W czerwcu 1924 powrócił do Polski i podjął służbę w administracji państwowej, m.in. pełnił funkcję inspektora administracyjnego w Urzędzie Delegata Rządu w Wilnie. Był jednym z założycieli i 1 lipca 1928 został członkiem zarządu głównego założonego wówczas Związku Sybiraków. Politycznie działał w Bezpartyjnym Bloku Współpracy z Rządem. Pełnił stanowisko wicewojewody wołyńskiego do września 1929, po czym od września 1929 pełnił stanowisko wicewojewody tarnopolskiego, a od 19 stycznia 1935 do 15 lipca 1936 był pełniącym obowiązki wojewody tarnopolskiego. W lipcu odbyło się uroczyste pożegnanie Dziewałtowskiego odchodzącego z urzędu w Tarnopolu. Wcześniej, w marcu 1936 otrzymał awans do IV grupy uposażenia. Do kwietnia 1936 był prezesem okręgu Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Tarnopolu (jego następcą został Hipolit Niepokulczycki). Kierował także oddziałami Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich i straży pożarnej.

Po opuszczeniu Tarnopola przeszedł do służby w centrali Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W 1936 objął funkcję wicewojewody wileńskiego. Pełniąc ten urząd zmarł nagle 9 grudnia 1936 w wieku 44 lat na atak serca, po tym jak w czasie pobytu służbowego w Warszawie zasłabł na konferencji w biurze Funduszu Pracy.