciężył pojedynek, poddając w pierwszej rundzie kimurą wieloletniego weterana organizacji Jeremy’ego Stephens’a. Kimura w wykonaniu Gamrota była najszybszym poddaniem tego typu w historii UFC i została nagrodzona bonusem za występ wieczoru. Podczas gali UFC Fight Night: Lewis vs. Daukaus, która odbyła się 18 grudnia 2021, zmierzył się z Carlosem Diego Ferreirą, którego pokonał przez techniczny nokaut w drugiej rundzie.
26 czerwca 2022 podczas walki wieczoru gali UFC Fight Night: Tsarukyan vs. Gamrot stoczył walkę z Armanem Carukjanem, którego po pięciu rundach pokonał jednogłośną decyzją sędziów. Obaj po walce otrzymali bonus za najlepszą walkę wieczoru. Po tym zwycięstwie trafił na ósme miejsce wśród pretendentów w rankingu kategorii lekkiej, wyprzedzając m.in. Conora McGregora.
22 października 2022 na gali UFC 280 stoczył walkę z Beneilem Dariushem, z którym przegrał po trzech rundach przez jednogłośną decyzję sędziów, którzy punktowali 2 x 30-27 i 29-28 w stosunku dla Dariusha. Mimo przegranej przesunął się z dziewiątego na ósme miejsce w rankingu kategorii lekkiej. 4 marca 2023 na UFC 285 zmierzył się z , zastępując kontuzjowanego Dana Hookera. Pokonał Turnera niejednogłośną decyzją sędziowską (29-28, 28-29, 30-27).
23 września 2023 w Las Vegas na gali UFC Fight Night: Fiziev vs. Gamrot w walce wieczoru wygrał z Rafaelem Fizievem przez techniczny nokaut w drugiej rundzie.
9 marca 2024 podczas UFC 299 w Miami zmierzył się z byłym mistrzem kategorii lekkiej UFC, Rafaelem dos Anjosem, z którym zwyciężył przez jednogłośną decyzję sędziów. Po tej wygranej awansował do Top 5 oficjalnego rankingu UFC w wadze lekkiej. 17 sierpnia 2024 na UFC 305 w Perth zmierzył się z Danem Hookerem. Choć był faworytem pojedynku, to przegrał niejednogłośnie na kartach punktowych; dwóch sędziów wypunktowało zwycięstwo dla Hookera, a jeden – dla Gamrota. 9 z 16 przedstawicieli mediów wskazało na zwycięstwo Gamrota. Obaj zawodnicy po walce otrzymali od organizacji bonus za walkę wieczoru. Gamrot po tej porażce zanotował spadek w oficjalnym rankingu UFC, spadając o trzy pozycje.
Pod koniec kwietnia 2025 podpisał kontrakt na 11. walkę w UFC. 31 maja 2025 podczas walki wieczoru gali UFC on ESPN: Gamrot vs. Klein w Las Vegas zawalczył z Ludovitem Kleinem, którego pokonał jednogłośnie na kartach punktowych.
11 października 2025 zmierzył się w walce wieczoru gali UFC Fight Night: Oliveira vs. Gamrot w Rio de Janeiro z byłym mistrzem UFC w wadze lekkiej Charlesem Oliveirą, przyjmując pojedynek na niecałe trzy tygodnie przed wydarzeniem w zastępstwie za kontuzjowanego Rafaela Fizieva. Oliveira początkowo odrzucał propozycję ze względu na odmienny styl walki „Gamera”, ale ostatecznie zaakceptował pojedynek. Gamrot po raz pierwszy w karierze przegrał przed czasem, przez poddanie w drugiej rundzie.
12 kwietnia 2026 podczas gali UFC 327 w Miami zawalczył z , którego poddał w drugiej rundzie duszeniem trójkątnym rękoma.
13 czerwca 2026 poinformował za pośrednictwem mediów społecznościowych o zakończeniu współpracy z klubem Czerwony Smok. Decyzja o rozwiązaniu współpracy została podjęta przez trenera, a sam zawodnik otrzymał wypowiedzenie po blisko dziesięciu latach reprezentowania poznańskiego klubu.
Podczas gali UFC Fight Night: Gamrot vs. Salkilld, zaplanowanej na 8 sierpnia 2026 w Las Vegas, zmierzył się z Australijczykiem Quillanem Salkilldem w walce wieczoru wydarzenia. Przegrał pojedynek przez poddanie duszeniem zza pleców pod koniec pierwszej rundy, notując tym samym pierwszą porażkę walcząc na terenie Stanów Zjednoczonych.
Osiągnięcia i nagrody Mieszane sztuki walki Zawodowe
Konfrontacja Sztuk Walki Bonus za nokaut wieczoru (raz) vs. Rodrigo Cavalheiro Correia (2015) Bonus za walkę wieczoru (raz) vs. Mansour Barnaoui (2016) 2016-2020: Międzynarodowy mistrz KSW w wadze lekkiej (-70 kg) 2018-2019: Międzynarodowy mistrz KSW w wadze piórkowej (-66 kg) Ultimate Fighting Championship Bonus za występ wieczoru (dwa razy) vs. Scott Holtzman (2021), Jeremy Stephens (2021) Bonus za walkę wieczoru (trzy razy) vs. Guram Kutateladze (2020), Arman Carukjan (2022), Dan Hooker (2024) 2021: Najszybsze poddanie przez kimurę w historii UFC 2024: Zawodnik Top 5 rankingu UFC w wadze lekkiej (najwyższa pozycja) Herakles 2022: Herakles w kategorii zawodnik roku oraz zawodnik roku publiczności z 2021 2023: Herakles w kategorii zawodnik roku publiczności oraz walka roku z 2022
Amatorskie 2011: Otwarte Mistrzostwa Polski w MMA – 1 miejsce w kat. -73 kg (Teresin) 2012: Mistrzostwa Europy w MMA (FILA) – 1 miejsce w kat. -71 kg (Bruksela) 2013: Mistrzostwa Europy w MMA (FILA) – 1 miejsce w kat. -70 kg (Budapeszt)
Zapasy 2008: II Puchar Polski seniorów – 3. miejsce w kat. 66 kg, st. wolny (Brzeg Dolny) 2009: Międzynarodowe Mistrzostwa Polski juniorów – 2. miejsce w kat. 66 kg, st. wolny (Kraśnik) 2009: Mistrzostwa Polski juniorów – 3. miejsce w kat. 66 kg, st. wolny (Krotoszyn) 2010: Młodzieżowe Mistrzostwa Polski – 1. miejsce, st. wolny 2010: Mistrzostwa Polski juniorów – 2. miejsce w kat. 74 kg, st. wolny (Brzeźnica)
Grappling 2012: II Mistrzostwa Polski No-Gi – 1 miejsce w kat. 74 kg, niebieskie pasy (Luboń) 2013: Mistrzostwa Europy w grapplingu FILA – 1 miejsce no-gi 2013: Mistrzostwa Polski w grapplingu – 1 miejsce w kat. 77 kg (Poznań) 2013: III Mistrzostwa Polski No-Gi – 1 miejsce w kat. purpurowych pasów (Luboń) 2014: IV Mistrzostwa Polski No-Gi – 1 miejsce w kat. purpurowych pasów (Luboń) 2014: Mistrzostwa Europy ADCC – 1 miejsce w kat. 77 kg (Sofia) 2015: Mistrzostwa Wielkiej Brytanii NAGA – 1. miejsce w kat. 79,5 kg oraz 1. miejsce w kat. 79,5 kg no-gi (Londyn)