Kazimierz Gintowt-DziewiałtowskiW źródłach z okresu międzywojennego był zapisywany także jako „Kazimierz Dziewałtowski-Gintowt”. (ur. w Irkucku, zm. 9 grudnia 1936 w Warszawie) – urzędnik samorządowy II Rzeczypospolitej.
Życiorys thumb|240px|Grobowiec rodzinny Dziewiałtowskich-Gintowt Kazimierz Gintowt-Dziewiałtowski urodził się 20 stycznia 1892 w Irkucku na Syberii. Syn Stanisława. Miał brata Władysława. Od strony matki był wnukiem powstańca styczniowego z 1863, Kazimierza Jankowskiego. W 1908 ukończył gimnazjum w Irkucku. Od 1908 do 1912 studiował prawo na uniwersytetach w Petersburgu i w Kijowie. W związku ze swoją działalnością polityczną był represjonowany przez władze carskie, a w 1912 zesłany na trzy lata do Tunki na Dalekim Wschodzie Imperium Rosyjskiego.
W trakcie I wojny światowej po rewolucji lutowej 1917 i obaleniu caratu pełnił funkcję naczelnika Oddziałów Samorządowych przy 9 Armii rosyjskiej w Besarabii. Został organizatorem i członkiem Prezydium I Zjazdu Wojskowych Polaków, współorganizował polskie wojsko na obszarze ukraińskim. Na koniec został szefem zaopatrywania III Korpusu Polski w Rosji, następnie sprawował to stanowisko łącznie dla III i II Korpusu. Po likwidacji korpusów przedostał się do Czelabińska i został członkiem i wiceprezesem Polskiego Komitetu Wojennego na Syberii. Po kapitulacji 5 Dywizji Strzelców Polskich w styczniu 1920 działał na rzecz pomocy wziętym do niewoli żołnierzom polskim. Zagrożony aresztowaniem przedostał się przez Mongolię do Władywostoku, a stamtąd drogą morską do niepodległej Polski.
Przez kilka miesięcy pracował Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a w 1921 został skierowany do Polskiej Komisji Repatriacyjnej. W składzie tej jednostki wyjechał do Moskwy, a później na Syberię, gdzie jako pełnomocnik PKR ofiarnie działał na rzecz wydostania polskich żołnierzy 5 Dywizji z bolszewickim więzień. Następnie został skierowany do Tyflisu, gdzie działał jako pierwszy oficjalny pełnomocnik PKR dla zorganizowania i przeprowadzenia spraw repatriacji i opcji.
W czerwcu 1924 powrócił do Polski i podjął służbę w administracji państwowej, m.in. pełnił funkcję inspektora administracyjnego w Urzędzie Delegata Rządu w Wilnie. Był jednym z założycieli i 1 lipca 1928 został członkiem zarządu głównego założonego wówczas Związku Sybiraków. Politycznie działał w Bezpartyjnym Bloku Współpracy z Rządem. Pełnił stanowisko wicewojewody wołyńskiego do września 1929, po czym od września 1929 pełnił stanowisko wicewojewody tarnopolskiego, a od 19 stycznia 1935 do 15 lipca 1936 był pełniącym obowiązki wojewody tarnopolskiego. W lipcu odbyło się uroczyste pożegnanie Dziewałtowskiego odchodzącego z urzędu w Tarnopolu. Wcześniej, w marcu 1936 otrzymał awans do IV grupy uposażenia. Do kwietnia 1936 był prezesem okręgu Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Tarnopolu (jego następcą został Hipolit Niepokulczycki). Kierował także oddziałami Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich i straży pożarnej.
Po opuszczeniu Tarnopola przeszedł do służby w centrali Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W 1936 objął funkcję wicewojewody wileńskiego. Pełniąc ten urząd zmarł nagle 9 grudnia 1936 w wieku 44 lat na atak serca, po tym jak w czasie pobytu służbowego w Warszawie zasłabł na konferencji w biurze Funduszu Pracy. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera M-6-1,2).
Jego żoną była Irena (do 1936 pełniła funkcję przewodniczącej Rodziny Urzędniczej w województwie tarnopolskim), z którą miał syna Zbigniewa (ur. 25 grudnia 1922 w Nowonikołajewsku, zm. 15 lutego 1936 w Tarnopolu).
Publikacje Patriotyzm wygnańczy [w:] „Sybirak” Nr 2 (2) / 1934.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (7 lipca 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu pracy niepodległościowej i społecznej” - jako Kazimierz Dziewałtowski-Gintowt. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 8 września 1925M.P. z 1925 r. nr 219, poz. 912 „za zasługi, położone w dziedzinie doskonalenia organizacji i sprawności powiatowych władz administracyjnych w województwach wschodnich” - jako Kazimierz Dziewałtowski-Gintowt., 13 maja 1933 - jako Kazimierz Dziewałtowski-Gintowt.Tarnopolski Dziennik Wojewódzki z 1 czerwca 1933 roku, Nr 7, poz. 90 - jako Kazimierz Dziewałtowski-Gintowt.) Złota Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej I stopnia
Przypisy
Kategoria:Członkowie Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Kategoria:Członkowie Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich Kategoria:Członkowie Związku Sybiraków Kategoria:Ludzie urodzeni w Irkucku Kategoria:Ludzie związani z Łuckiem Kategoria:Ludzie związani z Podolem Kategoria:Ludzie związani z Tarnopolem Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotą Odznaką Honorową Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej I stopnia Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Polscy zesłańcy do Tunki Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim Kategoria:Wicewojewodowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojewodowie tarnopolscy Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych II Rzeczypospolitej Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1936 Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii Kategoria:Żołnierze II Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918 Kategoria:Żołnierze III Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918