Posąg nagiej kobiety z Niniwy220px220pxPrzód i tył posągu wystawianego w ekspozycji stałej w British Museum220px220pxInskrypcja klinowa w przybliżeniu Posąg nagiej kobiety z Niniwy – kamienny posąg odnaleziony w 1853 roku przez Hormuzda Rassama w Niniwie, jednej z dawnych stolic AsyriiBM 124963 – opis zabytku na stronie British Museum (Collection online). Przedstawiający nagą kobietę zabytek nie jest kompletny – brakuje głowy, rąk i stóp, a zachowane torso jest w wielu miejscach uszkodzone.(szczególnie jego tył). Pewne szczegóły, jak np. starannie wyrzeźbione włosy łonowe, są wciąż widoczne. Torso ma wysokość 93 cm, a jego szerokość waha się od 46 cm (na wysokości ramion) do 25 cm (powyżej kolan). Obecnie zabytek znajduje się w zbiorach British Museum (BM 124963). Jego unikatowość polega na tym, iż jest jedynym znanym asyryjskim posągiem przedstawiającym nagą kobietę.
Posąg znaleziony został w pobliżu ruin świątyni Isztar, w tym samym wykopie, w którym znaleziono inny ważny asyryjski zabytek, tzw. złamany obeliskGrayson A.K., Assyrian Rulers..., s. 108.. Sam posąg przedstawia najprawdopodobniej Isztar w jej roli jako bogini miłości i pierwotnie stać mógł w poświęconej jej świątyni.
Z tyłu posągu znajduje się krótka inskrypcja klinowa z której wynika, iż posąg powstał za panowania asyryjskiego króla Aszur-bel-kala (1073-1056 p.n.e.). Tekst wspomina też o tym, iż król ten kazał stawiać tego rodzaju posągi w prowincjach, miastach i garnizonach ina muḫ-ḫi ṣi-a-ḫi – „dla wzbudzenia podniecenia” lub „dla przyjemności”hasło ṣâḫu, The Assyrian Dictionary, tom 16 (Ṩ), The Oriental Institute, Chicago 1962, s. 64-65.. Użyte tu słowo ṣâḫu może też znaczyć „być przyciągającym, takim który wabi/nęci”, więc według innej interpretacji król miałby stawiać te posągi po to, „aby wabiły/nęciły”Assante J., The Lead Inlays..., s. 383.. Zgodnie z opinią Julii Assante tego rodzaju posągi miały pobudzać seksualnie żołnierzy, zwiększając tym samym ich morale i wolę walki.
Inskrypcja kończy się przestrogą dla tych, którzy próbowaliby usunąć imię króla z posągu:
„Co zaś się tyczy tego, który usunie mą inskrypcję i me imię, to bogowie Sebittu sprawią, iż pokąsi go wąż”.
Przypisy
Linki zewnętrzne BM 124963 – opis zabytku na stronie British Museum (Collection online)
Bibliografia Assante J., The Lead Inlays of Tukulti-Ninurta I: Pornography as Imperial Strategy, w: Cheng J., Feldman M.H., Ancient Near Eastern Art in Context: Studies in Honor of Irene J. Winter by Her Students, Brill 2007, s.369-410. Grayson A.K., Assyrian Rulers of the Early First Millennium B.C. I (1114–859 B.C.), „The Royal Inscriptions of Mesopotamia. Assyrian Periods” vol. 2 (RIMA 2), University of Toronto Press, 1991.
Kategoria:Asyryjskie zabytki Kategoria:Mezopotamskie posągi Kategoria:Zabytki starożytne w British Museum